Sobreviviendo of the past-del pasado

To be continued!

2006-10-13T13:32:00.001+03:00

H συνέχεια στο Sobreviviendo...

Να παίξουν τα λαούτα για την Αστέρω*

2006-09-21T11:06:00.000+03:00

Τα λαούτα του Albaicín της Granada παίζουν για το αστέρι* του Enrique Morente, την 25χρονη Estrella. Η φωνή της μπορεί ακόμα να μην έχει αποκτήσει αυτήν την βαθειά χροιά που έρχεται με την ωριμότητα και απαιτείται για την ιδιαίτερη ερμηνεία του flamenco puro, έχει πάντως το ταλέντο, τα γονίδια αλλά και τις γνώσεις για να εξελιχθεί σε σπουδαία cantaora μεγαλώνοντας.

Εδώ τραγουδά μία Zambra, σε μουσική από το El gitanillo errante του Luis Mejías. "Φύγε από το παράθυρο γιατί θέλω να αναπνεύσω. Η ανάσα μου όμως είναι από φωτιά και μπορεί να καείς." Και συνεχίζει με πείσμα, απελπισία, πάθος: "Τί θέλεις από μένα; Τί θέλεις από μένα; Όταν ακόμα και το νερό που πίνω, πρέπει να το ζητήσω από σένα;"... Η zambra έχει τις ρίζες της σε μοζαραβικά ακούσματα, στις jarchas αλλά και σε παλιά σεφαραδίτικα τραγούδια. Οι ρίζες και το παρελθόν μιας χώρας, «κλεισμένα» σε ένα χορό του δρόμου και ένα τραγούδι: Μαυριτανοί, Ισπανοί, Εβραίοι σε μία αρμονική –για αρκετούς αιώνες- συνύπαρξη. Στην πιο πρόσφατη ιστορία, ιδιαίτερα αγαπητή έγινε η zambra γύρω στο 1940-50, με τον Manolo Caracol και την Lola Flores να ξεχωρίζουν και τότε απέκτησε μια θεατρική μορφή. Σήμερα η αρχικά μαυριτάνικη γιορτή και αργότερα ο παλιός χορός που αποτελείτο από τρία μέρη (alboreá, cachucha και mosca) που συμβολίζουν τις σημαντικές στιγμές του τσιγγάνικου γάμου έχει εξελιχθεί σε ένα ιδιαίτερα τουριστικό θέαμα από τους gitanos της Ανδαλουσίας, στις σπηλιές του Sacromonte στην Granada. Εκεί που η María La Canestera στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα γέμιζε θαυμασμό με την zambra και το χορό της από τους ανθρώπους της τέχνης και του θεάματος ως και τον βασιλιά Alfonso XIII, που θεωρούσαν υποχρεωτική τη στάση στην σπηλιά της για να πάρουν μια γεύση από μια μοναδική καλλιτέχνιδα του flamenco.

Ας επιστρέψουμε όμως στο σήμερα και στην Estrella Morente. Τραγουδίστρια του flamenco, γέννημα θρέμμα granaína, κόρη του Δάσκαλου (με Δ κεφαλαίο για τον μουσικό κόσμο)του flamenco Enrique Morente και της χορεύτριας Aurora Carbonell, ανηψιά του cantaor Antonio Carbonell και του κιθαρίστα José Carbonell, ανατράφηκε σε ένα περιβάλλον γεμάτο από μουσική, χορό και flamenco, περιτριγυρισμένη από την πρώτη στιγμή από καλλιτέχνες. Στα 17 της, την άνοιξη του 97, έκανε το ντεμπούτο της μπροστά στο μαδριλένικο κοινό και κατάφερε να ανοίξει την πόρτα της επιτυχίας, αφού τους άφησε όλους άφωνους. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι μια πιτσιρίκα προσέγγιζε με τέτοιον τρόπο μια seguiriya, ένα soleá, μια taranta... Η Estrella (Αστέρω ελληνιστί;) γεννήθηκε για να τραγουδά και είναι και αυτό που θέλει να κάνει στη ζωή της. «Παίρνω πράγματα από τον πατέρα μου, αλλά μου αρέσουν όλοι, και οι παλιοί και οι καινούργιοι». Βιολογικό παιδί του Enrique, πνευματικό παιδί της La Niña de los Peines, το πάθος της και το ίνδαλμά της. «Νομίζω ότι η La Niña είναι η πιο σπουδαίο cantaora της ιστορίας του flamenco». Θυμάται στιγμές που όταν ήταν σχεδόν μωράκι ακόμα και προσπαθούσε να κοιμηθεί, ο παππούς της ο Montoyita έπαιρνε την κιθάρα του και για να την ησυχάσει της τραγουδούσε ένα compás, ενώ εκείνη τον συνόδευε μιξοκλαίγοντας. «Στα 8 μου τραγούδησα μια Taranta και στην κιθάρα έπαιζε ο Sabicas, δεν θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου». Λένε ότι όταν την άκουσε ο Sabicas να τραγουδά, συγκινήθηκε τόσο που τα δάκρυα τον εμπόδισαν να ολοκληρώσει το τραγούδι στην κιθάρα του. Κάτι παρόμοιο συνέβη και στον δυστυχώς πρόωρα «φευγάτο» τραγουδιστή sufí, τον Nusrat Fateh Ali Khan όταν άκουσε την Estrella να τραγουδά και αναγνώρισε το χάρισμά της φωνής της που αγγίζει την καρδιά.

