To be continued!

H συνέχεια στο Sobreviviendo...

posted by Juanita La Quejica @ 1:32 PM 4 comments

Να παίξουν τα λαούτα για την Αστέρω*

Τα λαούτα του Albaicín της Granada παίζουν για το αστέρι* του Enrique Morente, την 25χρονη Estrella. Η φωνή της μπορεί ακόμα να μην έχει αποκτήσει αυτήν την βαθειά χροιά που έρχεται με την ωριμότητα και απαιτείται για την ιδιαίτερη ερμηνεία του flamenco puro, έχει πάντως το ταλέντο, τα γονίδια αλλά και τις γνώσεις για να εξελιχθεί σε σπουδαία cantaora μεγαλώνοντας.


Εδώ τραγουδά μία Zambra, σε μουσική από το El gitanillo errante του Luis Mejías. "Φύγε από το παράθυρο γιατί θέλω να αναπνεύσω. Η ανάσα μου όμως είναι από φωτιά και μπορεί να καείς." Και συνεχίζει με πείσμα, απελπισία, πάθος: "Τί θέλεις από μένα; Τί θέλεις από μένα; Όταν ακόμα και το νερό που πίνω, πρέπει να το ζητήσω από σένα;"... Η zambra έχει τις ρίζες της σε μοζαραβικά ακούσματα, στις jarchas αλλά και σε παλιά σεφαραδίτικα τραγούδια. Οι ρίζες και το παρελθόν μιας χώρας, «κλεισμένα» σε ένα χορό του δρόμου και ένα τραγούδι: Μαυριτανοί, Ισπανοί, Εβραίοι σε μία αρμονική –για αρκετούς αιώνες- συνύπαρξη. Στην πιο πρόσφατη ιστορία, ιδιαίτερα αγαπητή έγινε η zambra γύρω στο 1940-50, με τον Manolo Caracol και την Lola Flores να ξεχωρίζουν και τότε απέκτησε μια θεατρική μορφή. Σήμερα η αρχικά μαυριτάνικη γιορτή και αργότερα ο παλιός χορός που αποτελείτο από τρία μέρη (alboreá, cachucha και mosca) που συμβολίζουν τις σημαντικές στιγμές του τσιγγάνικου γάμου έχει εξελιχθεί σε ένα ιδιαίτερα τουριστικό θέαμα από τους gitanos της Ανδαλουσίας, στις σπηλιές του Sacromonte στην Granada. Εκεί που η María La Canestera στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα γέμιζε θαυμασμό με την zambra και το χορό της από τους ανθρώπους της τέχνης και του θεάματος ως και τον βασιλιά Alfonso XIII, που θεωρούσαν υποχρεωτική τη στάση στην σπηλιά της για να πάρουν μια γεύση από μια μοναδική καλλιτέχνιδα του flamenco.

Ας επιστρέψουμε όμως στο σήμερα και στην Estrella Morente. Τραγουδίστρια του flamenco, γέννημα θρέμμα granaína, κόρη του Δάσκαλου (με Δ κεφαλαίο για τον μουσικό κόσμο)του flamenco Enrique Morente και της χορεύτριας Aurora Carbonell, ανηψιά του cantaor Antonio Carbonell και του κιθαρίστα José Carbonell, ανατράφηκε σε ένα περιβάλλον γεμάτο από μουσική, χορό και flamenco, περιτριγυρισμένη από την πρώτη στιγμή από καλλιτέχνες. Στα 17 της, την άνοιξη του 97, έκανε το ντεμπούτο της μπροστά στο μαδριλένικο κοινό και κατάφερε να ανοίξει την πόρτα της επιτυχίας, αφού τους άφησε όλους άφωνους. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι μια πιτσιρίκα προσέγγιζε με τέτοιον τρόπο μια seguiriya, ένα soleá, μια taranta... Η Estrella (Αστέρω ελληνιστί;) γεννήθηκε για να τραγουδά και είναι και αυτό που θέλει να κάνει στη ζωή της. «Παίρνω πράγματα από τον πατέρα μου, αλλά μου αρέσουν όλοι, και οι παλιοί και οι καινούργιοι». Βιολογικό παιδί του Enrique, πνευματικό παιδί της La Niña de los Peines, το πάθος της και το ίνδαλμά της. «Νομίζω ότι η La Niña είναι η πιο σπουδαίο cantaora της ιστορίας του flamenco». Θυμάται στιγμές που όταν ήταν σχεδόν μωράκι ακόμα και προσπαθούσε να κοιμηθεί, ο παππούς της ο Montoyita έπαιρνε την κιθάρα του και για να την ησυχάσει της τραγουδούσε ένα compás, ενώ εκείνη τον συνόδευε μιξοκλαίγοντας. «Στα 8 μου τραγούδησα μια Taranta και στην κιθάρα έπαιζε ο Sabicas, δεν θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου». Λένε ότι όταν την άκουσε ο Sabicas να τραγουδά, συγκινήθηκε τόσο που τα δάκρυα τον εμπόδισαν να ολοκληρώσει το τραγούδι στην κιθάρα του. Κάτι παρόμοιο συνέβη και στον δυστυχώς πρόωρα «φευγάτο» τραγουδιστή sufí, τον Nusrat Fateh Ali Khan όταν άκουσε την Estrella να τραγουδά και αναγνώρισε το χάρισμά της φωνής της που αγγίζει την καρδιά.

Η Carmen Linares στο Teatro de la Maestranza της Sevilla, κατά τη διάρκεια ενός αφιερώματος στην La Argentinita είπε για την Estrella: "Aυτή η μικρή θα μας ξεπεράσει όλους". Το σίγουρο είναι ότι αυτήν την στιγμή η «Αστέρω» αντιπροσωπεύει την ελπίδα και την ανανέωση. Γιατί δεν της αρκεί να είναι η «ουρά» και η κακομαθημένη κόρη της κορυφής των ανανεωτών της σύγχρονης μουσικής, του Enrique Morente, που κατάφερε να συνδυάσει το flamenco με βουλγάρικες φωνές, βυζαντινή μουσική και trash metal. Παλεύει και η ίδια, με αυτήν την προνομιακή φωνή στην οποία ξεχωρίζει η χροιά της κούνιας της του flamenco, αλλά και αυτές της jazz, των blues και των fados, επιδιώκει να ανοίγεται σε διαφορετικά ακούσματα, να πειραματίζεται, να μελετά και να ρισκάρει. Έχει γράψει 3 προσωπικούς δίσκους, έχει κάνει αρκετές συμμετοχές σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών και η παρουσία της σε κονσέρτα ανά τον κόσμο έχει εντυπωσιάσει τους aficionados του flamenco. Πρόσφατα συμμετείχε και στην τελευταία ταινία του Carlos Saura που είδαμε στο Τριανό, την Iberia. Τα έχει όλα: φωνή, ταλέντο, έμφυτη αίσθηση του ρυθμού, πάθος, καρδιά, εξυπνάδα (όπως φαίνεται από τα μέχρι στιγμής βήματά της), μεγάλη ομορφιά και γονίδια σπουδαίων καλλιτεχνών.


Στο τελευταίο της cd με τίτλο Mujeres (γυναίκες), η Estrella αφιερώνει τη δουλειά της σε καλλιτέχνιδες του τραγουδιού και του σινεμά, που την άγγιξαν και την επηρέασαν στον τρόπο που τραγουδά. Στις μεγάλες του flamenco La Niña de los Peines, La Perla de Cádiz, La Repompa και στην Carmen Linares. Τραγουδά για την Chavela Vargas το "La noche de mi amor" και κλείνει το τραγούδι με ένα τελείως δικό της τρόπο, εξισορροπώντας έτσι το τελικό αποτέλεσμα. Μας θυμίζει την Imperio Argentina με το "Ay Mari Cruz", τη Susana Renaldi στο "Nostalgias" που αγαπήσαμε από τις γιαγιάδες Κουβανές αδερφές Faez. Tραγουδά το "Volver" του Carlos Gardel, το κεντρικό τραγούδι-μουσικό θέμα της ομώνυμης τελευταίας ταινίας του Almodóvar και το αφιερώνει στην Penélope Cruz. Και κλείνει με το "Ne me quitte pas" του Jacques Brel, όπως το ερμήνευσε η Nina Simone. Αυτό θα έλεγα ότι είναι και το λιγότερο επιτυχημένο τραγούδι του δίσκου, ίσως γιατί δεν της πάνε τα γαλλικά, ίσως γιατί φυλάκισε την φωνή της και περιόρισε τον τρόπο που το τραγούδησε, χωρίς να βάλει έτσι την προσωπική σφραγίδα της. Βαρειά προφανώς η σκιά της Nina.

Σταν 5 χρόνια από την προηγούμενη δισκογραφική δουλειά της, είναι φανερό το πόσο έχει ωριμάσει σαν cantaora. Συνεχίζει να έχει γλυκιά και μελωδική φωνή και χρώμα, αλλά όταν ερμηνεύει με την φωνή της την ποτισμένη από το άρωμα του flamenco τραγούδια όπως το “Nostalgias” ή το “Vuelvo al sur”, στέκεται άνετα στο ύψος των μεγάλων του τραγουδιού.

Σε αυτό το site υπάρχουν 2 videos από την παρουσίαση δίσκου της. Στο ένα ερμηνεύει στο παλκοσένικο με τη συνοδεία του Grupo de Laúdes del Albaicín και με gitanas από την Madrid και την Granada την "Zambra" και στο άλλο το "Volver" από την ταινία του Almodóvar που έκανε την επίσημη πρώτη της την Τετάρτη στο Κολλέγιο Αθηνών, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Νομίζω ότι αυτό που κάνει την Estrella να ξεχωρίζει είναι ότι πρόκειται για καλλιτέχνιδα που μπορεί να απευθυνθεί και να επικοινωνήσει με πολλά είδη κοινού. Και το δείχνει αυτό μέσα από την τελευταία δουλειά της. Εκτός από εκφραστική φωνή, έχει και πολύ δυνατή κίνηση, γεμάτη χάρη αλλά και με το πάθος του flamenco να πρωτοστατεί. Μια μικρή γεύση σε αυτά τα videos.

Εδώ την ακούμε στο “Nostalgias” , με συνοδεία στο πιάνο από τον Leo Sujatovich σε μια εξαιρετική προσαρμογή και εκτέλεση του τραγουδιού.

Η ίδια λέει για την καλλιτεχνική πορεία της: «Ακόμα δεν είμαι παρά μόνο η σκιά αυτού που θέλω και μπορώ να γίνω». Να έχει δίκιο άραγε;


Εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη εφ΄όλης της ύλης, με αφορμή τον τελευταίο δίσκο της. Στα ισπανικά.


* αστέρι (Αστέρω;) = (ισπανιστί) Estrella

posted by Juanita La Quejica @ 11:06 AM 11 comments

Τους γράφει όλους στα παλιά του τα παπούτσια και συνεχίζει τον αγώνα

Ο Andrés Manuel López Obrador δεν δέχεται την απόφαση του Εκλογικού Δικαστηρίου για την εκλογή του Calderón ως Προέδρου του Μεξικό και τον χαρακτηρίζει σαν "πρόεδρο παράνομο, κάλπικο ανδρείκελο".

Στην πλατεία του Zócalo, στις 16 Σεπτέμβρη, ανακοίνωσε ότι θα γίνει δημοκρατική εθνική συνέλευση κατά τη διάρκεια της οποίας "θα συγκροτηθεί μία κυβέρνηση που θα έχει την απαραίτητη νομιμοποίηση ώστε να επανιδρύσει την Δημοκρατία και να αποκαταστήσει την Συνταγματική Τάξη".

Διαβεβαιώνει τον κόσμο ότι θα συνεχίσει τον αγώνα του και μετά την απόφαση του Tribunal Electoral del Poder Judicial de la Federación (TEPJF) να ανακυρήξει τον Felipe Calderón Hinojosa σαν τον νέο εκλεγμένο Πρόεδρο του Μεξικό, ο Obrador κατηγoρεί τους δικαστές ότι δεν επέδειξαν ζήλο και ότι δεν είχαν την αξιοπρέπεια να δράσουν σαν άνθρωποι ελεύθεροι.

Τί θα γίνει άραγε την 1η Δεκέμβρη στο Μεξικό, επίσημη πρώτη της ανάληψης των καθηκόντων του νέου Προέδρου;

posted by Juanita La Quejica @ 11:04 PM 12 comments

Bienal de Flamenco de Sevilla 2006

Ξεκινά σε λίγες μέρες η Bienal de Flamenco de Sevilla 2006, με πολύ ενδιαφέρον και "γεμάτο" πρόγραμμα καθώς και κάποιες πραγματικά ξεχωριστές συμμετοχές. Μεταξύ των καλλιτεχνών θα εμφανιστούν μαζί μετά από καιρό τα αδέρφια Amador, ο αγαπημένος μου Dieguito El Cigala σε κοινή εμφάνιση με τον Salif Keita, η Susi, ο Potito, θα χορέψει η Belén Maya με την compañía της, ποιόν να πρωταναφέρει κανείς; Εδώ υπάρχει το πρόγραμμα αναλυτικά.

Μόνη παρηγοριά για τους εν Ελλάδι aficcionados του flamenco είναι η παρουσία του "ιερού τέρατος" Enrique Morente στο Μέγαρο Μουσικής, στις 18 Οκτώβρη. Η εκδήλωση διοργανώνεται από την Ισπανική Πρεσβεία, το Megaron Plus και το Ίδρυμα Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού για τα 70 χρόνια από τον θάνατο του Lorca. O Morente έχει πραγματικά παίξει καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη του flamencο και αξίζει να τον παρακολουθήσει κανείς ζωντανά, ό,τι και να τραγουδά. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, στο πρώτο μέρος θα μιλήσει για τον Lorca ο βιογράφος του Ίαν Γκίμπσον, στην συνέχεια η Μαρία Φαραντούρη θα τραγουδήσει στα ελληνικά ποιήματα του Lorca σε μουσική Χατζηδάκι και Θεοδωράκη και τέλος o Δάσκαλος του flamenco θα ερμηνεύσει τραγούδια που συνέθεσε ο ίδιος ο ποιητής.

posted by Juanita La Quejica @ 6:13 PM 4 comments

Carcassonne

Αύγουστος, στο κάστρο της Carcassonne. Η Σταχτοπούτα, η Χιονάτη και η παρέα τους παίζουν κρυφτό και τραγουδούν πίσω από τα ψηλά τείχη.






