Monday, February 27, 2006

Περιπέτειες μιας χύτρας


Μπαμ και Μπουμ

Στο τελευταίο τεύχος της Κουζίνας και Ποιότητας Ζωής ο Δρίσκας έχει μια συνταγή για νηστίσιμα μπιφτέκια. Βλέποντάς την, αποφάσισα να επιχειρήσω να φτιάξω μπιφτέκια από όσπρια, όχι απαραίτητα νηστίσιμα, αλλά σίγουρα χωρίς κρέας. Σκεφτόμουν μάλιστα με τί κείμενο-σάλτσα θα έπρεπε να συνοδέψω τα μπιφτεκάκια, ώστε να τη σερβίρω με χαριτωμένο τρόπο στο μπλογκ μου και στο Hungry.

Δεν υπολόγισα ότι στην κουζίνα προκύπτουν και αναπάντεχα συμβάντα που προσφέρουν όση σάλτσα μπορεί κανείς να αντέξει, τουλάχιστον για ένα μαγείρεμα ή για ένα κειμενάκι με οδηγίες για την παρασκευή ενός φαγητού.

Στην αρχική συνταγή υπάρχουν βρασμένα ρεβύθια, φακές και πατάτες. Αποφάσισα να προσθέσω και φάβα. Γιατί άραγε; Ποιά μυστηριώδης δύναμη με έσπρωξε στο πονηρό το μονοπάτι που κόντεψε να με οδηγήσει ή στην αγκαλιά της πυροσβεστικής ή στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου; Άγνωστο...

Η μαμά μου και όλες οι γυναίκες της οικογένειάς της (που δεν ήταν και λίγες, τώρα βέβαια έχουν απομείνει ελάχιστες, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) μαγείρευαν στην κλασσική χύτρα της SEB με το καπάκι με την λαβή στο κέντρο και τα δύο χερούλια στα άκρα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Όταν παντρεύτηκα φρόντισα να προμηθευτώ μία ίδια χύτρα μεγάλου μεγέθους, αφού την ήξερα καλά. Στην πορεία κληρονόμησα άλλη μία, μικρότερη, αλλά ακριβώς το ίδιο μοντέλο. Αυτό σημαίνει ότι οι προσωπικές μου σχέσεις με το συγκεκριμένο εργαλείο του διαβόλου μετρούν πολλά χρόνια, έχουμε πια γνωριστεί από την καλή και την ανάποδη και φανταζόμουν ότι δεν κρύβουμε εκπλήξεις η μία στην άλλη. Πριτς! Από φαντασία δεν πάω καλά τελικά.

Ας πάμε τώρα στην φάβα. Επειδή του καλού μου δεν του γεμίζει το μάτι, το στόμα και το στομάχι και μάλλον του παραμεγίζει το έντερο, φάβα έχω φτιάξει 1 ή 2 φορές στα 15 ½ συναπτά έτη έγγαμου βίου. Στη χύτρα πάντα, ακολουθώντας –φαντάζομαι, γιατί δε θυμάμαι καλά- τις οδηγίες του βιβλίου που την συνοδεύει. Σήμερα αποφάσισα να αφαιρέσω κάποια βήματα, γιατί τα μπιφτέκια από όσπρια δεν έπρεπε να με απασχολήσουν για πολλές ώρες, καθώς με περίμενε η γραπτή σύγκριση της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού στην Ισπανία.

Μέγα σφάλμα! Που πας κυρία μου να δοκιμάσεις νέες συνταγές που χρειάζονται χρόνο και κέφι, όταν σε περιμένει ο Ισπανός καθηγητής του Πολιτισμού στη γωνία, κραδαίνοντας το τσεκούρι της βαθμολόγησης της εργασίας και του δικαιώματος συμμετοχής ή μη στις τελικές εξετάσεις του μαθήματος τον Ιούνιο; Το πρωί μαγείρισσα με φαντασία και το μεσημέρι συνεπής και διαβαστερή μαθήτρια δε γίνεται, πάει και τελείωσε, πάρτο απόφαση και περιορίσου σε μια απλή μακαρονάδα, μπας και αφήσεις ήσυχο και τον υπόλοιπο κόσμο, που έχει καλύτερο τρόπο να περνά την ώρα του από το να διαβάζει τις αναποδιές σου στην κουζίνα!