Η Carmen Linares στο Teatro de la Maestranza της Sevilla, κατά τη διάρκεια ενός αφιερώματος στην La Argentinita είπε για την Estrella: "Aυτή η μικρή θα μας ξεπεράσει όλους". Το σίγουρο είναι ότι αυτήν την στιγμή η «Αστέρω» αντιπροσωπεύει την ελπίδα και την ανανέωση. Γιατί δεν της αρκεί να είναι η «ουρά» και η κακομαθημένη κόρη της κορυφής των ανανεωτών της σύγχρονης μουσικής, του Enrique Morente, που κατάφερε να συνδυάσει το flamenco με βουλγάρικες φωνές, βυζαντινή μουσική και trash metal. Παλεύει και η ίδια, με αυτήν την προνομιακή φωνή στην οποία ξεχωρίζει η χροιά της κούνιας της του flamenco, αλλά και αυτές της jazz, των blues και των fados, επιδιώκει να ανοίγεται σε διαφορετικά ακούσματα, να πειραματίζεται, να μελετά και να ρισκάρει. Έχει γράψει 3 προσωπικούς δίσκους, έχει κάνει αρκετές συμμετοχές σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών και η παρουσία της σε κονσέρτα ανά τον κόσμο έχει εντυπωσιάσει τους aficionados του flamenco. Πρόσφατα συμμετείχε και στην τελευταία ταινία του Carlos Saura που είδαμε στο Τριανό, την Iberia. Τα έχει όλα: φωνή, ταλέντο, έμφυτη αίσθηση του ρυθμού, πάθος, καρδιά, εξυπνάδα (όπως φαίνεται από τα μέχρι στιγμής βήματά της), μεγάλη ομορφιά και γονίδια σπουδαίων καλλιτεχνών.

Στο τελευταίο της cd με τίτλο Mujeres (γυναίκες), η Estrella αφιερώνει τη δουλειά της σε καλλιτέχνιδες του τραγουδιού και του σινεμά, που την άγγιξαν και την επηρέασαν στον τρόπο που τραγουδά. Στις μεγάλες του flamenco La Niña de los Peines, La Perla de Cádiz, La Repompa και στην Carmen Linares. Τραγουδά για την Chavela Vargas το "La noche de mi amor" και κλείνει το τραγούδι με ένα τελείως δικό της τρόπο, εξισορροπώντας έτσι το τελικό αποτέλεσμα. Μας θυμίζει την Imperio Argentina με το "Ay Mari Cruz", τη Susana Renaldi στο "Nostalgias" που αγαπήσαμε από τις γιαγιάδες Κουβανές αδερφές Faez. Tραγουδά το "Volver" του Carlos Gardel, το κεντρικό τραγούδι-μουσικό θέμα της ομώνυμης τελευταίας ταινίας του Almodóvar και το αφιερώνει στην Penélope Cruz. Και κλείνει με το "Ne me quitte pas" του Jacques Brel, όπως το ερμήνευσε η Nina Simone. Αυτό θα έλεγα ότι είναι και το λιγότερο επιτυχημένο τραγούδι του δίσκου, ίσως γιατί δεν της πάνε τα γαλλικά, ίσως γιατί φυλάκισε την φωνή της και περιόρισε τον τρόπο που το τραγούδησε, χωρίς να βάλει έτσι την προσωπική σφραγίδα της. Βαρειά προφανώς η σκιά της Nina.

Σταν 5 χρόνια από την προηγούμενη δισκογραφική δουλειά της, είναι φανερό το πόσο έχει ωριμάσει σαν cantaora. Συνεχίζει να έχει γλυκιά και μελωδική φωνή και χρώμα, αλλά όταν ερμηνεύει με την φωνή της την ποτισμένη από το άρωμα του flamenco τραγούδια όπως το “Nostalgias” ή το “Vuelvo al sur”, στέκεται άνετα στο ύψος των μεγάλων του τραγουδιού.

Σε αυτό το site υπάρχουν 2 videos από την παρουσίαση δίσκου της. Στο ένα ερμηνεύει στο παλκοσένικο με τη συνοδεία του Grupo de Laúdes del Albaicín και με gitanas από την Madrid και την Granada την "Zambra" και στο άλλο το "Volver" από την ταινία του Almodóvar που έκανε την επίσημη πρώτη της την Τετάρτη στο Κολλέγιο Αθηνών, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Νομίζω ότι αυτό που κάνει την Estrella να ξεχωρίζει είναι ότι πρόκειται για καλλιτέχνιδα που μπορεί να απευθυνθεί και να επικοινωνήσει με πολλά είδη κοινού. Και το δείχνει αυτό μέσα από την τελευταία δουλειά της. Εκτός από εκφραστική φωνή, έχει και πολύ δυνατή κίνηση, γεμάτη χάρη αλλά και με το πάθος του flamenco να πρωτοστατεί. Μια μικρή γεύση σε αυτά τα videos.

Εδώ την ακούμε στο “Nostalgias” , με συνοδεία στο πιάνο από τον Leo Sujatovich σε μια εξαιρετική προσαρμογή και εκτέλεση του τραγουδιού.

Η ίδια λέει για την καλλιτεχνική πορεία της: «Ακόμα δεν είμαι παρά μόνο η σκιά αυτού που θέλω και μπορώ να γίνω». Να έχει δίκιο άραγε;

Εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη εφ΄όλης της ύλης, με αφορμή τον τελευταίο δίσκο της. Στα ισπανικά.

* αστέρι (Αστέρω;) = (ισπανιστί) Estrella

Τους γράφει όλους στα παλιά του τα παπούτσια και συνεχίζει τον αγώνα

2006-09-06T23:04:00.000+03:00

Ο Andrés Manuel López Obrador δεν δέχεται την απόφαση του Εκλογικού Δικαστηρίου για την εκλογή του Calderón ως Προέδρου του Μεξικό και τον χαρακτηρίζει σαν "πρόεδρο παράνομο, κάλπικο ανδρείκελο".

Στην πλατεία του Zócalo, στις 16 Σεπτέμβρη, ανακοίνωσε ότι θα γίνει δημοκρατική εθνική συνέλευση κατά τη διάρκεια της οποίας "θα συγκροτηθεί μία κυβέρνηση που θα έχει την απαραίτητη νομιμοποίηση ώστε να επανιδρύσει την Δημοκρατία και να αποκαταστήσει την Συνταγματική Τάξη".