Ιδιαίτερα ανεπτυγμένη τουριστικά η καστροπολιτεία, την νύχτα όμως όλα φαίνονται πιο μυστηριώδη, πιο αυθεντικά, πιο όμορφα.

posted by Juanita La Quejica @ 11:58 PM 13 comments

Αγάπα τον πλησίον σου και -κυρίως- τα χρήματά του α-λα ισπανικά

Ένας ευχάριστος τρόπος για να εγκαινιάσουμε το dvd recorder που μόλις αποκτήσαμε.

La Comunidad, με την Carmen Maura, νυν και αεί αγαπημένη του Almodóvar, μιας και παίζει και στην τελευταία του ταινία, το Volver, που θα βγει σύντομα και στους ελληνικούς κινηματογράφους.

Του Βάσκου Álex de la Iglesia (τί κουφό όνομα και αυτό για σκηνοθέτη, ο Αλέξης της Εκκλησίας...), με αρκετά βραβεία Goya (τα ισπανικά Oscar κατά κάποιον τρόπο): Καλύτερης Ηθοποιού για την απολαυστική και πειστικότατη στον ρόλο της Carmen Maura, Καλύτερου Ηθοποιού δεύτερου ρόλου για τον Emilio Gutiérrez Caba και Καλύτερων Ειδικών Εφέ.

Μαύρη κωμωδία, με αρκετούς φόνους, χρήμα, πάθος, μίσος. Μια αγαπημένη "κοινότητα", οι ένοικοι μιας πολυκατοικίας, περιμένουν εναγωνίως να πεθάνει ο γέρος του τελευταίου ορόφου για να του φάνε τα χρήματα που κέρδισε πριν 20 χρόνια στο ΠΡΟΠΟ και από τότε κλειδαμπαρώθηκε στο σπίτι του μαζί με τους σάκους με τα εκατομμύρια για να μην του τα κλέψουν οι καλοί γειτόνοι. Μέχρι που εμφανίζεται μια μεσίτρια και τους χαλάει τα σχέδια. Και ξαφνικά ο θεατής βρίσκεται εγκλωβισμένος σε αυτόν τον χώρο, μαζί με ανθρώπους-τέρατα-ανθρώπους, παρακολουθώντας ένα ιδιότυπο θρίλερ γεμάτο καυστικό χιούμορ και απανωτές εκπλήξεις. Οι σκηνές της κορύφωσης του έργου γυρισμένες πάνω στις στέγες της Μαδρίτης και σε κάποια από τα τεράστια διάσημα αγάλματα που στολίζουν την ισπανική πρωτεύουσα, εντυπωσιακές.

Επιτέλους, μια συμπαθέστατη ισπανική ταινία!

La Comunidad

posted by Juanita La Quejica @ 11:14 PM 4 comments

Nada para nosotros: ένα ενδιαφέρον blog

Δεν ξέρω πότε άνοιξε το συγκεκριμένο blog, πάντως από μια πρώτη ματιά που μόλις του έριξα που φάνηκε ενδιαφέρον, κυρίως για όσους τους απασχολούν τα θέματα της Λατινικής Αμερικής.

http://nadaparanosotros.blogspot.com/

posted by Juanita La Quejica @ 11:14 PM 12 comments

Η ΑΕΚ στην Χώρα των Βάσκων

Περπατώντας στα στενά της Estella, μίας από τις βασικές στάσεις του Camino de Santiago, βρεθήκαμε μπροστά στην AEK!

Και όχι, δεν έφτασε η ομαδάρα μέχρι την Χώρα των Βάσκων. Πρόκειται για οργανισμό στον οποίο διδάσκονται τα euskera σε ενήλικες και προωθείται η βασκική κουλτούρα.

Για την Citro λοιπόν η συγκεκριμένη φωτογραφία, με την ευχή να πάνε όλα καλά φέτος. Αρκεί να μην γίνει ένα γήπεδο-τερατούργημα στην Φιλαδέλφεια, γιατί ήδη υπάρχουν αρκετά προβλήματα με το κυκλοφοριακό και την μόλυνση λόγω Αττικής και Εθνικής Οδού.

posted by Juanita La Quejica @ 11:34 PM 3 comments

Για τον Evo ρε γαμώτο!

Κάπου κοντά ο Evo ετοιμάζεται να κάνει την εντυπωσιακή είσοδό του.

Ίσως ένα tango που ξεκινά να ακούγεται από ένα χαλασμένο γραμμόφωνο και καταλήγει σε τραγούδι εκδίκησης να μην είναι το πιο κατάλληλο για την υποδοχή του... από την άλλη, ίσως να πρέπει από την αρχή να μάθει να φυλάγεται, να παίρνει τα μέτρα του, να περιμένει.

Για τον Evo λοιπόν, που τον περιμένουμε με ανυπομονησία και χαρά!

Mis 100 últimas mañanas - Huecco

He venido a enterrarte
con mi pala de saliva,
a escupirte la amargura
que escondí en el ataúd.
En la caja de mis muertos,
de mis sentiminetos muertos,
de los desamores perros
que ladran al cielo azul.
Cielo gris como ceniza,
no me mates que ahora matan
el brillo de tu sonrisa
que guardaba en un baúl.
Allí busqué tu recuerdo,
cualquier pensamiento cuerdo
que me ahogue esta locura
que me impide ver la luz.

Estribillo:
Y mataste mis 100 últimas mañanas
Cada día que despertaba yo volvía a masticar
tierra seca que caía
como el plomo de tu olvido.
Cucarachas he comido desde el día del altar.

Y quizá no fui tu tipo
pero existe otra moneda
con las que pagar los versos
que me robaste con glamour.
Alebosa y a destiempo
con tus arsénicos besos
que envenenaron mi cuerpo
y me quitaron la salud.

Estribillo:
Y mataste mis 100 últimas mañanas.
Cada día que despertaba yo volvía a masticar
tierra seca que caía
como el plomo de tu olvido.
Cucarachas he comido desde el día del altar.

Negocié con la cazalla
otras cien noches oscuras.
Y busqué en faldas paradas otra joya como tú.
Saqué a cenar mi ruina
entre jazmines y biancas
con las que empaché a mi astío como a un sucio ataúd.

Estribillo:
Y mataste mis 100 últimas mañanas.
Cada día que despertaba yo volvía a masticar
tierra seca que caía
como el plomo de tu olvido.
Cucarachas he comido
desde el día del altar.

He besado, ya por fin esta mañana
los labios de la venganza cuando volviste a llamar.
Las arenas movedizas
te llegan por el ombligo.
Pagarás con un castigo
lo que me hiciste pasar.
Las arenas movedizas
te llegan por el ombligo.
Pagarás con un castigo lo que me hiciste pasar.

Ciao, Bambina, dulce amore mio.
Arrivederci! Che fai adesso, Ragazza?
Vendetta!!!

posted by Juanita La Quejica @ 11:37 AM 8 comments

Στο Λαύριο γίνεται χορός (και όχι μόνο...)

Όμορφες εκδηλώσεις, επιτέλους σωστά οργανωμένες, στον εντυπωσιακό χώρο της ΑΚΕΛ, μέσα στα χαλάσματα των παλιών χώρων των μεταλλείων, δίπλα στο Ορυκτολογικό Μουσείο, στο Λαύριο.
Χθες βράδυ βρέθηκα σε μία από τις εκδηλώσεις, "στο Λαύριο με νοσταλγία τραγουδάμε", όπου συμμετείχαν η Ανδρική και Δημοτική Χορωδία Λαυρίου, η Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Λαυρεωτικής και τραγουδούσαν ο βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς (εξαιρετικός) και ο Γιάννης Χριστόπουλος (συμπαθητικός αλλά χωρίς πάθος).
Τραγούδια του Αττίκ, του Γούναρη, του Μουζάκη, του Σπάρτακου, του Πλέσσα, τραγούδια που μας γύρισαν πολλά πολλά χρόνια πίσω και μας άφησαν μία γεύση νοσταλγίας.
Καλός φωτισμός, συμπαθητικός ήχος, πολύς κόσμος, θερμή συμμετοχή, μια γλυκιά ατμόσφαιρα που με πήγε πίσω, όταν η δεκάχρονη Juanita καθόταν στο πιάνο και η μαμά της τραγουδούσε αυτά τα "παλιά τραγούδια" για να βρει η μικρή τις νότες, να τις σημειώσει η μαμά στο πεντάγραμμο, να συμπληρώσει τα λόγια και στη συνέχεια να παίζουν μαζί στο πιάνο και να τραγουδούν Χαιρόπουλο και Αττίκ, τα βροχερά απογεύματα του Σαββατοκύριακου.
Τελικά, αυτά τα τραγούδια προτιμώ να μην τα ακούω πια. Έχασα την παρτενέρ μου πολύ πολύ νωρίς και είναι δύσκολο χωρίς εκείνην.

posted by Juanita La Quejica @ 5:24 PM 4 comments

Rumbatón... Υπάρχει τελικά;

Φέτος το καλοκαίρι στα ραδιόφωνα και στα clubs της Ισπανίας η mulata του Huecco βάζει φωτιές.

Pa' mi guerrera - Huecco

Ειδικό σχόλιο-καρτελάκι στο Fnac της Zaragoza μπροστά από το cd του τονίζει ότι θα τον παρακολουθούν από κοντά, γιατί μπορεί ήδη να έχει ανοίξει νέους μουσικούς δρόμους. Το σίγουρο είναι ότι

¡Y todo el mundo grita! pa pa pa
pa mi mulata, pa mi morena, pa que tu sientas mi ritmo en las piernas.
pa mi princesa, pa mi guerrera, que se me vengan pa aca esas caderas.
Y si te acercas te prendo candela y si me bailas las penas se queman y si te acercas te prendo candela y si bailas las penas se queman.

Όλος ο κόσμος φωνάζει! παπαπα
για την μουλάτα μου, για την μελαχρινούλα μου, για να νοιώσεις τον ρυθμό μου στα πόδια σου
για την πριγκήπισσά μου, για την πολεμίστριά μου, για να μου έρθουν κοντά μου αυτοί οι γοφοί...
Και αν με πλησιάσεις θα σου βάλω φωτιά και αν μου χορέψεις τα βάσανα θα καούν...

όπως λέει και το τραγούδι.


Τα ψηλά τακούνια του Almodóvar -που ποτέ δεν ήταν ψηλά, μια σκατά μετάφραση τα ψήλωσε ενώ εκείνα απλά ερχόντουσαν από μακριά, lejanos- στο cd του Huecco μετατρέπονται σε φτηνά τακούνια και μιλούν για τα προβλήματα των μεταναστών μέσα από την ιστορία μιας φτωχής νεαρής Μεξικάνας που προσπαθεί να μαζέψει χρήματα για να διασχίσει τα σύνορα και να βρεθεί στον "παράδεισο" της Βόρειας Αμερικής.

Τacones barratos - Huecco

Σε χρόνο ρεκόρ ο Ivahn, πρώην αρχηγός του μέταλ γκρουπ των Sugarless έγινε γνωστός με το Rumbatón του στην Ισπανία αλλά και στην Λατινική Αμερική. Μείγμα ισπανικής rumba με λατινοαμερικάνικους ρυθμούς και ροκάδικη φωνή! Ο στόχος του; «Να αναμείξω το αδύνατο και να ανατρέψω την λογική έτσι ώστε 2+2 να κάνουν 5, να προσπαθήσω να ανακαλύψω διαφορετικές μουσικές γλώσσες και κώδικες λυρικούς ατυπικούς, αλλά κοντινούς στο κοινό», όπως τονίζει ο ίδιος.

Ο τίτλος του cd εμπνευσμένος από ένα προστατευμένο καταφύγιο και ιερό τόπο για τους Ινδιάνους, το Huecco στην επαρχία του El Paso στο Texas. Ένας τρόπος για να δείξει ο Μαδριλένιος Ivahn τον σεβασμό του τόσο στον ινδιάνικο πολιτισμό όσο και στον λατινοαμερικάνικο. Το άλμπουμ γράφτηκε στο Los Angeles με παραγωγό τον K.C.Porter, που έχει δουλέψει κατά καιρούς με τον Santana, Ricky Martin και άλλους διάσημους λατίνους καλλιτέχνες της rock και τονίζει ότι ο Huecco ορίζει την νέα μουσική του κόσμου.

Ένα μπασταρδεμένο μείγμα από rock, rumba, tango, μεξικάνικα corridos, metal, ολίγη από punk, ska, reggaeton, samba, κουβανέζικο son, flamenco και reggae. Ένα ποτ πουρρί που προς το παρόν η κριτική της rock στην Ισπανία και στην Λατινική Αμερική το έχει πάρει με θετικό μάτι, αν και οι οπαδοί του των Sugarless νοιώθουν απογοητευμένοι από τον καινούργιο ήχο. Ο Ivahn φαίνεται πάντως ότι πηγαίνοντας το 2005 για να κάνει κάποια μαθήματα φωνητικής στην Αμερική πήρε υπόψη τα νέα μηνύματα και άνοιξε τους ορίζοντές του και ίσως και την πόρτα της μεγάλης επιτυχίας. Ήδη το cd ακούγεται στα ραδιόφωνα και πωλείται και στην Αμερική, στην Χιλή, στην Κολομβία. Το καλοκαίρι περνά κάνοντας συναυλίες στην Ισπανία και ξεσηκώνοντας τον κόσμο. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει περιοδεία στην Αμερική, Βόρεια και Λατινική.