Έτσι λοιπόν, σε αυτό το πλαίσιο, αποφάσισα να συντομέψω τον χρόνο βρασίματος των υλικών και να τα χωρίσω σε 2 μαγειρέματα. Φακές και πατάτες μαζί, ρεβύθια και εξαποδώ (δες φάβα) χέρι χέρι με τον Καρατζαφέρη (να πως θα λέω τη φάβα από δω και μπρος, θου Κύριε...). Ο χρόνος για τις φακές και τις πατάτες είναι παρόμοιος σύμφωνα με τις οδηγίες του βιβλίου, 10-12’. Όλα μια χαρά μέχρι εδώ. Στραγγίζω, ξεβγάζω τη χύτρα και προχωρώ στο βράσιμο των ρεβυθιών και του Καρ... εξαπ... της φάβας τελοσπάντων, αμάν, καταλάβατε. Όπου όμως το βιβλίο γράφει –εν σοφία- ότι η φάβα πρέπει να βράσει για 2-3’ και να ξαφριστεί και στη συνέχεια να βγει από τη φωτιά η χύτρα και να παραμείνει στο νερό για μία ώρα. Πριτς! Και η Αναγέννηση που περιμένει; Πώς θα γίνει; Σκέφτομαι λοιπόν ότι εμένα δεν με πολυνοιάζει να μαλακώσει η φάβα, αντί για 20’ θα την βράσω 25’ για να φτάσω και το χρόνο των ρεβυθιών (γύρω στα 45’ είναι συνολικά ο χρόνος, αλλά για τα ρεβύθια με φλούδα, τα αποφλοιωμένα σε 25’ το πολύ έχουν λειώσει) και έτσι με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, 2 σε 1, σαμπουάν και κρέμα και πάει λέγοντας. Αμ δε...

Εκεί λοιπόν που περιμένω να ακούσω να ηχούν τα τύμπανα του πολέμου και να αρχίσει να γυρνά δαιμονισμένα η βαλβίδα για να μου δώσει σήμα να χαμηλώσω την ένταση της φωτιάς και να αρχίσω να μετρώ τον χρόνο μαγειρέματος, αρχίζουν τα παρατράγουδα. Η βαλβίδα κάνει σαν να ξεψυχά, σαν να της λείπει οξυγόνο, αγκομαχά, φέρνει μερικές σακατεμένες στροφές και ξαφνικά σταματά τελείως, τινάζει το πέταλο σαν να λέμε. Αρχίζω να ανησυχώ, γιατί βέβαια η βαλβίδα δεν υπάρχει χωρίς σοβαρό λόγο και αιτία, δεν είναι όπως μια μεσημεριανή κουτσομπολίστικη εκπομπή σε ιδιωτικό ελληνικό κανάλι τηλεόρασης. Είναι κάτι σαν ένα Fame Story, αποτελεί βασικό κομμάτι του προγράμματος, εκπομπή που το κανάλι έχει στηρίξει μεγάλες ελπίδες πάνω της. Πλησιάζω διστακτικά και αρχίζω να την ζουπάω μπας και της δώσω το φιλί της ζωής. Τίποτα, ησυχία και ακινησία στο λάκο με τα φίδια.