Διαβεβαιώνει τον κόσμο ότι θα συνεχίσει τον αγώνα του και μετά την απόφαση του Tribunal Electoral del Poder Judicial de la Federación (TEPJF) να ανακυρήξει τον Felipe Calderón Hinojosa σαν τον νέο εκλεγμένο Πρόεδρο του Μεξικό, ο Obrador κατηγoρεί τους δικαστές ότι δεν επέδειξαν ζήλο και ότι δεν είχαν την αξιοπρέπεια να δράσουν σαν άνθρωποι ελεύθεροι.

Τί θα γίνει άραγε την 1η Δεκέμβρη στο Μεξικό, επίσημη πρώτη της ανάληψης των καθηκόντων του νέου Προέδρου;

Bienal de Flamenco de Sevilla 2006

2006-08-31T18:13:00.000+03:00

Ξεκινά σε λίγες μέρες η Bienal de Flamenco de Sevilla 2006, με πολύ ενδιαφέρον και "γεμάτο" πρόγραμμα καθώς και κάποιες πραγματικά ξεχωριστές συμμετοχές. Μεταξύ των καλλιτεχνών θα εμφανιστούν μαζί μετά από καιρό τα αδέρφια Amador, ο αγαπημένος μου Dieguito El Cigala σε κοινή εμφάνιση με τον Salif Keita, η Susi, ο Potito, θα χορέψει η Belén Maya με την compañía της, ποιόν να πρωταναφέρει κανείς; Εδώ υπάρχει το πρόγραμμα αναλυτικά.

Μόνη παρηγοριά για τους εν Ελλάδι aficcionados του flamenco είναι η παρουσία του "ιερού τέρατος" Enrique Morente στο Μέγαρο Μουσικής, στις 18 Οκτώβρη. Η εκδήλωση διοργανώνεται από την Ισπανική Πρεσβεία, το Megaron Plus και το Ίδρυμα Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού για τα 70 χρόνια από τον θάνατο του Lorca. O Morente έχει πραγματικά παίξει καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη του flamencο και αξίζει να τον παρακολουθήσει κανείς ζωντανά, ό,τι και να τραγουδά. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, στο πρώτο μέρος θα μιλήσει για τον Lorca ο βιογράφος του Ίαν Γκίμπσον, στην συνέχεια η Μαρία Φαραντούρη θα τραγουδήσει στα ελληνικά ποιήματα του Lorca σε μουσική Χατζηδάκι και Θεοδωράκη και τέλος o Δάσκαλος του flamenco θα ερμηνεύσει τραγούδια που συνέθεσε ο ίδιος ο ποιητής.

Carcassonne

2006-08-29T23:58:00.000+03:00

Αύγουστος, στο κάστρο της Carcassonne. Η Σταχτοπούτα, η Χιονάτη και η παρέα τους παίζουν κρυφτό και τραγουδούν πίσω από τα ψηλά τείχη.

Ιδιαίτερα ανεπτυγμένη τουριστικά η καστροπολιτεία, την νύχτα όμως όλα φαίνονται πιο μυστηριώδη, πιο αυθεντικά, πιο όμορφα.

Αγάπα τον πλησίον σου και -κυρίως- τα χρήματά του α-λα ισπανικά

2006-08-29T23:14:00.000+03:00

Ένας ευχάριστος τρόπος για να εγκαινιάσουμε το dvd recorder που μόλις αποκτήσαμε.

La Comunidad, με την Carmen Maura, νυν και αεί αγαπημένη του Almodóvar, μιας και παίζει και στην τελευταία του ταινία, το Volver, που θα βγει σύντομα και στους ελληνικούς κινηματογράφους.

Του Βάσκου Álex de la Iglesia (τί κουφό όνομα και αυτό για σκηνοθέτη, ο Αλέξης της Εκκλησίας...), με αρκετά βραβεία Goya (τα ισπανικά Oscar κατά κάποιον τρόπο): Καλύτερης Ηθοποιού για την απολαυστική και πειστικότατη στον ρόλο της Carmen Maura, Καλύτερου Ηθοποιού δεύτερου ρόλου για τον Emilio Gutiérrez Caba και Καλύτερων Ειδικών Εφέ.

Μαύρη κωμωδία, με αρκετούς φόνους, χρήμα, πάθος, μίσος. Μια αγαπημένη "κοινότητα", οι ένοικοι μιας πολυκατοικίας, περιμένουν εναγωνίως να πεθάνει ο γέρος του τελευταίου ορόφου για να του φάνε τα χρήματα που κέρδισε πριν 20 χρόνια στο ΠΡΟΠΟ και από τότε κλειδαμπαρώθηκε στο σπίτι του μαζί με τους σάκους με τα εκατομμύρια για να μην του τα κλέψουν οι καλοί γειτόνοι. Μέχρι που εμφανίζεται μια μεσίτρια και τους χαλάει τα σχέδια. Και ξαφνικά ο θεατής βρίσκεται εγκλωβισμένος σε αυτόν τον χώρο, μαζί με ανθρώπους-τέρατα-ανθρώπους, παρακολουθώντας ένα ιδιότυπο θρίλερ γεμάτο καυστικό χιούμορ και απανωτές εκπλήξεις. Οι σκηνές της κορύφωσης του έργου γυρισμένες πάνω στις στέγες της Μαδρίτης και σε κάποια από τα τεράστια διάσημα αγάλματα που στολίζουν την ισπανική πρωτεύουσα, εντυπωσιακές.

Επιτέλους, μια συμπαθέστατη ισπανική ταινία!

La Comunidad

Nada para nosotros: ένα ενδιαφέρον blog

2006-08-26T23:14:00.000+03:00

Δεν ξέρω πότε άνοιξε το συγκεκριμένο blog, πάντως από μια πρώτη ματιά που μόλις του έριξα που φάνηκε ενδιαφέρον, κυρίως για όσους τους απασχολούν τα θέματα της Λατινικής Αμερικής.

http://nadaparanosotros.blogspot.com/

Η ΑΕΚ στην Χώρα των Βάσκων

2006-08-25T23:34:00.000+03:00

Περπατώντας στα στενά της Estella, μίας από τις βασικές στάσεις του Camino de Santiago, βρεθήκαμε μπροστά στην AEK!