Από την πρώτη στιγμή που ακούει κανείς το “Pa´mi guerrera» καταλαβαίνει ότι πρόκειται για σίγουρη εμπορική επιτυχία. Μουσική για γιορτή, για κέφι, για χορό. Πρόκειται για νέο μουσικό είδος; Το συνδυασμό της rumba και του reggaetón; Υπάρχει το rumbatón τελικά; Νομίζω ότι δεν έχει και τόση σημασία , αν «χορεύοντας τα βάσανα θα καούν».

posted by Juanita La Quejica @ 12:15 AM 15 comments

Δεύτερο μέρος

posted by Juanita La Quejica @ 8:13 PM 4 comments

Βενεζολάνικο γκρουπ παραδοσιακών χορών στο Enzzo de Cuba

posted by Juanita La Quejica @ 7:08 PM 0 comments

Περί ρεβυθοκεφτέδων, καππαροσαλάτας και άλλων τινών...

Τους πιο πετυχημένους ρεβυθοκεφτέδες όσον αφορά στο τηγάνισμα τους βρήκαμε φέτος στο Χρυσό, στον Αρτεμώνα της Σίφνου. Την πιο σωστή αναλογία σε ματζουράνα και δυόσμο μάλλον την είχαν εκείνοι του Μανώλη, στο Βαθύ. Την πιο νόστιμη καππαροσαλάτα μάλλον την φτιάχνουν στον Λεωνίδα στο Κάστρο γιατί γλυκίζει το ξύδι.


Παραδοσιακές συνταγές της Σίφνου υπάρχουν στο βιβλίο της Ελένης Τρούλλου, συζύγου του Λαογράφου Αντώνη Τρούλλου που χάρη σε αυτόν και στο μεράκι του πήραμε τις πρώτες πληροφορίες για το νησί, πριν 19 χρόνια.
Από εκεί είναι η συνταγή για τους ρεβυθοκεφτέδες (που στο βιβλίο της η συγγραφέας τους γράφει με ι, εγώ όμως προτιμώ το υ).

Ρεβυθοκεφτέδες

Υλικά:
1/2 κιλό ρεβύθια
1/2 κιλό πατάτες
2 κρεμμύδια
αλάτι-πιπέρι
ματζουράνα-δυόσμο-άνιθο-μαϊντανό*

Εκτέλεση:
Βρέχομε τα ρεβύθια και τα περνούμε από μηχανή του κρέατος.
Βράζομε τις πατάτες για πουρέ. Ψιλοκόβουμε τα μυρωδικά, τρίβομε τα κρεμμύδια. Ρίχνομε όλα τα υλικά σε λεκάνη και τα αναμειγνύομε ώστε να γίνουν μια μάζα.
Την αφήνομε στο ψυγείο για μια ώρα, και μετά πλάθομε σε μικρές μπαλίτσες.
Τηγανίζομε σε πολύ καυτό λάδι.

*οι παραδοσιακές Σιφνιές χρησιμοποιούν σπάνια μαϊντανό, η ματζουράνα και ο δυόσμος πιστεύω ότι είναι αρκετά για το άρωμα

Πληροφορίες "φρέσκιες" για το που μπορεί να φάει κανείς καλά και σε λογικές τιμές στη Σίφνο έχω γράψει στο Hungry.

posted by Juanita La Quejica @ 2:42 PM 14 comments

Πλατύς Γιαλός (από ψηλά, μακριά κι αγαπημένα)

Ρίτα Ριτάκι... Η γειτονιά μας! 19 χρόνια και ακόμα δεν χορτάσαμε την ομορφιά των ανθρώπων και του τοπίου.

Σίμος: ο Κρητικός με την Σιφνέϊκη καρδιά!

Πού είναι το τηλεσκόπιο του Μανώλη; Σπίτι του φαντάζομαι. Να πάω δίπλα; Γιατί; Για να τσεκάρουμε την κίνηση. Ντροπή, αν σας πιάσουν, θα μας κάνετε ρεζίλι. Μα τα αστέρια κοιτάμε. Μέρα μεσημέρι στην παραλία; Τα αστέρια με τα τάνγκα; ΧΑΧΑΧΑ!!!


Τη θέα από το μπαλκόνι μας, του Πλατύ Γιαλού από ψηλά, της Κιτριανής, της θάλασσας και του ορίζοντα, δεν μπορεί να την αποτυπώσει μια φωτογραφία, όταν λείπουν οι ήχοι και οι μυρωδιές. Όταν πεθάνω, μια τέτοια εικόνα θα ήθελα να είναι η τελευταία που θα πάρω μαζί μου στο ... más allá ...

Το Λιμανάκι του Λαζάρου στο τέρμα του Πλατύ Γιαλού αριστερά στον τσιμεντόδρομο, φέτος αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη. Έχει γίνει ένα πέτρινο πολύ όμορφο μαγαζί, με μια τεράστια αυλή-βεράντα πάνω στο πέλαγος, με ιδιωτική παραλία και βραχάκια κάτω, όπου μπορεί κανείς να περάσει ολόκληρη την ημέρα αν θέλει ησυχία και απομόνωση. Το αστείο της ιστορίας είναι ότι αυτός ο χώρος ήταν ένα σκυλάδικο της πολύ πολύ κακιάς ώρας και σχολιάζαμε στο παρελθόν ότι ένας τέτοιος χώρος είναι κρίμα να πηγαίνει χαμένος. Ο ιδιοκτήτης τελικά, αφού αποκαταστάθηκε με Ανατολικοευρωπαία και έκανε τον απόγονο, αποφάσισε να αξιοποιήσει το Λιμανάκι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στην μελιτσανοσαλάτα η αλλοδαπή νύφη βάζει κουκουνάρι, άξια λοιπόν για την προσπάθεια και -κυρίως- ευγενική και πρόθυμη να μάθει. Έφτιαξαν και ένα είδος φάρμας με στρουθοκαμήλους, αλλά την στρουθοκάμηλο που βάζουν στην ομελέττα οι πληροφορίες λένε ότι την φέρνουν από αλλού. Όπως και αν έχει, το μαστέλο είναι πολύ πετυχημένο.

posted by Juanita La Quejica @ 3:32 PM 7 comments

Κάστρο - Σίφνος. Εκεί που οι άνθρωποι λάμπουν αν τους δώσεις την ευκαιρία!

Το Κάστρο δε θα εξέπεμπε την ίδια θετική ενέργεια αν δεν υπήρχαν οι Καστροφύλακές του! Αν και πιθανότατα να προσπαθούν οι υπόλοιποι Σιφνιοί να τους βάλουν στην άκρη (σύμφωνα πάντα με μαρτυρίες των ανθρώπων του Κάστρου) εκείνοι αντιστέκονται και αρκετοί από αυτούς το κάνουν με αξιοπρέπεια και -κυρίως- λάμποντας!

Ζωντανό παράδειγμα το ζευγάρι του Λεωνίδα, ενός από τα λίγα ταβερνάκια (στο έμπα του Κάστρου αριστερά) που κρατούν την ίδια σταθερή ποιότητα εδώ και 19 χρόνια που τους επισκεπτόμαστε. Αν τους μιλήσετε γλυκά, μπορεί να σας κεράσουν κιτρολέμονο από τα χεράκια της ιδιοκτήτριας.



Ο Κώστας, "σώμα, καρδιά και αίμα Κουβανός" όπως λέει ο ίδιος (ντόπιος Καστρινός), κατά κάποιους ο τρελλός του χωριού, κατά άλλους ένας άνθρωπος που βρήκε το δρόμο της ευτυχίας, απόφοιτος Παντείου κατά τρίτους, ο ιδιοκτήτης ενός από τα πιο γραφικά μαγαζιά που έχω δει στη ζωή μου. Πάνω από τα Σεράλια, στα βράχια, σε πεζούλες, σε φλοκάτες, σε πολυθρόνες σκηνοθέτη. Με την Chavela, tangos σε πειρατικές εγγραφές από αυθεντικά μαγαζιά του Buenos Aires, κουβανέζικα son και την πιο όμορφη θέση για να απολαύσει κανείς την Πανσέληνο. Οι μουσικές εναλλάσσονται και υπάρχουν συχνά διαμαντάκια, γιατί οι πελάτες είναι ή γίνονται φίλοι και ανανεώνουν το ρεπερτόριο. Φέτος, σαν ευχαριστώ για τα cds που υποσχέθηκα να στείλω, μας χάρισε ένα κουβανέζικο ρούμι σπέσιαλ, añejo reserva. Άνθρωπος και σημείο που συνεχίζουν να εκπλήσσουν ακόμα και σήμερα! Μαγική θέα, στιγμές που σου κόβεται η ανάσα, που δεν θέλεις να τελειώσουν.



Τα πρώτα χρόνια έπρεπε να ψάξεις τον ιδιοκτήτη για να σου φέρει ένα ποτό, το οποίο αν ήθελες παρήγγελνες, αν ήθελες πλήρωνες... Τώρα προσπαθεί να συντηρηθεί δημιουργώντας μια στοιχειώδη εικόνα "επιχείρησης" και βιώνοντας ταυτόχρονα την αγωνία να μην γίνει "καπιτάλα", όπως λέει γελώντας. Η εικόνα του ξεγελά, θα μπορούσε ίσως από μακριά να τον θεωρήσει κανείς κάποιον ξέμπαρκο πεινασμένο Κουβανό, με την κόκκινη μπαντάνα στα μαλλιά, τα μπλουζάκια με τον Τσε, τα χαλασμένα δόντια, το αδύνατο νευρικό κορμί. Τα μάτια όμως γαλανά, λάμπουν κάτω από τον Ελληνικό ήλιο και βλέπουν βαθειά. Στον Κάβο, τις τιμές των προϊόντων που προσφέρονται φέτος, τις αποφάσισε το "pueblo" μετά από διαπραγματεύσεις και ψηφοφορία! Αν σας πει κάτι τέτοιο ο Κώστας, να τον πιστέψετε. Οι 3 ιταλίδες που αποφάσισαν να περάσουν το καλοκαίρι στο χωριό και βοηθούν στο μαγαζί, ο ιταλός φίλος της μιας που ζωγράφισε τους καταλόγους στο χέρι, ο καλός μου και εγώ, προσπαθούσαμε να πείσουμε επί μισή ώρα τον Κώστα ότι δεν μπορεί να χρεώνει 2 ευρώ τον εσπρέσσο αλλά ταυτόχρονα και τους σπέσιαλ καφέδες με την προσθήκη αλκοόλ. Εκείνος επέμενε. "Εσείς έρχεστε εδώ για λίγες μέρες που τις περιμένετε όλο το χρόνο, εγώ δεν μπορώ να σας γδάρω, τί να τα κάνω μετά τα χρήματα όταν εσείς θα νοιώθετε ότι σας εκμεταλλεύτηκα;" Τελικά υπερίσχυσε η πλειοψηφία και οι σπέσιαλ καφέδες χρεώνονται 3 ευρώ, τιμή ιδιαίτερα χαμηλή για τα αρκετά τσιμπημένα δεδομένα της Σίφνου.


Εξαιρετικά γλυκά στο Κονάκι, στην πλαταιούλα του Κάστρου, στο τέρμα του λεωφορείου. Μελόπιττα παραδοσιακή και cheese cake με σιφνέϊκο μπισκότο και φραγκόσυκα. Κορυφαία για την πλειοψηφία των πελατών η λεμονόπιττα!

posted by Juanita La Quejica @ 3:30 PM 9 comments

Κάστρου συνέχεια...

Κάππαρη: το σήμα κατατεθέν της Σίφνου. Κάππαρη ξερή με κρεμμύδια, λάδι και ξύδι, η λεγόμενη καππαροσαλάτα. Ορεκτικό για απαιτητικούς. 36 ευρώ το κιλό η ξερή κάππαρη φέτος στο νησί, αλλά φτουράει.

posted by Juanita La Quejica @ 3:28 PM 3 comments

Βαθύ, Φάρος - Σίφνος

posted by Juanita La Quejica @ 3:05 PM 5 comments

Αρτεμώνας - Σίφνος

posted by Juanita La Quejica @ 1:25 PM 4 comments

Απολλωνία - Σίφνος

Επιστρέφοντας στην πραγματικότητα της κόλασης της Μέσης Ανατολής, η Σίφνος φαίνεται κιόλας τόσο μακρυά...

Άραγε η Βιβιάν να είχε πάει και φέτος με τις δύο κόρες της να επισκεφθεί τους δικούς της για τις καλοκαιρινές διακοπές; Πάνω που πούλησαν το σπίτι στο Παρίσι, εκεί που είχαν καταφύγει με το τελευταίο αεροπλάνο ανάμεσα σε βόμβες που διέλυαν το αεροδρόμιο το 80τόσο... πίστεψαν ότι η ειρήνη θα ήταν πια μόνιμη σύντροφος της χώρας τους και επέστρεψαν στα πάτρια εδάφη γεμάτοι αγάπη. Δεν είχαν υπολογίσει όμως τον Εβραϊκό νόμο. Να είναι όλοι καλά;

posted by Juanita La Quejica @ 1:20 PM 4 comments

Xρυσοπηγή, Αποκοφτό - Σίφνος

posted by Juanita La Quejica @ 11:13 AM 13 comments

Nicanor Parra: antiparras de poeta

El escritor chileno, creador de los célebres antipoemas, habla de su vida y de su producción. A los 91 años, acaba de presentar Discursos de sobremesa, y sus Obras completas serán editadas por Galaxia Gutenberg.

Dice que no está dando entrevistas y que quién le dijo que yo le iba a dar una a usted. Después, con calma y parsimonia, relata un misterioso cuento de Oscar Cerruto que recién había terminado de leer. Entonces Rosita, su empleada, entra con dos tazas de té. Habrá que tomárselo lento. Cinco horas más tarde, Nicanor Parra seguía hablando mientras abría la puerta de un antiguo garaje para enseñar las últimas obras de arte de su nieta "Lina Paia". Al final había dado una entrevista, ni tan en serio ni tan en broma...