Και ξαφνικά, πριν προλάβω να πω «άει σ....ρ και εσύ και η ισπανική Αναγέννηση», μπαμ και μπουμ, πλαφ και πλουφ, ατμοί ξεχύνονται από παντού, η χύτρα αρχίζει το χορό της φωτιάς, γκάπα και γκούπα, το δωμάτιο γεμίζει παράξενους ήχους, μυρωδιές και ρεβυθοφαβοατμογόνα, η ηλεκτρική αρχίζει τον χορό των 7 πέπλων και εγώ παθαίνω ένα μικρό εγκεφαλικό να το πω, σοκ να το πω, έκπληξη, φόβο; Όλα μαζί και άλλα πολλά. Φωνάζω το όνομα του καλού μου, ο οποίος μελετά για το διδακτορικό του (είμαστε μελετηρή οικογένεια, τώρα που παραωριμάσαμε... γιατί να το κρύψουμε άλλωστε;) με απεγνωσμένο τόνο –φαντάζομαι- δύο φορές, στην τρίτη εμφανίζεται. Με το πάσο του, πάντα ψύχραιμος και αποστασιοποιημένος σε αυτές τις καταστάσεις οικογενειακής κρίσης. Η χύτρα ντάμπα και ντούμπου, ο ατμός να μην σταματά, εγώ με χίλια ζόρια καταφέρνω να την βγάλω από το μάτι και να κλείσω και τη φωτιά και εκείνος με δυνατή φωνή και ελαφρά δραματικό, κατηγορητικό τόνο ρωτά: «Τί έκανες πάλι;» Εξαιτίας αυτής της ερώτησης και αφού η κρίση της χύτρας είχε αίσιο τέλος, υπήρξε δεύτερος γύρος που κράτησε ... δεν σας λέω άλλα γι αυτό το θέμα, είναι προσωπικά δεδομένα και θα σας κάνουν να βαρεθείτε, είναι και άσχετα από το αρχικό μας θέμα των μπιφτεκιών από όσπρια.

Τελικά, βάζω την χύτρα στο νεροχύτη και ρίχνω νερό κρύο για να καταλαγιάσει ο ατμός. Ξαναβάζω την βαλβίδα, την τραβάω προς τα πάνω, τίποτα, αυτή εκεί, στον ύπνο του δικαίου. Αποφασίζω να ανοίξω τη χύτρα. Μόλις φέρνω 2-3 στροφές στο καπάκι, φλαπ και μπραφ, άλλες ριπές καυτού ατμού και γκάπα και γκούπα γεμίζουν το δωμάτιο. Ευτυχώς προλαβαίνω να τραβηχτώ γρήγορα μακριά και έτσι δεν υπάρχουν σωματικές απώλειες. Μόλις καταλαγιάζει ο κουρνιαχτός, παίρνω στα χέρια μου το καπάκι. Ο καλός μου έχει ήδη αποχωρήσει, οπότε η ιδέα του frisbie δεν παίζει, αφού δεν υπάρχει αποδέκτης. Το γυρνάω ανάποδα και τί να δω; Εκεί που είναι η τρυπίτσα της βαλβίδας, ένα κακοηθέστατο, αντιπαθέστατο και προβληματικότατο κομμάτι από φάβα έχει πάει και έχει κάνει κατάληψη, οπότε έτσι εξηγείται και το μυστήριο της κοιμισμένης πρηγκίπισσας-βαλβίδας, που περίμενε μάταια το φιλί του πρίγκηπα για να ξυπνήσει, μετά το άγριο ξενύχτι στα μπουζούκια (παραληρώ, είναι που μόλις ξανάζησα στο μυαλό μου τις σκηνές της φρίκης).

Και ξαφνικά συνειδητοποιώ το λάθος μου: 1 ώρα μούλιασμα σε ζεστό νερό θα έκανε τη φάβα να φουσκώσει και να μην πετάγεται εκεί που δεν την σπέρνουν, συνεπώς δε θα είχε φράξει την έξοδο του ατμού και όλα θα λειτουργούσαν φυσιολογικά. Ας πρόσεχα! Αφού δεν έπαθα εγκαύματα, ήμουν πολύ πολύ πολύ τυχερή. Και όλα αυτά τα γράφω όχι τόσο για να μοιραστώ μαζί σας μία ακόμα συνταγή, αλλά για να σας κρούσω τον κώδωνα του κινδύνου. Όταν μαγειρεύετε σε χύτρα, ακολουθείτε πάντα τις οδηγίες του κατασκευαστή και μην κάνετε δικιές σας μαϊμουνιές, γιατί μπορεί τα αποτελέσματα να είναι πολύ πιο σοβαρά και δυσάρεστα από ένα καμμένο ή κακομαγειρεμένο φαγητό.