Και όχι, δεν έφτασε η ομαδάρα μέχρι την Χώρα των Βάσκων. Πρόκειται για οργανισμό στον οποίο διδάσκονται τα euskera σε ενήλικες και προωθείται η βασκική κουλτούρα.

Για την Citro λοιπόν η συγκεκριμένη φωτογραφία, με την ευχή να πάνε όλα καλά φέτος. Αρκεί να μην γίνει ένα γήπεδο-τερατούργημα στην Φιλαδέλφεια, γιατί ήδη υπάρχουν αρκετά προβλήματα με το κυκλοφοριακό και την μόλυνση λόγω Αττικής και Εθνικής Οδού.

Για τον Evo ρε γαμώτο!

2006-08-24T11:37:00.000+03:00

Κάπου κοντά ο Evo ετοιμάζεται να κάνει την εντυπωσιακή είσοδό του.

Ίσως ένα tango που ξεκινά να ακούγεται από ένα χαλασμένο γραμμόφωνο και καταλήγει σε τραγούδι εκδίκησης να μην είναι το πιο κατάλληλο για την υποδοχή του... από την άλλη, ίσως να πρέπει από την αρχή να μάθει να φυλάγεται, να παίρνει τα μέτρα του, να περιμένει.

Για τον Evo λοιπόν, που τον περιμένουμε με ανυπομονησία και χαρά!

Mis 100 últimas mañanas - Huecco

He venido a enterrarte
con mi pala de saliva,
a escupirte la amargura
que escondí en el ataúd.
En la caja de mis muertos,
de mis sentiminetos muertos,
de los desamores perros
que ladran al cielo azul.
Cielo gris como ceniza,
no me mates que ahora matan
el brillo de tu sonrisa
que guardaba en un baúl.
Allí busqué tu recuerdo,
cualquier pensamiento cuerdo
que me ahogue esta locura
que me impide ver la luz.

Estribillo:
Y mataste mis 100 últimas mañanas
Cada día que despertaba yo volvía a masticar
tierra seca que caía
como el plomo de tu olvido.
Cucarachas he comido desde el día del altar.

Y quizá no fui tu tipo
pero existe otra moneda
con las que pagar los versos
que me robaste con glamour.
Alebosa y a destiempo
con tus arsénicos besos
que envenenaron mi cuerpo
y me quitaron la salud.

Estribillo:
Y mataste mis 100 últimas mañanas.
Cada día que despertaba yo volvía a masticar
tierra seca que caía
como el plomo de tu olvido.
Cucarachas he comido desde el día del altar.

Negocié con la cazalla
otras cien noches oscuras.
Y busqué en faldas paradas otra joya como tú.
Saqué a cenar mi ruina
entre jazmines y biancas
con las que empaché a mi astío como a un sucio ataúd.

Estribillo:
Y mataste mis 100 últimas mañanas.
Cada día que despertaba yo volvía a masticar
tierra seca que caía
como el plomo de tu olvido.
Cucarachas he comido
desde el día del altar.

He besado, ya por fin esta mañana
los labios de la venganza cuando volviste a llamar.
Las arenas movedizas
te llegan por el ombligo.
Pagarás con un castigo
lo que me hiciste pasar.
Las arenas movedizas
te llegan por el ombligo.
Pagarás con un castigo lo que me hiciste pasar.

Ciao, Bambina, dulce amore mio.
Arrivederci! Che fai adesso, Ragazza?
Vendetta!!!

Στο Λαύριο γίνεται χορός (και όχι μόνο...)

2006-08-23T17:24:00.000+03:00

Όμορφες εκδηλώσεις, επιτέλους σωστά οργανωμένες, στον εντυπωσιακό χώρο της ΑΚΕΛ, μέσα στα χαλάσματα των παλιών χώρων των μεταλλείων, δίπλα στο Ορυκτολογικό Μουσείο, στο Λαύριο.
Χθες βράδυ βρέθηκα σε μία από τις εκδηλώσεις, "στο Λαύριο με νοσταλγία τραγουδάμε", όπου συμμετείχαν η Ανδρική και Δημοτική Χορωδία Λαυρίου, η Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Λαυρεωτικής και τραγουδούσαν ο βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς (εξαιρετικός) και ο Γιάννης Χριστόπουλος (συμπαθητικός αλλά χωρίς πάθος).
Τραγούδια του Αττίκ, του Γούναρη, του Μουζάκη, του Σπάρτακου, του Πλέσσα, τραγούδια που μας γύρισαν πολλά πολλά χρόνια πίσω και μας άφησαν μία γεύση νοσταλγίας.
Καλός φωτισμός, συμπαθητικός ήχος, πολύς κόσμος, θερμή συμμετοχή, μια γλυκιά ατμόσφαιρα που με πήγε πίσω, όταν η δεκάχρονη Juanita καθόταν στο πιάνο και η μαμά της τραγουδούσε αυτά τα "παλιά τραγούδια" για να βρει η μικρή τις νότες, να τις σημειώσει η μαμά στο πεντάγραμμο, να συμπληρώσει τα λόγια και στη συνέχεια να παίζουν μαζί στο πιάνο και να τραγουδούν Χαιρόπουλο και Αττίκ, τα βροχερά απογεύματα του Σαββατοκύριακου.
Τελικά, αυτά τα τραγούδια προτιμώ να μην τα ακούω πια. Έχασα την παρτενέρ μου πολύ πολύ νωρίς και είναι δύσκολο χωρίς εκείνην.

Rumbatón... Υπάρχει τελικά;

2006-08-21T00:15:00.000+03:00

Φέτος το καλοκαίρι στα ραδιόφωνα και στα clubs της Ισπανίας η mulata του Huecco βάζει φωτιές.

Pa' mi guerrera - Huecco

Ειδικό σχόλιο-καρτελάκι στο Fnac της Zaragoza μπροστά από το cd του τονίζει ότι θα τον παρακολουθούν από κοντά, γιατί μπορεί ήδη να έχει ανοίξει νέους μουσικούς δρόμους. Το σίγουρο είναι ότι

¡Y todo el mundo grita! pa pa pa
pa mi mulata, pa mi morena, pa que tu sientas mi ritmo en las piernas.
pa mi princesa, pa mi guerrera, que se me vengan pa aca esas caderas.
Y si te acercas te prendo candela y si me bailas las penas se queman y si te acercas te prendo candela y si bailas las penas se queman.