Entrevista de Nicanor Parra en La Nación

posted by Juanita La Quejica @ 2:29 PM 6 comments

Επιτέλους διαφορετικός αέρας! Διακοπίσιος...

posted by Juanita La Quejica @ 7:28 PM 28 comments

...

posted by Juanita La Quejica @ 11:20 AM 28 comments

Αφιέρωμα στον Borges, Τρίτη 27 Ιουνίου στις 8:30 μμ., στο Γαλλικό Ινστιντούτο

Jorge Luis Borges, su memoria

posted by Juanita La Quejica @ 7:02 PM 10 comments

Πανεπιστημιακό άσυλο στους αλήτες που τα σπάνε αυτή τη στιγμή στην Νομική; Γιατί;

Αυτά τα τσογλάνια που βρίσκονται τώρα στην Νομική και πετούν ό,τι βρουν στο δρόμο, είναι εφοδιασμένοι και χρησιμοποιούν μεταξύ άλλων μολότωφ, πιστόλια φωτοβολίδων, πέτρες, καδρόνια και μπουκάλια...

Αυτά τα πλάσματα που μόλις διέλυσαν αρκετές επιχειρήσεις που βρίσκονται γύρω από την Σόλωνος και την Νομική Σχολή (μέσα σε αυτές και τον χώρο όπου εργάζεται ο άνδρας μου και όπου όλοι είναι τρομοκρατημένοι αλλά τουλάχιστον ακόμα δεν έχουν υπάρξει θύματα, αν και παραμένουν εγκλωβισμένοι στην Μασσαλίας)...

Αυτοί οι εγκληματίες που βρήκαν καταφύγιο στην Νομική και από εκεί συνεχίζουν την επίθεση, ενώ οι φοιτητές παρακολουθούν σαν βουβά πρόσωπα, ανίκανοι να κάνουν οτιδήποτε για να προφυλάξουν την πορεία, την σχολή τους...

ΑΥΤΟΙ δικαιούνται Πανεπιστημιακού Ασύλου;

Γι αυτό βγαίνουν στους δρόμους οι συμφοιτητές μου; Γι αυτό το χάλι;

Χαλάλι και χαράμι τους.

Και ντροπή όλων μας, που παρακολουθούμε αυτήν την μοντέρνα τσογλαναρέϊκη τρομοκρατία και τάχα μου στο όνομα της Δημοκρατίας κλείνουμε τα μάτια και γυρνούμε κανάλι στην τηλεόραση. Δημοκράτες του κώλου είμαστε, στην καλύτερη περίπτωση.

posted by Juanita La Quejica @ 5:32 PM 44 comments

Μπλόκο για αλκοτέστ στην Χαλκίδος

Σάββατο βράδυ, γέφυρα Ποδονίφτη οδός Χαλκίδος, τέρμα Πατησίων και Αχαρνών, στην αρχή της Νέας Χαλκηδόνας, έξω από την Autoplus.

Πρόστιμο βέβαια και καλά μας έκαναν. 34 αρχικά ο δείκτης, μετά 15' κατέβηκε στο 31, με 25 το όριο.

"Δεν έχω πιει, είναι Σάββατο βράδυ βρε παιδιά", έλεγε ο καλός μου και σε εμένα και στους τροχονόμους. 1 μπύρα και 3 ουίσκυ μέσα σε 4 ώρες, δεν θεωρείται από εμάς τους Έλληνες υπερβάλλουσα ποσότητα αλκοόλ, έτσι ώστε να μην οδηγήσουμε κάτω από αυτές τις συνθήκες. Όταν πάλι ταξιδεύουμε στο εξωτερικό, επειδή εκεί υπάρχει έλεγχος και τα πράγματα είναι όπως θα έπρεπε να είναι και στο ξέφραγο αμπέλι που λέγεται Ελλάδα, 1 ποτήρι κρασί μετά φόβου Θεού πίστεως και πολύ είναι. Όταν με ρώτησαν γιατί δεν οδηγούσα εγώ που δεν είχα πιει, τους απάντησα ότι αρνούμαι να υποβάλλω νυχτιάτικα τον εαυτό μου στη διαδικασία να σκυλοβρίζομαι με τους μεθυσμένους Ελληναράδες οδηγούς που δεν βλέπουν την τύφλα τους και οδηγούν μέσα στην καλή-κακή χαρά, καταπατώντας όλους τους κανόνες του κώδικα οδικής κυκλοφορίας.

78 euros πρόστιμο και προσωπικά είπα και ευχαριστώ πριν καληνυχτήσουμε. Ο καλός μου πάλι τους τόνισε φεύγοντας ότι θα έπρεπε να βρίσκονται καθημερινά σε αυτό το σημείο και ο νεώτερος των τροχονόμων έκανε το λάθος να απαντήσει "όποτε ευκαιρούμε". Από κει και πέρα άνοιξε μία συζήτηση-καβγάς στις 4 το πρωί (!), μεταξύ του τιμωρημένου πλέον Δ. και των τροχονόμων, σχετικά με το ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος τους στους δρόμους, σχετικά με τους ελέγχους για αλκοτέστ και μπουρουμπουρου και καταλήξαμε σπίτι τα ξημερώματα. Αφού τελικά μας ζήτησαν συγνώμη γιατί ο νεαρός δεν εκφράστηκε σωστά και αφού με διαβεβαίωσαν ότι βρίσκονται σε αυτό το σημείο 3 φορές την εβδομάδα. Και καλά, καθημερινές είναι έως και απίθανο να περάσουμε από εκεί μετά τις 11 το βράδυ, Παρασκευές και Σάββατα όμως, πώς και δεν τους έχουμε ξαναδεί;

Η ουσία βέβαια βρίσκεται αλλού. Στο ότι θεωρούμε ότι 3-4 ποτά δεν θα επιδράσουν αρνητικά στα αντανακλαστικά μας και ότι μπορούμε να οδηγήσουμε με ασφάλεια και σιγουριά. Μέχρι να γίνει το ατύχημα. Χάρηκα για το χθεσινοβραδινό πρόστιμο, αν είναι δείγμα μιας καλής αρχής, ότι αυτοί οι έλεγχοι θα αυξηθούν και θα γίνουν μία μόνιμη κατάσταση σε κάθε γειτονιά. Μπας και αλλάξει έτσι η στάση μας απέναντι στο αλκοόλ και στην οδήγηση.

posted by Juanita La Quejica @ 1:15 PM 31 comments

Νότες για ένα μπλουζ

NOTAS PARA UN BLUES - Ana Rossetti

DO
lor por estar contigo en cada cosa. Por no dejar de estar contigo en cada cosa. Por estar irremediablemente contigo en mí.

RE
cordar que mis monedas no me permiten adquirir. Que mi deseo no es tan poderoso como para taladrar blindajes, ni mi atrevimiento tan hábil como para no hacer saltar la alarma. Recordar que sólo debe mirar los escaparates.

MI
edo por no llegar a ser, por ni siquiera conseguir estar.

FA
cilmente lo hacen: clavan sus espinas invisibles, abren la puerta del temor, hacen que renieguen de mí misma cuando menos se espera. Y ni siquiera saber cuántos han sacado copia de mis llaves.

SOL
o he logrado el punzón de la pica, la lágrima del diamante o los caprichos del trébol. Quizá no existan los corazones. Quizá es que sea imposible elegir.

LA
bios sellados, custodios del mejor guardado secreto, del recinto en donde las palabras reanudan sus batallas silenciosas, sus pacientes y refinados ejercicios de rencor.

SI
crees que es paciencia, resignación, inmunidad o anestesia te equivocas. Es que he procurado cortar todas las margaritas ara no tener que interrogarlas.

Biografía

Poeta española nacida en Cádiz en 1950.
Es una de las voces femeninas más exuberantes de la literatura española. Ha dedicado su vida a las letras escribiendo no sólo poesía sino libretos para ópera, novela y diversas obras en prosa.
Ha obtenido varios premios importantes como el Gules en 1980, La sonrisa vertical de la novela erótica en 1991, y Rey Juan Carlos en 1985 por su obra «Devocionario». Fue distinguida con la Medalla de Plata de la Junta de Andalucía.
Obra poética: «Los devaneos de Erato» 1980, «Dióscuros» 1982, «Indicios vehementes» 1985, «Apuntes de ciudades» 1990, «Virgo potens» 1994, «Punto umbrío» 1995 y «La nota de blues» 1996.

Εδώ ακούγονται απαγγελίες ποιημάτων από τους ίδιους τους δημιουργούς τους, ανάμεσά τους και από την Ana Rossetti.

posted by Juanita La Quejica @ 12:41 PM 14 comments

Πέφτει η βροχή πάνω στον Ιούνιο...

CAE LA LLUVIA SOBRE JUNIO...

Cae la lluvia sobre junio
El espíritu de la mujer que ama
corre en tu cuerpo se desnuda en las calles

La vida en los rincones
sostiene el equilibrio del mundo
con un algo de Dios que asciende de las ruinas

Los hijos del hombre hacen su universo
sobre un barco de papel que se destroza
pero la alegría no está precisamente allí
sino en la proyección de otro universo

Nada debe detenerse
volverá septiembre y después abril
y los amigos que no acudieron esta primavera
estarán con nosotros en un invierno previsible

Amo este tiempo
donde los perros son sagrados
y los insectos titubean en los vidrios

Te amo a ti por efímera por susceptible al frío

La ciudad se ilumina para nuevas proezas

Mετάφραση στο blog του Γιώργου Μίχου

Biografía de Homero Aridjis

Poeta mexicano nacido en Michoacán en 1940.
Es uno de los escritores más prolíficos de México. Periodista, novelista y catedrático, fue becario de varias instituciones mexicanas, y profesor de literatura mexicana en varias universidades norteamericanas. En 1993 la Universidad de Indiana le otorgó el doctorado Honoris Causa. Ha desempeñado diversos cargos diplomáticos a través de su carrera: en 1972 fue agregado cultural de México en Holanda, y posteriormente, fue embajador de México en Suiza. También dirigió el Instituto Michoacano de Cultura.
Su antología incluye sus obras más conocidas:
«Los ojos desdoblados», «Antes del reino», «Los espacios azules», «Tiempo de ángeles» y «Antología Poética».

Homero Aridjis (ισπανικά)
Ηomero Aridjis (αγγλικά)

posted by Juanita La Quejica @ 7:47 PM 14 comments

Κίνηση για τη Ριζάρη και το πάρκο

Η Κατερίνα ζητά την βοήθειά μας για την διάσωση του πάρκου της Ριζάρη.

http://katerinaanteportas.blogspot.com/2006/06/blog-post_12.html

Μην το αφήσουμε έτσι, χωρίς ένα σχόλιο, μια αναφορά όπου μπορούμε. Το οξυγόνο είναι πολύτιμο για όλους. Σωστά;

posted by Juanita La Quejica @ 11:29 PM 7 comments

Qawwali Flamenco - νέο cd

Contenidos:

CD 1:
allah hu / No llegaste a quererme - Sal al guisao - La tarara/ Presumes que eres la esencia/ Rawance bainan painda/ No pases por mi calle/ Tere ishq ne nacaia - Con esa morena

CD 2:
Ya mustafa/ No me hagas tantos planes/ Tango al mar/ Dam mast qalandar/ De querer a no querer

DVD:
55 minutos.
Concierto en el Festival de Fez (Junio 2005)

Año de edición: 2006


QAWWALI JONDO

El salto del abismo

Alex D'Averc. Barcelona, septiembre de 2003

En la pasada edición del Festival Grec 2003 de Barcelona el flamenco corrió una de sus más osadas aventuras: el maridaje con la música qawwali. El recelo que pudiera sentir el aficionado ante tal experimento tendría que haberse disuelto al observar la exquisita cautela con que se llevó a término. Si los amantes de la música tradicional siempre temen, muy razonablemente, que las mescolanzas con otras músicas puedan desnaturalizar su expresión, sesiones como la de 'Qawwali Jondo' -en la que participan Duquende, Miguel Poveda y Chicuelo- valen para demostrar que pueden también servir para lo opuesto. Medirse con tradiciones tan ricas como la sufí y conversar con ellas tan exitosamente sólo puede asentar el aprecio por lo propio y exaltar la búsqueda de lo mejor de ello, esto es, fortalecer las raíces. Del valor y el sentido de esa apuesta y de su ejecución procuramos ocuparnos en este artículo.

Es uno de los últimos latidos de los pueblos y también uno de los más refinados tesoros que ellos nos han legado. Las músicas de raíz no son sólo preciosas por su rareza, sino también porque contienen informaciones insustituibles acerca de nuestros antepasados, de sus modos de relación y conocimiento, de sus esplendores, terrores y arcanos. También las formas de transmisión de ese acervo se nos alejan: la iniciación, la oralidad, el ritualismo, la absoluta implicación con lo creado.

Si a lo largo de la historia la elaboración de la cultura popular ha recaído en el misma gente que después la debía recibir, interpretar y transmitir, el siglo XX vio aparecer las industrias culturales, en las que, a menudo, gestores anónimos y desarraigados imponían patrones ajenos a los receptores; asépticos, intercambiables y a la larga, desgraciadamente dominantes. Por ese motivo, las músicas de raíz que han llegado vivas al siglo XXI se nos presentan como un fósil maravillosamente sustraído a las mutaciones del mundo, con su sentido original comprometido por el cambio de hábitos y maneras de pensar, pero con su rumor trascendente, su sonido a verdad, su capacidad para transformar la experiencia, arrastrar el ánimo, hechizar y estremecer, casi intacta. Las suyas son estructuras sonoras de difícil encaje en las radiofórmulas, planteamientos estéticos y morales poco compatibles con el modelo estelar anglosajón, letras que con frecuencia rehuyen las afectaciones al uso y no eluden los recodos más sombríos, de nuestros "veinticinco calabozos de la cárcel de Utrera" a la "tuberculosis que nos traerá la muerte" de los rembetis de Salónica.

Así, a pesar de las diferencias de función y contenido, de instrumentos y espacios, las denominadas con bien poca facundia "músicas del mundo" comparten una naturaleza semejante que las llama a la mutua simpatía y a la resistencia conjunta. Y ha sido en los últimos años, cuando las músicas tradicionales se han dado a conocer fuera de sus reductos primitivos, sus intérpretes han viajado y se han acercado a otros ritmos y artífices, el momento en que se ha empezado a sentir esa lógica complicidad.