Μετά από όλη αυτή τη σάλτσα, πάμε στη συνταγή, όπως θα έπρεπε να έχει γίνει εξαρχής.

Καλή μας Όρεξη!

Μπιφτέκια από όσπρια a la Juanita

150 γρ.φακές
3 μεσαίες πατάτες
150 γρ.ρεβύθια αποφλοιωμένα
70 γρ. φάβα
2 κρεμμύδια ξερά
4 φρέσκα κρεμμυδάκια
3 σκελ.σκόρδο
2 αυγά
μαϊντανός
άνιθο
2 φέτες ψωμί τοστ
4 κ.σ.φρυγανιά
ελαιόλαδο (3-4 κ.σ.)
2 κ.σ.ούζο
4 κ.σ.κάππαρη
soya sauce
δυόσμος
ματζουράνα
ρίγανη
αλάτι
πιπέρι
πάπρικα
κόλιανδρο

Βράζω στη χύτρα τις φακές με τις πατάτες, 12΄από την στιγμή που σφυρίζει η βαλβίδα.
Βράζω 2-3’ τη φάβα στη χύτρα με ανοιχτό καπάκι και ξαφρίζω, αφήνω 1 ώρα να μείνει στο νερό. Στραγγίζω, βράζω 20’- 25’ μαζί με τα αποφλοιωμένα ρεβύθια, από την στιγμή που σφυρίζει η βαλβίδα.
Λειώνω τις πατάτες με πηρούνι, προθέτω τα όσπρια. Στην μουλινέττα βάζω τα ξερά κρεμμύδια, ούζο, λάδι, αυγά, άνιθο, μαϊντανό, ψωμί και ανακατεύω. Προσθέτω στα όσπρια, μαζί με τα υπόλοιπα υλικά εκτός της φρυγανιάς. Αφήνω το μείγμα 1 ώρα να δέσει και προσθέτω φρυγανιά ανάλογα ώστε να μην κολλά στα χέρια και να πλάθεται σε μπιφτέκια.
Ψήνω στους 200’ για 35’, πάνω σε αντικολλητικό χαρτί.

Σερβίρω με γιαούρτι δίπλα, ανακατεμένο με λαδολέμονο, αλάτι, πιπέρι, σκόρδο και λίγη καυτερή μουστάρδα. Θα ταίριαζε ίσως από πάνω και ψητή ροδέλλα ντομάτας.

ΥΓ. Την επόμενη φορά, τα μπιφτέκια θα πρέπει να ζήσουν και χωρίς την φάβα. Δεν την ξαναπατάω!

21 Comments:

At February 26, 2006 10:31 PM, Blogger τσέλιγκας said...

Οι χύτρες SEB είναι καλύτερες από τις Φίσλερ αλλά η φάβα γενικώς θέλει προσοχή. Την έχουμε πάθει από κρεατόσουπα στο σπίτι η οποία σκορπίστηκε μ'ένα φρακταλοειδές τρόπο σε όλη την κουζίνα αλλά κι εμείς από εγκαύματα ευτυχώς τη γλιτώσαμε. Δε μας είπες όμως τελικά φάγατε τα μπιφτέκια ή το γυρίσατε σε μακαρονάδα με τόσο χαμένο χρόνο;

 
At February 26, 2006 10:33 PM, Blogger Mirandolina said...

Με τρόμαξες, κομπάδρα! Ευτυχώς όλα καλά (δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ χύτρα, να ομολογήσω)

 
At February 26, 2006 11:02 PM, Blogger Juanita La Quejica said...

Εγώ τα έφαγα για απογευματινό και ο καλός μου με την μαμά του για βραδινό, με γλυκό κίτρινο τυρί από πάνω και περασμένα από το γκριλ ίσα για να λειώσει το τυρί. Και τη γιαουρτοσάλτσα από δίπλα. Εξαιρετικά έγιναν, πλάκα πλάκα, αλλά πολύ δουλειά και φασαρία.
Mirando, τη χύτρα τη θεωρώ μεγάλη εφεύρεση, αρκεί να της δείχνει ο χρήστης τον απαιτούμενο σεβασμό.