Όλος ο κόσμος φωνάζει! παπαπα
για την μουλάτα μου, για την μελαχρινούλα μου, για να νοιώσεις τον ρυθμό μου στα πόδια σου
για την πριγκήπισσά μου, για την πολεμίστριά μου, για να μου έρθουν κοντά μου αυτοί οι γοφοί...
Και αν με πλησιάσεις θα σου βάλω φωτιά και αν μου χορέψεις τα βάσανα θα καούν...

όπως λέει και το τραγούδι.

Τα ψηλά τακούνια του Almodóvar -που ποτέ δεν ήταν ψηλά, μια σκατά μετάφραση τα ψήλωσε ενώ εκείνα απλά ερχόντουσαν από μακριά, lejanos- στο cd του Huecco μετατρέπονται σε φτηνά τακούνια και μιλούν για τα προβλήματα των μεταναστών μέσα από την ιστορία μιας φτωχής νεαρής Μεξικάνας που προσπαθεί να μαζέψει χρήματα για να διασχίσει τα σύνορα και να βρεθεί στον "παράδεισο" της Βόρειας Αμερικής.

Τacones barratos - Huecco

Σε χρόνο ρεκόρ ο Ivahn, πρώην αρχηγός του μέταλ γκρουπ των Sugarless έγινε γνωστός με το Rumbatón του στην Ισπανία αλλά και στην Λατινική Αμερική. Μείγμα ισπανικής rumba με λατινοαμερικάνικους ρυθμούς και ροκάδικη φωνή! Ο στόχος του; «Να αναμείξω το αδύνατο και να ανατρέψω την λογική έτσι ώστε 2+2 να κάνουν 5, να προσπαθήσω να ανακαλύψω διαφορετικές μουσικές γλώσσες και κώδικες λυρικούς ατυπικούς, αλλά κοντινούς στο κοινό», όπως τονίζει ο ίδιος.

Ο τίτλος του cd εμπνευσμένος από ένα προστατευμένο καταφύγιο και ιερό τόπο για τους Ινδιάνους, το Huecco στην επαρχία του El Paso στο Texas. Ένας τρόπος για να δείξει ο Μαδριλένιος Ivahn τον σεβασμό του τόσο στον ινδιάνικο πολιτισμό όσο και στον λατινοαμερικάνικο. Το άλμπουμ γράφτηκε στο Los Angeles με παραγωγό τον K.C.Porter, που έχει δουλέψει κατά καιρούς με τον Santana, Ricky Martin και άλλους διάσημους λατίνους καλλιτέχνες της rock και τονίζει ότι ο Huecco ορίζει την νέα μουσική του κόσμου.

Ένα μπασταρδεμένο μείγμα από rock, rumba, tango, μεξικάνικα corridos, metal, ολίγη από punk, ska, reggaeton, samba, κουβανέζικο son, flamenco και reggae. Ένα ποτ πουρρί που προς το παρόν η κριτική της rock στην Ισπανία και στην Λατινική Αμερική το έχει πάρει με θετικό μάτι, αν και οι οπαδοί του των Sugarless νοιώθουν απογοητευμένοι από τον καινούργιο ήχο. Ο Ivahn φαίνεται πάντως ότι πηγαίνοντας το 2005 για να κάνει κάποια μαθήματα φωνητικής στην Αμερική πήρε υπόψη τα νέα μηνύματα και άνοιξε τους ορίζοντές του και ίσως και την πόρτα της μεγάλης επιτυχίας. Ήδη το cd ακούγεται στα ραδιόφωνα και πωλείται και στην Αμερική, στην Χιλή, στην Κολομβία. Το καλοκαίρι περνά κάνοντας συναυλίες στην Ισπανία και ξεσηκώνοντας τον κόσμο. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει περιοδεία στην Αμερική, Βόρεια και Λατινική.

Από την πρώτη στιγμή που ακούει κανείς το “Pa´mi guerrera» καταλαβαίνει ότι πρόκειται για σίγουρη εμπορική επιτυχία. Μουσική για γιορτή, για κέφι, για χορό. Πρόκειται για νέο μουσικό είδος; Το συνδυασμό της rumba και του reggaetón; Υπάρχει το rumbatón τελικά; Νομίζω ότι δεν έχει και τόση σημασία , αν «χορεύοντας τα βάσανα θα καούν».

Δεύτερο μέρος

2006-08-04T20:13:00.000+03:00

Έτοιμοι, πάμε!

Ευκαιρία να ακούσουμε μία από τις αρχαιότερες γλώσσες της Ευρώπης,

που ακόμα και σήμερα αγνοείται η προέλευσή της.

Iepa (Γεια χαρά)

Zer moduz? (Πώς είσαι;)

Ondo, eskerrik asko (Μια χαρά, ευχαριστώ)

Βενεζολάνικο γκρουπ παραδοσιακών χορών στο Enzzo de Cuba

2006-07-31T19:08:00.000+03:00

La Embajada de la República Bolivariana de Venezuela
se complace en informar que

la agrupación venezolana de danzas folklóricas "MARI-QUITAR"

se presentará el próximo miércoles 3 de agosto a las 10.00 pm

en el club Enzzo de Cuba

Dirección: Ag. Paraskevis N° 70, Persiteri, Bournazi

Teléfono: 210 5782610

Mayor información y video en: http://users.hol.gr/~emvenath/Noticias.html

¡Los esperamos!

Περί ρεβυθοκεφτέδων, καππαροσαλάτας και άλλων τινών...