Pero los custodios de tan delicada tradición han sentido también en esto el peso de su responsabilidad. Si han comenzado a cruzar mensajes con músicos de otros ámbitos, a aventurar puntos de enlace, a releer la propia herencia en otras claves, no ha sido ni con el beneplácito ni con el consentimiento de todos los aficionados. La larga polémica de si el cante debe seguir siendo un arte de iniciados, casi secretamente transmitido y cantado según códigos invariables o si debe abrirse al mundo para no agotarse, aún a riesgo de que se disuelvan sus esencias primordiales, no nos es exclusiva, aunque algunas veces sí sea modelo de encono.

Pero con todo, muchos flamencos ya han transitado esa senda. El jazz, como referencia de música de raíz que ha trascendido ese estado para volverse universal, ha sido un filón recurrente. También el blues, o las músicas cubanas, con las que existía una larga historia de intercambios que la última década ha revivificado y asentado. Otros acercamientos quedan por ensayar, como tanteos con la sevdah bosnia o la rembetika griega, pese a los paralelismos que entre ambas y el flamenco se podrían hallar. En cambio, la música árabe, en alguna de sus múltiples modalidades, sí ha recibido la visita de emisarios del cante, aunque haya sido de forma algo esporádica. No obstante, una de esas conjunciones ha sido reveladora de una magnifica intuición, la de haber presentido que el flamenco podía encontrarse con el qawwali y alumbrar un 'Qawwali jondo'.

Tirar monedas. Partirse la camisa

Antes había que abstraerse de las diferencias. Por ejemplo, el qawwali es una música muy vinculada a su antigua función religiosa. Las enseñanzas de los sufis, una rama heterodoxa del Islam, la contemplan como un modo de recordar a Alá y acercarse a él sin otras mediaciones. Asimismo, para su interpretación se emplean el harmonio, el rabab y el sirangi (cuerdas) o la tabla y el dholak (percusiones), instrumentos de la tradición persa e hindostaní a los que no estamos habituados. Pero las coincidencias son persistentes. El acompañamiento clásico y fundamental del qawwali son las palmas. Como el flamenco, el qawwali es una música cantada que da una total preeminencia al vocalista. Al comenzar a cantar, para conseguir la disposición adecuada, el qawwal (cantante de qawwali) se vale del Alap, forma musical que, entre otras cosas, puede consistir en modulaciones vocales ascendentes y descendentes. A lo largo de las canciones, largas declamaciones monosilábicas, que guardan una gran similitud con los quejíos flamencos, rasgan la melodía. Las sesiones de canto bien trenzadas van creciendo en intensidad, hasta que el intérprete entra en un poderoso trance que puede llevarle a alcanzar un estado de iluminación espiritual conocido no como duende, pero sí como "fana". Y, desde luego, también el público puede dejarse transportar por un parejo arrobo, que expresará arrojando monedas a los músicos, en el momento en que aquí los más conmovidos se partirían la camisa.

No extraña que tantas vecindades hayan sugerido a los organizadores el hablar de "espíritus gemelos". Y además de con remembranzas formales o con unas vicisitudes históricas evocadoras en su cotejo con lo flamenco, el aficionado puede deleitarse con un fantasioso brinco de la imaginación, que le llevará a salvar la distancia entre el norte de la India y Pakistán y la Baja Andalucía, cubierta hace tantos siglos por el pueblo gitano.

El atrevimiento para este salto se lo debemos a Taller de Músics, que ya en 1989 citaron a qawwalis y flamencos en un mismo escenario. Pero ha sido su última reincidencia la que ha reforzado los cimientos de un experimento que sería una lástima que no prosiguiera. 'Qawwali Jondo' ha enrolado a Duquende, Miguel Poveda, Faiz Ali Faiz y el Qawwali Ensemble para un encuentro arriesgado, volátil, pero incontestablemente hermoso. En la cita del Teatre Grec de Barcelona, Poveda mostró que tiene un instinto fuera de lo común para dar con los mejores atajos y llegar a campos ajenos sin sufrir percance o mengua de la propia identidad. Flexible y sutil, sabe trasladar la lógica del flamenco a mundos que se rigen por otras reglas sin que lo esencial se desintegre por el camino. Duquende estaba a su lado, y ya esto era un acontecimiento. Cantaron primero cinco temas juntos, antes de que Faiz Ali Faiz y los suyos dispusieran de media hora para atrapar al público con sus emanaciones hipnóticas. Luego llegó el peliagudo momento de compartir las tablas.

Nuevo fluido

La falta de referentes hace que el juicio de lo acontecido sea complicado y quede como única brújula la emoción percibida. Se sintió el respeto de los músicos, se sintió incluso un pelín de su congoja por adentrarse en veredas tan inciertas, pero también se percibió la sensación de feliz peligro, de aventura difícil que está a punto de resolverse; se sintió por momentos que se alcanzaba la temperatura en que los metales alquímicos se transmutan y renacen como un nuevo y mágico fluido.

Al grácil dibujo del cante de Poveda, Duquende le ofreció su intensidad. Fue así como se compenetraron y como pudieron dar un contrapunto bien trabado al qawwali de un magistral Faiz Ali Faiz y los suyos. Un hombre, sin embargo, fue el que estuvo más inspirado y accionó los resortes más cabales: Chicuelo. Su guitarra se movió ligerísima y fue enmarcando todas las tentativas de los otros artistas. Con su concurso, se tuvo la definitiva impresión de que las músicas se fundían una en otra, aunque fuera para retirarse pudorosas al poco. Y, sobre todo, se tuvo el convencimiento de que lo que emergía tenía sentido, operaba como una suma, se completaba y se enriquecía. Hubo, en rigor, un 'Qawwali jondo', o cuanto menos su acertado esbozo, y lo más emocionante es que los espectadores fueron testigos de su generación.

¿El futuro del qawwali jondo? Los escarceos que se vieron en Barcelona están llenos de encanto y contienen sugerentes promesas. Pero dos tradiciones tan marcadas necesitarían alternarse mucho y con gran dedicación para conocer todas sus potencias y de ahí generar un lenguaje coherente y perfectamente cuajado. Los hábitos y ritmos de consumo, las necesidades de los músicos, los riesgos económicos de la empresa, la lejanía: muchas cosas conspiran contra una investigación extensa de hasta donde podría llegar la fusión de qawwali y flamenco.

http://www.flamenco-world.com/magazine/about/qawwali/eqawwal.htm

posted by Juanita La Quejica @ 12:10 AM 8 comments

Σχολείο, 8.6.06

Σε αυτόν τον υπέροχο νέο χώρο του Ελληνικού Φεστιβάλ, το Σχολείο, ακούσαμε χθες Qawwali με τον Faiz Ali Faiz και Flamenco με τον Duquende και τον Chicuelo.
O Poveda δεν ήρθε τελικά, πληροφορίες λένε ότι τα "έσπασε" με τον Duque και δεν εμφανίζονται πλέον μαζί. Την κοπέλλα που συνόδευε τον Duque, με αυτήν την εξαιρετική βραχνή φωνή μοιρολογιού, δεν την γνωρίζω και δεν υπήρξε πουθενά αναφορά στο όνομά της. Δεν περίμενα ότι η συγκεκριμένη συναυλία θα έλκυε τόσο κόσμο και ότι η συμμετοχή θα ήταν γενικότερα τόσο ζωηρή και έντονη. Ο συνδυασμός των δύο αυτών πολιτισμών μας συνεπήρε. Εξαιρετική συναυλία, ακόμα και αν δεν "χόρτασα" τον Duquende σε cante jondo και στα τραγούδια του τελευταίου του cd, Mi forma de vivir.

posted by Juanita La Quejica @ 10:12 AM 6 comments

Duquende, Miguel Poveda και Faiz Ali Faiz σήμερα στο Σχολείο

"En el flamenco, todo está inventado"

Duquende vuelve, tras una larga ausencia, con Mi forma de vivir, un disco con el guitarrista y productor Chicuelo y colaboradores como Carles Benavent, Piraña o Niño Josele.

MIQUEL JURADO
BABELIA - 25-03-2006

El título del disco lo dice prácticamente todo: Mi forma de vivir. Después, cuando empieza a sonar, es fácil hacerse una idea de cuál es esa forma de vivir. "En este disco todas las opiniones son mías, he escogido los cantes y la forma de cantarlos, nadie me ha dicho por dónde tenía que ir", explica Duquende sin ocultar un cierto orgullo por ese quinto plástico que acaba de aparecer en las tiendas editado por K Industria. "No reniego de ninguno de mis trabajos anteriores, ¡por supuesto!, pero tenía ganas de hacer las cosas que me gustan sin que nadie me dijera nada. Hasta la fecha yo había sido el niño bonito de Paco de Lucía, de Tomatito, de Isidro Muñoz... Ha sido magnífico, he aprendido todo con ellos pero ahora creo que ya estoy preparado para opinar por mí mismo".

Duquende acaba de cumplir 41 años pero sigue manteniendo la imagen y las maneras de joven cantaor. Sólo una cosa ha cambiado, ahora el joven cantaor irradia una madurez envidiable, cuando habla de música su voz no se quiebra en ninguna duda y sólo espera poder seguir ese camino en paz y tranquilidad tanto con los autoproclamados flamencólogos como con sus compañeros de profesión y, sobre todo, con el público. "Subí por primera vez a un escenario cuando tenía nueve años y de la mano de Camarón. Desde entonces no he parado". Un no parar que le ha llevado en los últimos tiempos a combinar sus propias actuaciones con su militancia activa en el grupo de Paco de Lucía o su participación en el prospectivo proyecto Qawali jondo (o Qawali flamenco, de las dos formas se ha anunciado) junto a músicos tradicionales paquistaníes. "Son ya seis años con Paco de Lucía y ahora saldremos otra vez de gira. Eso es lo más grande que le puede pasar a un cantaor. Me siento muy a gusto en su grupo, por muchos proyectos que tenga nunca podré dejarlo. Gustándole a Paco me da igual lo que diga la gente".

Y la gente ha dicho de todo. "Me ha costado abrirme paso, pero el cante tiene que costar, tienes que pasar fatigas para que el flamenco que hagas sea puro. Soy un buen aficionado, escucho todo y a todo el mundo y eso también es muy importante. Es esencial escuchar flamenco antiguo, asimilarlo y después hacerlo moderno porque el flamenco no ha cambiado, no debería cambiar. En el flamenco no hay nada que inventar, todo está inventado. Evolucionar sí, meter tu alma, pero con los pies bien clavados en el fango de lo antiguo". Duquende habla con seguridad pero tampoco quiere sentar cátedra o enfrentarse a nadie. "Dicen que los jóvenes no entienden de flamenco antiguo pero no es necesario entender. Nadie entiende de flamenco, yo no entiendo de flamenco: a mí un cante me llega o no me llega y ya está. Lo importante es oír y sacar tus opiniones. Ahora la mayoría de los cantaores jóvenes no oyen flamenco antiguo, sólo se oyen entre ellos y ya no hay gente como Rancapino, Pansequito o Camarón para que puedan oírlos".

El nombre de Camarón, cual Guadiana, aparece y desaparece en la conversación. Duquende se considera como uno de los primeros cantores que han surgido detrás de Camarón, tras su muerte. "En estos momentos no se puede cantar flamenco sin pasar por el alma de Camarón. Cuando murió se acabó el cante", afirma rotundo. "Marcó una división muy clara en el flamenco llevando cada cante a la perfección y poniendo cada palo en su lugar, como tiene que ser".

Duquende nació en un barrio periférico de Sabadell, en un cinturón industrial de Barcelona. Un dato nada banal que también ha marcado su carrera. "Durante muchos años me decían que no podía cantar así siendo catalán y, en otras ocasiones, cuando después de cantar me felicitaban, decirles que era catalán, era como si les diera un puñetazo en el estómago. Cuando me decían esas cosas yo les decía: con permiso de Carmen Amaya, y se callaban. Se puede ser catalán y cantar flamenco porque el cante está en todos los lugares, es cosa de genes. Sabicas era pamplonés y Carmen Amaya barcelonesa".

El próximo 26 de abril presentará este nuevo trabajo en el Auditori barcelonés dentro de una gira (aún sin fechas confirmadas) que le llevará por los cuatro rincones de la Península.

www.elpais.es

posted by Juanita La Quejica @ 4:12 PM 3 comments

Μέσα σε 80 χρόνια...

posted by Juanita La Quejica @ 11:52 AM 11 comments

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα

posted by Juanita La Quejica @ 10:47 AM 10 comments

Ένα μήνυμα που παίζει κρυφτό!

Duquende, Faiz Ali Faiz και Miguel Poveda την Πέμπτη 8 Ιουνίου στο Σχολείο! Από την φωτογραφία λείπει ο Chicuelo, μεγάλος "μάγκας" της κιθάρας στην σύγχρονη Ισπανική σκηνή του flamenco.

Με θλίψη παρακολουθώ τις διαφημίσεις και τα σχόλια στο ραδιόφωνο, σχετικά με την συναυλία για το Qawwali Flamenco. To ίδιο και τα αφιερώματα στις Κυριακάτικες εφημερίδες. Αδιαφορία που προέρχεται από την άγνοια. Μα καλά, στην εποχή του ίντερνετ, δεν θα έπρεπε τουλάχιστον όσοι ασχολούνται με τα καλλιτεχνικά να ψάξουν να βρουν πληροφορίες για ό,τι δεν γνωρίζουν έτσι ώστε να ενημέρωνουν επαρκώς τους αναγνώστες - ακροατές; Χμ...

Για παράδειγμα, τί είναι το qawwali flamenco;

http://www.fesfestival.com/eng2005/qawwali_flamenco.php

Flamenco is the music of the gypsies of Spain. The raw power of the cante jondo, wrenched as if from the very core of the earth, evokes great depths of emotion, echoing the hollow cry that comes from the innermost heart of man.
Flamenco music bears witness to a strength that carries both the listener and the artist well beyond the frontiers of all that is called art. It speaks to man of the depths of joy, solitude and sadness. Flamenco music has an intrinsic relationship with the Sacred via its ability to arouse emotions that transcend all rules and conventions.