 
At February 26, 2006 11:35 PM, Blogger ci said...

Χμ..ναι πολλή φασαρία, αλλά επειδή πράγματι φαίνονται νοστιμότατα : δοκίμασε ξανά χωρίς τη φάβα,κι αν όλα παν καλά ενημέρωσε να δοκιμάσουμε:ΡΡ
Χαχαχα άντε αφού όλα πήγαν καλά και γελάμε, τέλος καλό!

 
At February 26, 2006 11:47 PM, Blogger Αθήναιος said...

Τώρα φρίκη να το βαφτίσω αυτό που έπαθα διαβάζοντας το πόνημα; Καραφρίκη μήπως; Δεν έχει σημασία πως θα το πω εγώ αφού σημασία έχει ότι δεν τραυματιστήκατε σοβαρότατα από αυτήν την περιπέτεια.

Καταρχάς, μπορεί να το κάνατε αλλά να μην το γράψατε. Όταν συμβαίνει ατύχημα πάνω στην ηλεκτρική κουζίνα, τρέχουμε κ κατεβάζουμε από τον κεντρικό πίνακα την ασφάλεια της κουζίνας.

Δεύτερον αν πρεπει σώνει καλά να χρησιμοποιείτε αυτό το κατασκεύασμα που λέγεται χύτρα ταχύτητος ( δεν θα προσπαθήσω να σας πείσω να μην τη χρησιμοποιείτε--μην προσπαθήσετε να μου εξηγήσετε τα πλεονεκτήματά της)τότε δεν βράζουμε ποτέ ανόμοια πράγματα.

Χαίρομαι υπερβολικά που δεν πάθατε κάτι σοβαρό. Να ξέρετε πάντως ότι περάσατε ξυστά απο σοβαρό ατύχημα!!

 
At February 27, 2006 12:19 AM, Blogger Juanita La Quejica said...

Έτσι είναι Αθήναιε, ήμουν πολύ τυχερή τελικά. Τα παθήματα μαθήματα.

 
At February 27, 2006 12:46 AM, Blogger snikolas said...

Έχω ακούσει για διάφορες ιστορίες όπου η χύτρα τίναξε τα πέταλα και σκόρπισε φαγητό μέχρι και στα διπλανά δωμάτια! Είσαι τυχερή που δεν έπαθες τίποτα.

 
At February 27, 2006 2:51 AM, Blogger vasvoe said...

Πάντα την φοβόμουν τη χύτρα και στο σπίτι δεν έχω. Όμως, όσπρια έτοιμα σε 12 λεπτά; Είναι πειρασμός...

Πάλι καλά που δεν έπαθες τίποτα πάντως. Τώρα πείνασα! (δλδ, δεν πείνασα ακριβώς, μια *λιγούρα* μ΄έπιασε)

 
At February 27, 2006 9:49 AM, Blogger Juanita La Quejica said...

Καλή Εβδομάδα σε όλους!
Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έφταιγε η χύτρα (το συγκεκριμένο μοντέλο το χρησιμοποιεί η ευρύτερη οικογένειά πάνω από 30 χρόνια) αλλά εγώ, που βαρέθηκα και δεν ακολούθησα τις οδηγίες κατά γράμμα.
Πάντως, είναι μια καλή ιδέα αν θέλουμε να "εξολοθρεύσουμε" κάποιον! Ένα ηλεκτρικό μάτι κουζίνας με μακρύ καλώδιο, έξω από την πόρτα του, χύτρα γεμάτη με φάβα και όπου φύγει φύγει! ΧΑΧΑ! Μετά λένε για αυτοσχέδιες βόμβες. Η φάβα να είναι καλά!

 
At February 27, 2006 10:36 AM, Blogger Filotas said...

Κάποι λάκο έχει φάβα κυρίες και κύριοι! Καλές εβδομάδες!...

 
At February 27, 2006 12:49 PM, Blogger Katerina ante portas said...