2006-07-27T14:42:00.000+03:00

Τους πιο πετυχημένους ρεβυθοκεφτέδες όσον αφορά στο τηγάνισμα τους βρήκαμε φέτος στο Χρυσό, στον Αρτεμώνα της Σίφνου. Την πιο σωστή αναλογία σε ματζουράνα και δυόσμο μάλλον την είχαν εκείνοι του Μανώλη, στο Βαθύ. Την πιο νόστιμη καππαροσαλάτα μάλλον την φτιάχνουν στον Λεωνίδα στο Κάστρο γιατί γλυκίζει το ξύδι.

Παραδοσιακές συνταγές της Σίφνου υπάρχουν στο βιβλίο της Ελένης Τρούλλου, συζύγου του Λαογράφου Αντώνη Τρούλλου που χάρη σε αυτόν και στο μεράκι του πήραμε τις πρώτες πληροφορίες για το νησί, πριν 19 χρόνια.
Από εκεί είναι η συνταγή για τους ρεβυθοκεφτέδες (που στο βιβλίο της η συγγραφέας τους γράφει με ι, εγώ όμως προτιμώ το υ).

Ρεβυθοκεφτέδες

Υλικά:
1/2 κιλό ρεβύθια
1/2 κιλό πατάτες
2 κρεμμύδια
αλάτι-πιπέρι
ματζουράνα-δυόσμο-άνιθο-μαϊντανό*

Εκτέλεση:
Βρέχομε τα ρεβύθια και τα περνούμε από μηχανή του κρέατος.
Βράζομε τις πατάτες για πουρέ. Ψιλοκόβουμε τα μυρωδικά, τρίβομε τα κρεμμύδια. Ρίχνομε όλα τα υλικά σε λεκάνη και τα αναμειγνύομε ώστε να γίνουν μια μάζα.
Την αφήνομε στο ψυγείο για μια ώρα, και μετά πλάθομε σε μικρές μπαλίτσες.
Τηγανίζομε σε πολύ καυτό λάδι.

*οι παραδοσιακές Σιφνιές χρησιμοποιούν σπάνια μαϊντανό, η ματζουράνα και ο δυόσμος πιστεύω ότι είναι αρκετά για το άρωμα

Πληροφορίες "φρέσκιες" για το που μπορεί να φάει κανείς καλά και σε λογικές τιμές στη Σίφνο έχω γράψει στο Hungry.

Πλατύς Γιαλός (από ψηλά, μακριά κι αγαπημένα)

2006-07-26T15:32:00.000+03:00

Ρίτα Ριτάκι... Η γειτονιά μας! 19 χρόνια και ακόμα δεν χορτάσαμε την ομορφιά των ανθρώπων και του τοπίου.

Σίμος: ο Κρητικός με την Σιφνέϊκη καρδιά!

Πού είναι το τηλεσκόπιο του Μανώλη; Σπίτι του φαντάζομαι. Να πάω δίπλα; Γιατί; Για να τσεκάρουμε την κίνηση. Ντροπή, αν σας πιάσουν, θα μας κάνετε ρεζίλι. Μα τα αστέρια κοιτάμε. Μέρα μεσημέρι στην παραλία; Τα αστέρια με τα τάνγκα; ΧΑΧΑΧΑ!!!

Τη θέα από το μπαλκόνι μας, του Πλατύ Γιαλού από ψηλά, της Κιτριανής, της θάλασσας και του ορίζοντα, δεν μπορεί να την αποτυπώσει μια φωτογραφία, όταν λείπουν οι ήχοι και οι μυρωδιές. Όταν πεθάνω, μια τέτοια εικόνα θα ήθελα να είναι η τελευταία που θα πάρω μαζί μου στο ... más allá ...

Το Λιμανάκι του Λαζάρου στο τέρμα του Πλατύ Γιαλού αριστερά στον τσιμεντόδρομο, φέτος αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη. Έχει γίνει ένα πέτρινο πολύ όμορφο μαγαζί, με μια τεράστια αυλή-βεράντα πάνω στο πέλαγος, με ιδιωτική παραλία και βραχάκια κάτω, όπου μπορεί κανείς να περάσει ολόκληρη την ημέρα αν θέλει ησυχία και απομόνωση. Το αστείο της ιστορίας είναι ότι αυτός ο χώρος ήταν ένα σκυλάδικο της πολύ πολύ κακιάς ώρας και σχολιάζαμε στο παρελθόν ότι ένας τέτοιος χώρος είναι κρίμα να πηγαίνει χαμένος. Ο ιδιοκτήτης τελικά, αφού αποκαταστάθηκε με Ανατολικοευρωπαία και έκανε τον απόγονο, αποφάσισε να αξιοποιήσει το Λιμανάκι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στην μελιτσανοσαλάτα η αλλοδαπή νύφη βάζει κουκουνάρι, άξια λοιπόν για την προσπάθεια και -κυρίως- ευγενική και πρόθυμη να μάθει. Έφτιαξαν και ένα είδος φάρμας με στρουθοκαμήλους, αλλά την στρουθοκάμηλο που βάζουν στην ομελέττα οι πληροφορίες λένε ότι την φέρνουν από αλλού. Όπως και αν έχει, το μαστέλο είναι πολύ πετυχημένο.

Κάστρο - Σίφνος. Εκεί που οι άνθρωποι λάμπουν αν τους δώσεις την ευκαιρία!

2006-07-26T15:30:00.000+03:00

Το Κάστρο δε θα εξέπεμπε την ίδια θετική ενέργεια αν δεν υπήρχαν οι Καστροφύλακές του! Αν και πιθανότατα να προσπαθούν οι υπόλοιποι Σιφνιοί να τους βάλουν στην άκρη (σύμφωνα πάντα με μαρτυρίες των ανθρώπων του Κάστρου) εκείνοι αντιστέκονται και αρκετοί από αυτούς το κάνουν με αξιοπρέπεια και -κυρίως- λάμποντας!

Ζωντανό παράδειγμα το ζευγάρι του Λεωνίδα, ενός από τα λίγα ταβερνάκια (στο έμπα του Κάστρου αριστερά) που κρατούν την ίδια σταθερή ποιότητα εδώ και 19 χρόνια που τους επισκεπτόμαστε. Αν τους μιλήσετε γλυκά, μπορεί να σας κεράσουν κιτρολέμονο από τα χεράκια της ιδιοκτήτριας.