The origin of Qawwali music on the Indian subcontinent stems from the foundation of Sufi brotherhoods which started to proliferate from the beginning of the 13th century.

It is said that Qawwali was created by Ameer Kushraw, a mystic, poet and musician of that period. The music is in the form of Samaa (spiritual songs) peculiar to the Indo-Muslim culture, although there is a substrata of Hindustani music in its melodies and rhythms. Qawwali songs are sung in the shrines of saints and spiritual masters of the Muslim world in India and Pakistan.
The Qawwals, (from the Arabic qaul meaning voice or call) are organized around a spiritual leader, himself connected by an uninterrupted chain of initiates (silsila) to the group of masters and to the founder of the order. They are often connected with the Chishitiya fraternity, named after its founder, Moinuddin Chishti, who lived in the 13th century.

Between these two musical styles, and between these two cultures, lies a bond of common emotion.

The Hindustani musical interpretation used by Qawwali is greatly influenced by the style and rhythms of the north Indian ragas, and at the same time embraces all that has been gleaned along the path of the Sufi missionaries. Flamenco music has also grown from the long path of the gitanos (gypsies), whose roots are in the same geographical region as the qawwalis: Rajastan.

Both of these masterful vocal styles, Qawwali and Flamenco, express the displacement of a people in exile, and pose existential questions to man and God.
The pain of this separation, called friaq for the Qawwali and duende in Flamenco, is expressed by a continuous percussion (tabla and cajon, amongst others), so that the essential meaning of the lyrics is imparted to the listener.

It can be seen, then, that these two musical styles stem from the same culture and musical family. It is for this reason that Faiz Ali Faiz, one of the new generation of Qawwali masters, and Miguel Poveda, one of the most brilliant Spanish Flamenco singers, have returned to their roots and now present their creation.

Faiz Ali Faiz was born in 1962 in Sharapur, Pakistan, into a family of seven generations of qawwals. Although he is a native of Lahore, he plays in the doaba style of eastern Pakistan. He is also influenced by the Shams-chaurasi, the well-known school of khyal singing with the teacher Ustad Salamat Ali Khan. Faiz Ali studied classical music with Ustad Ghulam Shabir Khan and Ustad Jafat Khan, and qawwali music with Muhammad Ali Faridi and Abdur Rahim Faridi Qawwal.

Contrary to the stereotypical Spanish tradition, Miguel Poveda is neither Andalucian nor gypsy. The Cantaor (singer) was born in 1973 in Badalona, near Barcelona. At the age of 20 he gained international recognition when he won the prestigious 1993 Lampara Mineras prize at the 33rd Festival de las Minas de la Union. This was followed by the film La Teta y la Luna by Bigas Luna, his first recording Viento del Este, and by his participation in numerous national and international festivals.

An innovative artist, yet respectful of tradition, Poveda takes the heritage of the old maestros and adds a breath of fresh air to the cante jondo. He is one of the best interpreters of this style of his generation. In 2000, he was nominated for a Latino Grammy for his second CD, Suena Flamenco, which was released in 1998.

Juan Gómez, known as Chicuelo, was born in 1968 in Barcelona and is one of the best known Flamenco guitarists. A pupil of Manolo Sanlucar in Muñoz, Chicuelo played with Sabicas in 1989 at the International Flamenco Seminary in Begur, in the house that once belonged to Carmen Amaya. He has appeared as a musician on the recordings of Tomatito, Duquende, Mayte Martín and Joan Manuel Serrat, and as musical director for Ginesa Ortega’s Siento y Oscuría, Miguel Poveda’s Suena Flamenco and Zaguán, among others. Chicuelo has made many tours of Europe, Japan and the United States. For the last seven years he has been musical director of the Japanese dance company Shoji-Kojima, and is currently musical director of Somorrostro Dansa Flamenca.

Juan Rafael Cortès, known as Duquende, was born in 1965 in Sabadell, into a gipsy family. At the age of 8, he was invited to sing on stage by Camarón who accompanied him on the guitar, but it wasn’t until 1992 that he began his professional career. In 1996 he became the first singer invited to give a flamenco recital at the Champs-Elysées Theatre, where he has often appeared since. Paco de Lucia asked Duquende to join his group, with whom he has toured the world. He has also made solo appearances in most European countries and across the Americas. In 2000, he appeared in New York

(εδώ κόβεται απότομα το αφιέρωμα, αλλά ήδη έχουμε πάρει μια γεύση για το τί πρόκειται να ακούσουμε την Πέμπτη.)

http://www.duquende.org/
http://juanitalaquejica.blogspot.com/2006/05/blog-post_114823675126661387.html
http://juanitalaquejica.blogspot.com/2006/05/duquende-cantaor-flamenco.html

ΥΓ. Τί στο καλό γίνεται με αυτό το post; Μια εμφανίζεται στο blog μια χάνεται, σχόλια δεν μπορούν να γραφτούν, στο monitor δεν εμφανίζεται επίσης... σαμποτάζ στο qawwali flamenco; ΧΑΧΑ!

posted by Juanita La Quejica @ 10:40 AM 10 comments

Αρωγή και ευδοκίμηση υπό το πρίσμα ενός πιθανού εγκλήματος από ανήλικους συμπολίτες

Διαβάζω στην ιστοσελίδα του Έθνους:

"Eυδοκίμησαν τα «παιδιά της αρωγής»;
Έθνος, 27/5

Προχθές «πέσαμε» στη συνέντευξη ενός επιστήμονα στο Πανεπιστήμιο της Kρήτης. Nέος άνθρωπος με ντοπιολαλιά χαρακτηριστική. Mιλούσε για κύτταρα και δομικά υλικά ζωής, για τον ανεξερεύνητο κόσμο του εγκεφάλου. Hταν απόλαυση να τον ακούς. Mετά, του ζήτησαν να πει μερικά πράγματα για τον εαυτό του. Θυμήθηκε ότι όνειρό του ήταν να σπουδάσει φυσικός, αλλά απέτυχε παταγωδώς να περάσει στη σχολή της επιλογής του. Tι τον «χαντάκωσε»; O ερευνητής χαμογέλασε.
«Hμουν», εξομολογήθηκε στην κάμερα, «ένα από τα παιδιά της «αρωγής και της ευδοκίμησης». Kοινώς, πάτωσε στην έκθεση. Kαι πέρασε, αλλά σε εντελώς διαφορετική σχολή απ αυτήν που είχε διαλέξει. Συνάντησε δηλαδή τον σκοπό της ζωής του μέσα από μια αποτυχία.
H «αρωγή» και η «ευδοκίμηση», τις θυμάστε; H Σκύλλα και η Xάρυβδις που ανάμεσά τους συνέθλιψαν τα όνειρα τόσων παιδιών στις αρχές της δεκαετίας του 80. Δεν είχαν ιδέα τι σήμαιναν αυτές οι λέξεις και τους ζήτησαν να χτίσουν μια έκθεση γύρω τους! Σαν να μην έχεις ξαναδεί ποτέ στη ζωή σου αβγό και γάλα και να σου ζητάνε να φτιάξεις μπεσαμέλ.
Tρόμος. Eθνική υστερία. Eίχε δίκιο ο σήμερα λαμπρός επιστήμων. Tα παιδιά της «αρωγής και της ευδοκίμησης» είναι μια κατηγορία μόνα τους.
Iσως κάποια απ αυτά διαβάζουν αυτό το σημείωμα τώρα. Nα αναρωτιούνται πόσο τους επηρέασε, τελικά, εκείνη η σφαλιάρα. Aλλα ξανασχεδίασαν τη ζωή τους με επιτυχία, όπως ο ερευνητής. Aλλα βρήκαν «αρωγούς» και τελικά «ευδοκίμησαν» και κάποια απ αυτά δεν μπόρεσαν να ξαναβρούν τον δρόμο τους. H ζωή τα πήγε εντελώς αλλού.
Eίναι οι μέρες τέτοιες ,που αξίζει να αναρωτηθείς -ειδικά τώρα, που χιλιάδες άλλα παιδιά τραβάνε τα ίδια ζόρια. Iσως μάλιστα να πρόκειται για τα... παιδιά των παιδιών της «αρωγής». Ποιος ξέρει αν, μια γενιά αργότερα, έχουν ιδέα τι σημαίνουν εκείνες οι σημαδιακές για την εποχή τους λέξεις."

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=5500&subid=2&pubid=45850

ΥΓ. Ήμουν ένα από εκείνα τα παιδιά. Τον υψηλότερο βαθμό στις εξετάσεις τον πήρα χάρη σε αυτές τις δύο λέξεις, 17.5 για την αρωγή που οδηγεί στην ευδοκίμηση. Στα υπόλοιπα μαθήματα δεν αρκούσε η ευρύτερη παιδεία και κουλτούρα, χρειαζόταν και διάβασμα.
Πόσο διαφορετικός μου φαίνεται ο κόσμος σήμερα, 21 χρόνια μετά, όταν παιδιά φέρονται να έχουν μετατραπεί σε ψυχρούς εκτελεστές...
Τί σκατά έγινε η παιδεία μας;
Πού γκρεμοτσακίστηκε η κουλτούρα μας;
Τί κάναμε την ψυχή μας;
Ποιούς αφήσαμε να παίξουν με το μυαλό μας;
Ήταν ψέμματα όσα μου έλεγαν οι παππούδες μου, ότι ο λαός μου έβαζε στην αγκαλιά του τον πονεμένο, τον πεινασμένο, τον ξένο και πάλευαν μαζί για μια καινούργια μέρα;
Γιατί επιτρέψαμε να οδηγηθούμε σε τέτοια πνευματική και ηθική κατάντια;
Τί σημασία έχει αν το απεχθές έγκλημα έγινε τελικά στην Βέρροια; Έτυχε εκεί να γίνει η αρχή.
Είμαστε όλοι συμμέτοχοι, κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών.
Μεγαλώνουμε παιδιά στην κοινωνία που εμείς φτιάχνουμε.
Ζητούμε και προσφέρουμε την αρωγή για να κάνουμε ένα τέλειο έγκλημα που θα μας οδηγήσει σε μία σάπια ευδοκίμηση.

posted by Juanita La Quejica @ 4:17 PM 11 comments

Συνέντευξη του Duquende, cantaor του flamenco

Εν όψει της συναυλίας του Duquende με τον Poveda και τον Faiz στις 8 Ιουνίου, ευκαιρία να "ακούσουμε" τον Duque να μιλά για τη δουλειά του. Η συγκεκριμένη συνέντευξη έγινε πριν κυκλοφορήσει το νέο του cd "Mi forma de vivir" τον Φεβρουάριο, αλλά είναι η πιο πρόσφατη που μπόρεσα να βρω στο internet.

“People are starting to recognize me”

Silvia Calado. Madrid, October 2005

Paco de Lucía is responsible for the delay of the new album by Duquende. Besides having him tied up with the ‘Cositas buenas’ Tour, he owes the Catalan cantaor some tangos which are going to be a main attraction on this new record he has been preparing with Chicuelo for over a year now. As the artist explains, it is going to be an album that is “very flamenco, very complete, in which I give free rein to what I feel”. So reveals the title, ‘Mi forma de vivir’ (‘My Way of Life’), which appears with a photo in which he is drinking “from the gypsies' fountain”. A few months after its release, he is scheduled to publish an album recorded live at Cirque d’Hiver in Paris, the same stage as Camarón in 1987.

Why has there been such a long wait for the new Duquende album?

The time I've waited has been due to Paco de Lucía's tour and other work of mine. There's been no chance to get together at the studio, due to work matters. But we've got the album nearly finished. It's just missing some tangos with Paco (de Lucía), which we'll do within a month or so. I'm more looking forward to the album coming out than the public is.

Are those tangos going to be a surprise for you?

Well, I still haven't sung them yet with Paco; I've done them with Chicuelo and Niño Josele. But I want to sing them with Paco the way he likes, so that he can stick in his guitar using my cante as inspiration.

How has the work been done on this recording?

We've worked like a little over a year on the record, the days we were able to get together at the studio. It's been a really mellow album; we've had a comfortable amount of time to do things the way we like to. I think the album is really mine, a flamenco album... my way of life.

And that cover photo?

That's the gypsies' fountain which is next to my house. That was improvised. I started drinking and the photographer who was doing a report on me saw that it was the photo for the album cover.

What styles have you worked on?

It's an album which has everything: it has soleá, it has natural fandangos, it has four bulerías, it has tangos, rumbas, it has alegrías I really like... I've also sung soleá, not soleá through bulerías, since it hasn't been heard in recordings for some time. There's a martinete with Piraña, in which the two of us are there like in the jungle with the percussions. That's what it's like. There's a bit of everything.

What's changed since ‘Samaruco’?

‘Samaruco’ was an idea of Isidro Sanlúcar's. I do stuff on that album which isn't my stuff. And I like it a lot because it gives me the name Duquende and it shakes off the shadow of ‘Camaroncillo’.

Has it been shaken off?

I think that through ‘Samaruco’, people realize I can do my own style, even though I come from that source.

Does Isidro's way of working give you another perspective? He's notorious for squeezing artists he's worked with to the max...

"With Paco de Lucía, even if you're not up to it on a given day, when you hear that guitar on stage, you're born again"

Isidro is really special; he changes things for you. If he sees the chance to squeeze you and make you go down another road... he does it. Since he said I could do everything, we were tied up there all day long. He makes you think, think a lot. And that was really good for me because I've been with his company for eight years and it's like doing solfeggio for a cantaor's voice.

What's it like working with Chicuelo?

With Chicuelo, it's about giving free rein to the things I feel and also to those he's felt. I've guided myself by my stuff, by what I like.

And between sessions, singing with Paco de Lucía...

With Paco, you can imagine. Even if you're tired, even if you're not up to it on a given day, when you hear that guitar on stage, you're born again, you can breathe again.

After so many tours, does he keep on teaching you?

Paco is an inspiration. And every day is a different experience.

You also see in his concerts how the audience appreciates you. It was unbelievable at Las Ventas Bullring...

Thank God, people are starting to recognize me...

Starting?

I think so.

Both ‘Samaruco’ and the previous record with Tomatito keep on getting really good comments...