Χαίρομαι που δεν σου συνέβη κάτι χειρότερο.
Ο γνωστός μας Oliver, απενοχοποίησε τη σχέση μας με τη χύτρα, τότε με τις τρελλές αγελάδες και με τους "ιούς" που κυκλοφορούν (μόνοι τους ή με τις ευλογίες τεραστίων συμφερόντων διεθνών εταιριών διατροφής), λόγω των θερμοκρασιών που αναπτύσσονται.
Επομένως εκτός της προσοχής των οδηγιών της συνταγής και προσοχή στη χρήση τους θα πρέπει.

 
At February 27, 2006 2:09 PM, Blogger Marina said...

Τι ακούω? Χύτρα ατμού? Είχαμε και εμείς ως νιόπαντροι μία χύτρα, 1 φορά τη χρησιμοποίησα και μου τηγάνισε το μπράτσο, σκόρπισε το φαγητό παντού, μέχρι και τις κουρτίνες τις έκανε πικέ και μετά την ξαπόστειλλα. Εδώ και 10 περίπου χρόνια μαγείρεμα σε Creuset μόνον.

Η συνταγή ακούγεται καλή, θα την κάνω και θα σε πώ κερά μαγέρισσα

 
At February 27, 2006 11:57 PM, Blogger lemon said...

Κρεατόσουπα που σκορπίστηκε με φρακταλοειδή τρόπο...άπαιχτος!!!

Η χύτρα είναι θαυμάσια ανακάλυψη, την χρησιμοποιώ σχεδόν για όλα εκτός απο φακές και σπανακόρυζο-δεν θυμάμαι πια ακριβώς το γιατί, μάλλον οι φακές φούσκωσαν υπερβολικά και το σπανακόρυζο μου είχε κολήσει την πρώτη φορά...

Juanita θαυμάσια η περιγραφή σου!

 
At February 28, 2006 9:38 AM, Blogger Juanita La Quejica said...

Καλημέρα!
Lemon, μην χάνεις χρόνο! Φακές με προσθήκη σπανακιού, φρέσκων κρεμμυδιών, άνιθου και ό,τι άλλων πρασινοειδών έχεις στο ψυγείο, γίνονται θαυμάσιες στη χύτρα. Θέλει λίγη εξάσκηση στους χρόνους μόνο.

 
At February 28, 2006 2:19 PM, Blogger Juanita La Quejica said...

Ξουτ, παλιοΑρτέμη!

 
At March 01, 2006 12:15 AM, Blogger Unknown said...

τέλος καλό όλα καλά και μεις με τη χύτρα τραβάμε ζόρια, τώρα τελευταία δεν κλείνει με τίποτα, πάντως τα κατάφερες να με κάνεις να τρέχουν τα σάλια μου βραδιάτικα, γκλουπππ ;)

 
At March 01, 2006 7:35 AM, Blogger Mirandolina said...

Καλό μήνα, Χουανιτα, κι άλλο κακό να μη μας βρει!

 
At March 01, 2006 8:37 AM, Blogger ci said...

Kαλό μήνα, ηλιόλουστο και μόνο με ευχάριστα απρόοπτα!:)

 
At March 01, 2006 8:52 AM, Blogger Juanita La Quejica said...

Καλό Μήνα και με το καλό η Άνοιξη!
Μακάρι κορίτσια, μακάρι!
Street, μήπως θέλει αλλαγή το λαστιχάκι στο καπάκι;

 
At March 16, 2008 1:32 AM, Blogger heart n soul said...

αφού το κακό συνέβη πριν δυο χρόνια και τέλος καλό όλα καλά, μπόρεσα να κατουρηθώ στα γέλια απενοχοποιημένα, σορυ Χουανίτα!:) πάω τώρα να ξαναδιαβάσω τη συνταγή, γιατί μόλις θυμήθηκα ότι γι'αυτό μπήκα!

 
At March 16, 2008 11:27 AM, Blogger Juanita La Quejica said...

ΧΑΧΑ! Και εγώ χθες που το ξαναδιάβαζα γέλαγα, οπότε μην έχεις τύψεις!

 

Post a Comment

<< Home

Άνθρωποι από Καλαμπόκι

Hungry For Life

Hungry For Life