Ο Κώστας, "σώμα, καρδιά και αίμα Κουβανός" όπως λέει ο ίδιος (ντόπιος Καστρινός), κατά κάποιους ο τρελλός του χωριού, κατά άλλους ένας άνθρωπος που βρήκε το δρόμο της ευτυχίας, απόφοιτος Παντείου κατά τρίτους, ο ιδιοκτήτης ενός από τα πιο γραφικά μαγαζιά που έχω δει στη ζωή μου. Πάνω από τα Σεράλια, στα βράχια, σε πεζούλες, σε φλοκάτες, σε πολυθρόνες σκηνοθέτη. Με την Chavela, tangos σε πειρατικές εγγραφές από αυθεντικά μαγαζιά του Buenos Aires, κουβανέζικα son και την πιο όμορφη θέση για να απολαύσει κανείς την Πανσέληνο. Οι μουσικές εναλλάσσονται και υπάρχουν συχνά διαμαντάκια, γιατί οι πελάτες είναι ή γίνονται φίλοι και ανανεώνουν το ρεπερτόριο. Φέτος, σαν ευχαριστώ για τα cds που υποσχέθηκα να στείλω, μας χάρισε ένα κουβανέζικο ρούμι σπέσιαλ, añejo reserva. Άνθρωπος και σημείο που συνεχίζουν να εκπλήσσουν ακόμα και σήμερα! Μαγική θέα, στιγμές που σου κόβεται η ανάσα, που δεν θέλεις να τελειώσουν.

Τα πρώτα χρόνια έπρεπε να ψάξεις τον ιδιοκτήτη για να σου φέρει ένα ποτό, το οποίο αν ήθελες παρήγγελνες, αν ήθελες πλήρωνες... Τώρα προσπαθεί να συντηρηθεί δημιουργώντας μια στοιχειώδη εικόνα "επιχείρησης" και βιώνοντας ταυτόχρονα την αγωνία να μην γίνει "καπιτάλα", όπως λέει γελώντας. Η εικόνα του ξεγελά, θα μπορούσε ίσως από μακριά να τον θεωρήσει κανείς κάποιον ξέμπαρκο πεινασμένο Κουβανό, με την κόκκινη μπαντάνα στα μαλλιά, τα μπλουζάκια με τον Τσε, τα χαλασμένα δόντια, το αδύνατο νευρικό κορμί. Τα μάτια όμως γαλανά, λάμπουν κάτω από τον Ελληνικό ήλιο και βλέπουν βαθειά. Στον Κάβο, τις τιμές των προϊόντων που προσφέρονται φέτος, τις αποφάσισε το "pueblo" μετά από διαπραγματεύσεις και ψηφοφορία! Αν σας πει κάτι τέτοιο ο Κώστας, να τον πιστέψετε. Οι 3 ιταλίδες που αποφάσισαν να περάσουν το καλοκαίρι στο χωριό και βοηθούν στο μαγαζί, ο ιταλός φίλος της μιας που ζωγράφισε τους καταλόγους στο χέρι, ο καλός μου και εγώ, προσπαθούσαμε να πείσουμε επί μισή ώρα τον Κώστα ότι δεν μπορεί να χρεώνει 2 ευρώ τον εσπρέσσο αλλά ταυτόχρονα και τους σπέσιαλ καφέδες με την προσθήκη αλκοόλ. Εκείνος επέμενε. "Εσείς έρχεστε εδώ για λίγες μέρες που τις περιμένετε όλο το χρόνο, εγώ δεν μπορώ να σας γδάρω, τί να τα κάνω μετά τα χρήματα όταν εσείς θα νοιώθετε ότι σας εκμεταλλεύτηκα;" Τελικά υπερίσχυσε η πλειοψηφία και οι σπέσιαλ καφέδες χρεώνονται 3 ευρώ, τιμή ιδιαίτερα χαμηλή για τα αρκετά τσιμπημένα δεδομένα της Σίφνου.

Εξαιρετικά γλυκά στο Κονάκι, στην πλαταιούλα του Κάστρου, στο τέρμα του λεωφορείου. Μελόπιττα παραδοσιακή και cheese cake με σιφνέϊκο μπισκότο και φραγκόσυκα. Κορυφαία για την πλειοψηφία των πελατών η λεμονόπιττα!

Κάστρου συνέχεια...

2006-07-26T15:28:00.000+03:00

Κάππαρη: το σήμα κατατεθέν της Σίφνου. Κάππαρη ξερή με κρεμμύδια, λάδι και ξύδι, η λεγόμενη καππαροσαλάτα. Ορεκτικό για απαιτητικούς. 36 ευρώ το κιλό η ξερή κάππαρη φέτος στο νησί, αλλά φτουράει.

Βαθύ, Φάρος - Σίφνος

2006-07-26T15:05:00.000+03:00

Αρτεμώνας - Σίφνος

2006-07-26T13:25:00.000+03:00

Απολλωνία - Σίφνος

2006-07-26T13:20:00.000+03:00

Επιστρέφοντας στην πραγματικότητα της κόλασης της Μέσης Ανατολής, η Σίφνος φαίνεται κιόλας τόσο μακρυά...

Άραγε η Βιβιάν να είχε πάει και φέτος με τις δύο κόρες της να επισκεφθεί τους δικούς της για τις καλοκαιρινές διακοπές; Πάνω που πούλησαν το σπίτι στο Παρίσι, εκεί που είχαν καταφύγει με το τελευταίο αεροπλάνο ανάμεσα σε βόμβες που διέλυαν το αεροδρόμιο το 80τόσο... πίστεψαν ότι η ειρήνη θα ήταν πια μόνιμη σύντροφος της χώρας τους και επέστρεψαν στα πάτρια εδάφη γεμάτοι αγάπη. Δεν είχαν υπολογίσει όμως τον Εβραϊκό νόμο. Να είναι όλοι καλά;

Xρυσοπηγή, Αποκοφτό - Σίφνος

2006-07-26T11:13:00.000+03:00

Nicanor Parra: antiparras de poeta

2006-07-23T14:29:00.000+03:00

El escritor chileno, creador de los célebres antipoemas, habla de su vida y de su producción. A los 91 años, acaba de presentar Discursos de sobremesa, y sus Obras completas serán editadas por Galaxia Gutenberg.