I think they're albums that need time to be understood. When you listen to them, each day you appreciate some new detail; they're not the kind to listen to just once. When ‘Samaruco’ came out, even young people criticized me, saying the taranta wasn't a taranta; young people got angry with me. They used to say it was really weird. Over time, those same people have told me how hard ‘Samaruco’ is, how nice it is, that every time they listen to it, they like it more. That encourages you.

And are there any songs on this album that can happen to?

This album is like more professed. People's ears are trained to say "olé" where they're supposed to. You can see the feeling on this album really quickly. Though it's really deep, it's really fun; I like it a lot. Like I say, it's perfect for in the car.

Some flamencos are trying to recover the naturalness of the old recordings. Did you record anything live at the studio?

No, because I did a live album in Paris which will be coming out here in a few months. I want it to give a bit of a margin to the studio record. I recorded where Camarón recorded. We listened to it the other day and it sounded good to us. I like that album; we'll see how it's received.

There have been varied projects such as ‘Qawwali Jondo’ during this time. What has that contributed to you?

It's been a very good experience. I was lucky to have Miguel Poveda at my side and those musicians who are too much. They've got really nice voices and they do other stuff which also has a lot to do with flamenco. I think Miguel and I really noticed the bites with the singer's voice and sometimes, Pakistani stuff comes out unintentionally.

Is the tour with the new repertoire already being prepared?

We're getting a tour ready around Central America.

It seems like the right time now that Diego el Cigala has lifted the ban on flamenco in Latin America...

It's always harder for cante flamenco to reach people, but when people know you... they end up getting into it.

http://www.flamenco-world.com/artists/duquende/duquende03102005-1.htm

posted by Juanita La Quejica @ 8:59 PM 9 comments

Γλυκά, ξινά, γλυκόξινα... για όλα τα γούστα

Άλλη μία απεικόνιση μέρους της ελληνικής πραγματικότητας είναι και τα blogs.

Άλλα γλυκά στο χρώμα του πάθους...

Κάποια γλυκόξινα με πιο σκούρους τόνους και κάποιες φωτεινές αναλαμπές...

Blogs και άνθρωποι για όλα τα γούστα...

Καμμιά φορά είναι πολύ πιο αποδοτικό να φτιάχνει κανείς μαρμελάδες, τσάτνεϋς, να διαβάζει, να πηγαίνει σινεμά, να κάνει το πρώτο μπάνιο της χρονιάς, να ξεκολλά από την οθόνη και να παίρνει λίγο αέρα. Καθαρό, φρέσκο. Βοηθά στο δέρμα και όχι μόνο.

Τις συνταγές για τις φράουλες τις πήρα από τον Γαστρονόμο, το καινούργιο περιοδικό της Καθημερινής για "Μαγειρική Χωρίς Μυστικά", όπως τονίζεται στον υπότιτλο. Είναι της Εύης Βουτσινά με κάποιες αλλαγές, κυρίως στην αναλογία φρούτου-ζάχαρης.

Για μια απλή μαρμελάδα φράουλας χρησιμοποίησα 1 κιλό φρούτα και 700 γρ. άσπρη ζάχαρη. Τον χυμό 1 λεμονιού και ένα ξυλάκι κανέλας. Έβρασα για 30΄ τις φράουλες ολόκληρες με τη ζάχαρη σε μέτρια φωτιά ανακατεύοντας αρκετά συχνά, στη συνέχεια πρόσθεσα το λεμόνι, την κανέλα και λίγο φρεσκοτριμμένο πιπέρι. Άλλα 10΄και έτοιμη η μαρμελάδα. Για να βεβαιωθώ ότι είχε πήξει επαρκώς, έβαλα μια κουταλιά σε πιατάκι του καφέ το οποίο άφησα για 1΄στην κατάψυξη για να παγώσει. Έτσι φαίνεται η τελική υφή της μαρμελάδας, ενώ όταν είναι ζεστή στην κατσαρόλα ξεγελά. Ταυτόχρονα, έβρασα σε νερό τα βάζα και τα καπάκια τους, καθώς και την λαβίδα των μακαρονιών για να μπορώ να τα βγάλω από την κατσαρόλα με το καυτό νερό χωρίς να καώ. Τα στέγνωσα με καθαρό πανί και τα γέμισα με την καυτή μαρμελάδα, τα σφράγισα και τα γύρισα από την ανάποδη μέχρι να κρυώσουν. Έτσι λένε ότι διατηρούνται περισσότερο καιρό, αν και σε εμάς μάλλον δε θα παραστεί ανάγκη, γιατί ήδη χαρίσαμε τα πρώτα βάζα στον big bro που έχει γενέθλεια και τα υπόλοιπα ακολουθούν σε φίλους και αγαπημένους για άμεση κατανάλωση.

Για την γλυκόξινη μαρμελάδα-συνοδευτικό κρεάτων και τυριών όπως το ροκφόρ και τα άσπρα μαλακά τυριά που αλείφονται στο ψωμί, χρησιμοποίησα 1 κιλό φράουλες, 400 γρ. καφέ ζάχαρη και 300 γρ. λευκή ζάχαρη. Αρχικά έβρασα σε ελαφρύ σιρόπι την ζάχαρη με 2.5 ποτήρια νερό και στη συνέχεια πρόσθεσα τις φράουλες κομμένες στα 2 ή στα 3, ανάλογα το μέγεθος. Πρόσθεσα τριμμένο τζίντζερ, μπαχάρι, κανέλα, γαρίφαλα, λίγο μαύρο πιπέρι και συνέχισα το βράσιμο σε μέτρια φωτιά. Μετά από 30΄πρόσθεσα 3/4 φλυτζανιού ξίδι από κρασί και σμέουρα και λίγο brandy και σε 5' πρόσθεσα αρκετούς κόκους κόκκινου πιπεριού (που είναι γλυκό στην γεύση, στην ουσία δεν πρόκειται για πιπέρι αλλά για ένα είδος σχίνου) και έτοιμη και η γλυκόξινη. Το πρωί δεν κρατήθηκα και την προτίμησα από την γλυκιά για το πρωινό! Πώς δένει τώρα ο espresso με κόκκινο πιπέρι και ξίδι, δεν ξέρω...

Όσο για το ψευτοchutney, έγινε "εκ των ενόντων".

Την Κυριακή είχαμε αποφασίσει από μέρες να φάμε οικογενειακά και παραδοσιακά.
Αρνάκι μπούτι με πατάτες στο φούρνο είχε δείξει η ψηφοφορία με 2 προς 1.
Ξέχασα όμως ότι είχα μάθημα το πρωί και θα έλειπα και έτσι αναγκάστηκε να το μαγειρέψει ο πατέρας μου. Προς μεγάλη χαρά του ιδίου αλλά και του καλού μου, γιατί θα το έφτιαχναν με τον παραδοσιακό ελληνικό τρόπο, σε αντίθεση με εμένα που πιθανότατα θα τους το σερβίριζα σε μια ινδικίζουσα εκδοχή.
Επειδή το αρνί ούτως ή άλλως είναι ένα φαγητό που δεν με ενθουσιάζει, το αντίθετο θα έλεγα, έπρεπε να βρω κάτι συνοδευτικό και γρήγορο που θα με βοηθούσε να το «πάω κάτω» χωρίς μεγάλη ταλαιπωρία.
Το spicy mango chutney που ήρθε από την Σκωτία πριν λίγες μέρες, είχε δυστυχώς μόλις καταναλωθεί με συνοδεία πατέ με πράσινο πιπέρι.
Ήταν όμως μια καλή ιδέα.
Τελικά κατέληξα στο ψευτοchutney που εμένα με ενθουσίασε και με βοήθησε να μην «τσακωθώ» με το αρνάκι, αλλά τους δύο άνδρες της οικογένειας τους άφησε παγερά αδιάφορους.

1 μεγάλο ώριμο μάνγκο
1 μήλο κόκκινο
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο λειωμένη
worcestershire sauce
κόκκινο κρασί (που ίσως να είναι περιττό, αφού μπαίνει το ξίδι)
ξίδι κρασιού με έντονη οξύτητα
ξίδι κρασιού με σμέουρα
chillies
ginger
αλάτι
γαρίφαλο
μπαχάρι
2 κ.σ. καφέ ζάχαρη
ελαιόλαδο
σταφίδες (θα μπορούσε να έχει, αν δεν τις είχα καταναλώσει σε στήθος κοτόπουλου με αμύγδαλα)

Σώταρα το κρεμμύδι και το σκόρδο σε ελαιόλαδο μέχρι να μαλακώσουν.
Έσβησα με το κόκκινο κρασί.
Προσέθεσα κομμένα το μάνγκο και το μήλο και έριξα και τα υπόλοιπα υλικά, εκτός της ζάχαρης. Μαγείρεψα σε χαμηλή φωτιά για 30΄. Προς το τέλος πρόσθεσα τη ζάχαρη, γιατί μου φάνηκε κάπως άνοστο. Οι σταφίδες μάλλον του έλειπαν, αν πάλι χρησιμοποιούσα ροδάκινο αντί για μήλο πιστεύω ότι θα γινόταν ακόμα καλύτερο.

Αυτή η ... ας πούμε σάλτσα συνοδεύει αρνί, χοιρινο, μπαίνει σε σάντουϊτς με αλλαντικά και τα απογειώνει, ταιριάζει πολύ με πουλερικά και εμπλουτίζει ένα σκέτο ρύζι, ίσως με την συνοδεία κάποιου ξηρού καρπού.

posted by Juanita La Quejica @ 11:46 PM 27 comments

Μάθημα επαγγελματισμού και αξιοπρέπειας

Καμμιά φορά -σπάνια είναι αλήθεια- κάποιοι άνθρωποι με τις πράξεις τους μας πληγώνουν αλλά ταυτόχρονα μας κάνουν να νοιώθουμε περήφανοι, γιατί μας δίνουν ένα σημαντικό μάθημα ζωής.

Η Μαρίνα λοιπόν αποφάσισε να αποχωρήσει με αξιοπρέπεια και αποφασιστικότητα, τη στιγμή που την διόρισαν ως Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, στο τμήμα Ισπανικής Γλώσσας και Πολιτισμού. Γιατί σέβεται την ιδεολογία της και προστατεύει την δική της άποψη για το τι εστί Διδασκαλία, Πανεπιστήμιο, Πολιτισμός, Άνθρωπος.

Ακολουθεί το αποχαιρετιστήριο γράμμα που έστειλε στην απερχόμενη Πρόεδρο του Πανελλήνιου Συλλόγου Φοιτητών Προπτυχιακού Προγράματος Σπουδών Ισπανικής Γλώσσας και Πολιτισμού της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ε.Α.Π.


Atenas, 23 de mayo de 2006

Muy apreciada Cali:

Me dirijo a ti en un tuteo que corresponde a mi manera de tratar con respeto y amistad a todos mis estudiantes, y tú fuiste, además de la extraordinaria Presidenta de la Asociación de Estudiantes de Español, estudiante mía también este año académico.

Antes de empezar esta carta, quisiera dirigir mis más sinceras felicitaciones y mi más profundo reconocimiento a la Asociación de Estudiantes por su esfuerzo mayor y seguido en su lucha estudiantil, en su grito ahogado tantas veces por reivindicaciones dejadas calladas u olvidadas en cajones de alguna oficina de la Universidad o del Ministerio de Educación.
Estuve siempre atenta a cada uno de sus argumentos, de sus interminables solicitudes, de sus compromisos fundamentales en Algo en lo cual creyeron y creen: sus estudios.

Esta carta va dirigida a todos los estudiantes míos del pasado y los que tendrían que ser mis estudiantes en el futuro.

Con esta carta, vengo a despedirme de ustedes.

Si para mí, y desde hace ya varios años, ¨nuestro EAP¨ había tenido un sentido profundo, era por el deseo académico inmenso de compartir con cada uno de ustedes, La Literatura Latinoamericana.

Acabo de recibir mi nombramiento de Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, y acabo de renunciar a este puesto supuestamente privilegiado y prestigioso.

Mi ideología, mi fe académica, mi complicidad y mi total compartir con la lucha de los estudiantes, mi pasión por la asignatura de Literatura Latinoamericana que imparto, no me permiten aceptar el puesto.

Νo acepto transformarme en un Quijote solitario que tenga que desempeñar un papel administrativo en el seno del EAP.

No pertenezco a esta realidad universitaria.

Me despido de cada una y de cada uno de ustedes, estudiantes y amigos, con un profundo agradecimiento por su confianza en mí como profesora, y por la amistad compartida a lo largo de cursos y pasillos de espacios (Platonas y ASPAITE) donde sólo nuestras sonrisas ¨reales-maravillosas¨ lo transformaron todo en una alegría por aprender.

Pueden estar seguros que me quedaré siempre fiel consejera para todos los que deseen o necesiten en cualquier momento mi ayuda.

Dra. Marina Catzaras

posted by Juanita La Quejica @ 12:01 PM 14 comments

6ο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Τζαζ 1-5 Ιουνίου 2006

Nono García Flamenco Jazz Quartet

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2006, 21:00

Ο κιθαρίστας Nono García είναι από τους εμπνευστές της Φλαμένκο-Τζαζ στην Ισπανία. Παλαιότερα έπαιζε με τους Vaya Con Dios μέχρι που έφτιαξε το δικό του συγκρότημα. Το 2002 τιμήθηκε με το βραβείο κριτικής για το φλαμένκο. Στη μουσική του Nono García η κιθάρα φλαμένκα διεισδύει στους ρυθμούς της τζαζ, του μπλουζ και της βραζιλιάνικης μουσικής.

Με τον Antonio Serrano έχει κάνει περιοδείες σε όλο τον κόσμο. Αυτός ο δεξιοτέχνης της φυσαρμόνικας έδωσε νέα πνοή σ΄αυτό το μουσικό όργανο, παίζοντας τζαζ αλλά και φλαμένκο, σαν μουσικός του Paco de Lucía (που εξαιτίας του καθυστέρησε αρκετά να ολοκληρωθεί και να κυκλοφορήσει το τελευταίο cd του Duquende και από τότε δεν κάνω κέφι να τον ακούω!).

Ο Norman Hogue στο τρομπόνι, έχει παίξει με τους μεγάλους της τζαζ και της σάλσα στις ΗΠΑ, όπως ο Lionel Hampton και ο Tito Puente (τον θυμάμαι στον Λυκαβηττό, λίγο πριν "φύγει" αστείρευτη ζωντάνια...) ώσπου εγκαταστάθηκε στην Ισπανία, όταν πήγε εκεί να παίξει με τον Ray Baretto.

Ο Guillermo Mc Guill, εκτός από το ότι παίζει ντραμς και κρουστά, είναι και βραβευμένος συνθέτης για χορευτικά έργα φλαμένκο. Στον τελευταίο του δίσκο παίζει με τον σαξοφωνίστα Dave Liebman.

Aυτό το πρωτότυπο κουαρτέτο εμπνέεται από τα διαφορετικά στυλ του Ατλαντικού Ωκεανού και απογειώνεται με την mestiza κιθάρα του Nono.

H εκδήλωση γίνεται σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων και την Πρεσβεία της Ισπανίας στην Ελλάδα, στην Τεχνόπολη, Πειραιώς 100, στο Γκάζι. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

(Από το ενημερωτικό έντυπο των Πολιτιστικών Εκδηλώσεων του Instituto Cervantes Atenas, Μάϊος 2006)

posted by Juanita La Quejica @ 1:07 PM 11 comments

Κινηματογραφικός Κύκλος "Αφιέρωμα στη Μουσική"

Σε συνεργασία με τον κινηματογράφο Μικρόκοσμο (Λ.Συγγρού 106, 2109215305), το Ινστιντούτο Θερβάντες οργανώνει ένα αφιέρωμα στην μουσική, με ένα κινηματογραφικό κύκλο υποτιτλισμένο στα ελληνικά, που περιλαμβάνει ταινίες σκηνοθετών όπως ο Κάρλος Σάουρα και ο Φερνάντο Τρουέμπα.
Μετά την τελευταία προβολή, οι θεατές μπορούν να μείνουν στο μπαρ του κινηματογράφου, για ν΄ακούσουν μουσική σχετική με την ταινία.

(Από το έντυπο Πολιτιστικών Εκδηλώσεων του Instituto Cervantes Atenas, Mάϊος 2006)

Αναλυτικά, πληροφορίες για τις ταινίες στο www.cultureguide.gr

posted by Juanita La Quejica @ 8:46 PM 8 comments

Δεν πιστεύω στα μάτια μου!

Το "Τέρας της Βαρκελώνης"* στην Αθήνα; Ο "Δούκας" εδώ;

Διαβάζω το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών 2006 και δεν πιστεύω στα μάτια μου.

Από ό,τι φαντάζομαι, επειδή τραγουδά με τον Poveda (που συμπτωματικά έγραφα για το cd του σε ποίηση Rafael Albertí πριν λίγες μέρες) και τον Faiz Ali Faiz, ο Duquende δε θα μπορέσει να ξεδιπλώσει ίσως στους Έλληνες το ταλέντο του σε όλο του το μεγαλείο γιατί θα μοιραστεί τη σκηνή...

Αν και πολύ πιθανό να "κλέψει την παράσταση". Γιατί ο Duque είναι ένας cantaor, ένας αληθινός αυθεντικός μεγάλος τραγουδιστής του flamenco.

Έχω γράψει συχνά σε αυτό το blog για εκείνον, για τις συναυλίες του και την "ιερή ανατριχίλα" που δημιουργεί στο κοινό του. Έχω γράψει και για το τελευταίο cd του Mi Forma De Vivir που κατάφερε τελικά να κυκλοφορήσει με καθυστέρηση κάποιων μηνών, λόγω "παιχνιδιών" κάποιων πιο διάσημων στο χώρο του που "έβγαζαν" τα δικά τους την ίδια εποχή και δεν ήθελαν τίποτα να μετριάσει την λάμψη τους.

Ο Duquende όμως είναι "αλλού". Κυρίως, βαθειά στις καρδιές όσων αγαπούν το flamenco. Όχι το κράμα, όχι την σύγχρονη εμπορική του μορφή -που επίσης είναι αξιόλογα ακούσματα- αλλά το flamenco που έκανε αγαπητό στον κόσμο ο Camarón de la Isla. Που είχε αναγνωρίσει το ταλέντο του Juan Cortés από το Sabadell όταν ήταν ακόμα ένας 9χρονος πιτσιρικάς και τον είχε ανεβάσει να τραγουδήσει στη σκηνή, συνοδεύοντας ο ίδιος με την κιθάρα του.

Στις 8 Ιούνη, στον χώρο "Σχολείο"στην οδό Πειραιώς, θα πάμε να ακούσουμε και να δούμε ένα μάθημα που θα μας μείνει αξέχαστο. Γιατί η εμπειρία του να ακούει κανείς ζωντανά το "Τέρας της Βαρκελώνης", μένει αξέχαστη.

*Έτσι τον αποκαλεί ο κιθαρίστας Paco de Lucía.

Qawwali - Flamenco

posted by Juanita La Quejica @ 8:35 PM 15 comments

Οι καλές φίλες...

... δεν ξέρω αν πηγαίνουν στον Παράδεισο. Σίγουρα πάντως πηγαίνουν εσπευσμένα στα health food stores του Exeter για να βρουν το κατάλληλο τσαγάκι για το κρύωμα!

Thanks Popps!

Aν κάποιος έχει κάποια ιδέα για το που μπορώ να βρω και στην Αθήνα τσάϊ με γλυκόριζα, ας το μαρτυρήσει, μην το κρατήσει για τον εαυτό του, παρακαλώ πολύ!!!

posted by Juanita La Quejica @ 8:33 PM 7 comments

Ο Paco Ignacio Taibo II στη Στοά του Βιβλίου

Με χαρά διάβασα στο blog του Βασίλη Ρούβαλη για την παρουσίαση του βιβλίου "Ανήσυχοι νεκροί" του Μεξικανού Paco Ignacio Taibo II με συμμετοχή του ίδιου του συγγραφέα, στην Αθήνα. Η εκδήλωση -που διοργανώνουν οι εκδόσεις Άγρα και Κέδρος- θα γίνει στη Στοά του Βιβλίου, την Τρίτη 23 Μαϊου στις 8 το βράδυ. To βιβλίο είναι "νουβέλα για 4 χέρια", γραμμένο από τον Taibo και τον Subcomandante Marcos.

Πολύ ενδιαφέρουσα και η συνέντευξη που είχε πάρει για λογαριασμό της Ελευθεροτυπίας o Ρούβαλης πριν περίπου 1 χρόνο και αναδημοσιεύεται στο blog του.



Paco Ignacio Taibo II
Συνέντευξη του Taibo
Από την παρουσίαση του Muertos Ιncómodos στην Nezahualcóyotl
Αποσπάσματα από το Muertos Incómodos

posted by Juanita La Quejica @ 5:59 PM 7 comments

Οι "εναπομείναντες" των Buena Vista Social Club

Σήμερα θα ακούσουμε για άλλη μια φορά τους "εναπομείναντες" από τους Buena Vista Social Club, Cachaíto López, Manuel Mirabal, Jesús Ramos και Manuel Galbán, να παίζουν για μας όμορφες μουσικές στον Κεραμεικό.

Η πώληση των εισιτηρίων ολοκληρώθηκε αρκετές μέρες νωρίτερα, προφανώς ο κόσμος ήθελε από καιρό να τους ακούσει και πάλι. Την τελευταία φορά, πριν 2 χρόνια, η συναυλία της Omara Portuondo ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή επειδή έβρεξε για 5΄ μία ώρα πριν αρχίσει η εκδήλωση, αυτό τουλάχιστον ήταν η επίσημη δικαιολογία , αν και πολλά είχαν ακουστεί.

Σε αντίθεση με ό,τι συνέβη το περασμένο καλοκαίρι στον Bebo Valdés, όπου κρατούσα την πρώτη ομπρέλλα που άνοιξε κατά τη διάρκεια της συναυλίας, την οποία διέκοψαν για 1 ώρα μέχρι να σταματήσει η βροχή και στη συνέχεια επιστρέψαμε όλοι στις βρεγμένες θέσεις μας για να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε τον Bebo στο πιάνο... ποιός ξέρει τί είχε γίνει με την Omara, μέσα Ιουλίου, ο κόσμος έλειπε, πιθανότατα να είχαν κοπεί πολύ λίγα εισιτήρια και να συνέφερε περισσότερο η είσπραξη της ασφάλειας, ποιός ξέρει... Άκουσα ότι θα έρθει και πάλι μόνη της στην Ελλάδα κάποια στιγμή τον Νοέμβριο, ελπίζω να πάνε όλα καλά αυτήν τη φορά.

Ο "jefe" κάνει ένα μικρό αφιέρωμα στους Buena Vista και μια πρώτη εκτίμηση για το πως θα κυλήσουν σήμερα τα πράγματα στον Κεραμεικό, στο Latin Music .

Afro Cuban All Stars (αρκετοί ήταν μέλη του Buena Vista Social Club)

posted by Juanita La Quejica @ 9:47 PM 16 comments

Hoy vuelvo a la frontera για λίγο καιρό ακόμα

Γερουσιαστές και βουλευτές Μεξικανοί σχολίασαν με αρνητικό τρόπο την απόφαση της Αμερικανικής Γερουσίας να χτιστεί άμεσα ένας τοίχος 595 χιλιομέτρων κατά μήκος των συνόρων της Αμερικής με το Μεξικό, για να μπει φρένο στην παράνομη μετανάστευση. Ο πρόεδρος της μόνιμης επιτροπής του Μεξικανικού Κονγκρέσου, γερουσιαστής Enrique Jackson, του κόμματος Revolucionario Institucional, είπε χθες ότι ο τοίχος δεν ευνοεί τη σχέση ανάμεσα στα δύο έθνη, θεωρείται σαν εχθρική πράξη, αδέξια και αδικαιολόγητη, δεν βοηθά την καλή γειτονία και δεν ανταποκρίνεται στην στενή αμοιβαία σχέση που υπάρχει μέχρι τώρα ανάμεσα στις δύο χώρες.

Κρίμα που δεν έχω το τραγούδι της Lila Downs για την επιστροφή στα fronteras. Θα ήταν ιδανική μουσική υπόκρουση για λίγο ακόμα, μέχρι να χτιστεί ο νέος τοίχος του αίσχους και να μην μπορεί κανείς να τραγουδά πια "hoy vuelvo a la frontera"...

posted by Juanita La Quejica @ 8:54 AM 15 comments

Έλαβα ένα email σήμερα, από άγνωστο προς εμένα αποστολέα. Με ενημέρωνε ότι αύριο Τετάρτη στις 9 το βράδυ στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, "ο συνθέτης Δημήτρης Μαραμής θα παρουσιάσει τον κύκλο 12 τραγουδιών «ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ» σε ποίηση Φρεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και μετάφραση Σωτήρη Τριβιζά... Θα ερμηνεύσει ο Κωνσταντίνος Κληρονόμος και στο πιάνο ο συνθέτης... Τιμή εισόδου με ποτό 15 ευρώ."

Θυμήθηκα λοιπόν ένα δυνατό καβγά, όταν κάποιος Ισπανός τόλμησε να πει ότι υπάρχει μερίδα του πνευματικού κόσμου στην χώρα του που αποκαλεί τον Lorca loca με σαφώς κοροϊδευτική διάθεση. Πόσο είχε ακουστεί σαν βλασφημία σε αρκετούς αυτό το σχόλιο. Που αμφιβάλλω βέβαια αν είχαν την παραμικρή ιδέα από ισπανική ποίηση και λογοτεχνία. Προσωπικά, προτιμώ τον Rafael Alberti. Που πιθανότατα αν είχε σκοτωθεί και αυτός στον εμφύλιο να είχε γίνει εξίσου διάσημος και να διαβαζόταν με πάθος και έξω από τα σύνορα της πατρίδας του.

Ένα από τα νεαρά αστέρια του flamenco, ο Miguel Poveda, έχει τραγουδήσει τα Ποιήματα της Εξορίας του Alberti, σε μουσική του Enric Palomar.

Ακούμε εδώ την Nana de la cigüeña.

posted by Juanita La Quejica @ 3:31 AM 9 comments

Ψαρονέφρι με φράουλες και σοκολάτα

Αν μπορούσα να φτιάξω ένα φαγητό για την γιορτή της Μητέρας και να το μοιραστώ με την μαμά μου, θα έφτιαχνα μάλλον ψαρονέφρι με φράουλες και σοκολάτα. Πιστεύω ότι θα της άρεσε, γιατί δεν σταμάτησε ποτέ να κάνει δοκιμές και να βάζει το δικό της χρώμα και άποψη στον "παραδοσιακό" τρόπο μαγειρέματος της εποχής της.

Η συνταγή είναι πολύ απλή στην εφαρμογή. Ψαρονέφρι κομμένο σε κομμάτια, σωταρισμένο σε ελαιόλαδο και λίγο βούτυρο (για την μυρωδιά), σβησμένο με κονιάκ. Στην συνέχεια αρκετή Νάουσσα, λίγο νερό, ξύδι βαλσαμικό, chillies, μισή σκελίδα σκόρδο, αλάτι, ρίγανη και πάπρικα. Προς το τέλος οι φράουλες και μαύρη σοκολάτα, ένα μικρό κομμάτι. Προαιρερικά, φιστίκια Αιγίνης.

posted by Juanita La Quejica @ 2:23 PM 27 comments

Ήχοι από την Κούβα

Οrishas σήμερα και hip hop με έντονες κουβανέζικες καταβολές. Σύγχρονη μοντέρνα μουσική που βασίζεται σε παραδοσιακούς ρυθμούς και ακούσματα της Κούβας.

Οι εναπομείναντες μουσικοί του Buena Vista Social Club την επόμενη Παρασκευή.

Όμορφα ξεκινά -συναυλιακά τουλάχιστον- το φετινό καλοκαίρι!

posted by Juanita La Quejica @ 2:50 PM 11 comments