Dice que no está dando entrevistas y que quién le dijo que yo le iba a dar una a usted. Después, con calma y parsimonia, relata un misterioso cuento de Oscar Cerruto que recién había terminado de leer. Entonces Rosita, su empleada, entra con dos tazas de té. Habrá que tomárselo lento. Cinco horas más tarde, Nicanor Parra seguía hablando mientras abría la puerta de un antiguo garaje para enseñar las últimas obras de arte de su nieta "Lina Paia". Al final había dado una entrevista, ni tan en serio ni tan en broma...

Entrevista de Nicanor Parra en La Nación

Επιτέλους διαφορετικός αέρας! Διακοπίσιος...

2006-07-06T19:28:00.000+03:00

Πάμε να πάρουμε βαθειές ανάσες. Τα κεφάλια ... έξω! Επιτέλους!

Καλό Καλοκαίρι!

Κάστρο, Σίφνος.

Χρυσοπηγή, Σίφνος.

Exposición exterior del Museo Guggenheim. Bilbao, Vizcaya. País Vasco.

San Sebastián, Donostia. País Vasco.

Carcassonne, France.

...

2006-06-28T11:20:00.000+03:00

Αφιέρωμα στον Borges, Τρίτη 27 Ιουνίου στις 8:30 μμ., στο Γαλλικό Ινστιντούτο

2006-06-27T19:02:00.000+03:00

Jorge Luis Borges, su memoria

Πανεπιστημιακό άσυλο στους αλήτες που τα σπάνε αυτή τη στιγμή στην Νομική; Γιατί;

2006-06-27T17:32:00.000+03:00

Αυτά τα τσογλάνια που βρίσκονται τώρα στην Νομική και πετούν ό,τι βρουν στο δρόμο, είναι εφοδιασμένοι και χρησιμοποιούν μεταξύ άλλων μολότωφ, πιστόλια φωτοβολίδων, πέτρες, καδρόνια και μπουκάλια...

Αυτά τα πλάσματα που μόλις διέλυσαν αρκετές επιχειρήσεις που βρίσκονται γύρω από την Σόλωνος και την Νομική Σχολή (μέσα σε αυτές και τον χώρο όπου εργάζεται ο άνδρας μου και όπου όλοι είναι τρομοκρατημένοι αλλά τουλάχιστον ακόμα δεν έχουν υπάρξει θύματα, αν και παραμένουν εγκλωβισμένοι στην Μασσαλίας)...

Αυτοί οι εγκληματίες που βρήκαν καταφύγιο στην Νομική και από εκεί συνεχίζουν την επίθεση, ενώ οι φοιτητές παρακολουθούν σαν βουβά πρόσωπα, ανίκανοι να κάνουν οτιδήποτε για να προφυλάξουν την πορεία, την σχολή τους...

ΑΥΤΟΙ δικαιούνται Πανεπιστημιακού Ασύλου;

Γι αυτό βγαίνουν στους δρόμους οι συμφοιτητές μου; Γι αυτό το χάλι;

Χαλάλι και χαράμι τους.

Και ντροπή όλων μας, που παρακολουθούμε αυτήν την μοντέρνα τσογλαναρέϊκη τρομοκρατία και τάχα μου στο όνομα της Δημοκρατίας κλείνουμε τα μάτια και γυρνούμε κανάλι στην τηλεόραση. Δημοκράτες του κώλου είμαστε, στην καλύτερη περίπτωση.

Μπλόκο για αλκοτέστ στην Χαλκίδος

2006-06-18T13:15:00.000+03:00

Σάββατο βράδυ, γέφυρα Ποδονίφτη οδός Χαλκίδος, τέρμα Πατησίων και Αχαρνών, στην αρχή της Νέας Χαλκηδόνας, έξω από την Autoplus.

Πρόστιμο βέβαια και καλά μας έκαναν. 34 αρχικά ο δείκτης, μετά 15' κατέβηκε στο 31, με 25 το όριο.

"Δεν έχω πιει, είναι Σάββατο βράδυ βρε παιδιά", έλεγε ο καλός μου και σε εμένα και στους τροχονόμους. 1 μπύρα και 3 ουίσκυ μέσα σε 4 ώρες, δεν θεωρείται από εμάς τους Έλληνες υπερβάλλουσα ποσότητα αλκοόλ, έτσι ώστε να μην οδηγήσουμε κάτω από αυτές τις συνθήκες. Όταν πάλι ταξιδεύουμε στο εξωτερικό, επειδή εκεί υπάρχει έλεγχος και τα πράγματα είναι όπως θα έπρεπε να είναι και στο ξέφραγο αμπέλι που λέγεται Ελλάδα, 1 ποτήρι κρασί μετά φόβου Θεού πίστεως και πολύ είναι. Όταν με ρώτησαν γιατί δεν οδηγούσα εγώ που δεν είχα πιει, τους απάντησα ότι αρνούμαι να υποβάλλω νυχτιάτικα τον εαυτό μου στη διαδικασία να σκυλοβρίζομαι με τους μεθυσμένους Ελληναράδες οδηγούς που δεν βλέπουν την τύφλα τους και οδηγούν μέσα στην καλή-κακή χαρά, καταπατώντας όλους τους κανόνες του κώδικα οδικής κυκλοφορίας.

78 euros πρόστιμο και προσωπικά είπα και ευχαριστώ πριν καληνυχτήσουμε. Ο καλός μου πάλι τους τόνισε φεύγοντας ότι θα έπρεπε να βρίσκονται καθημερινά σε αυτό το σημείο και ο νεώτερος των τροχονόμων έκανε το λάθος να απαντήσει "όποτε ευκαιρούμε". Από κει και πέρα άνοιξε μία συζήτηση-καβγάς στις 4 το πρωί (!), μεταξύ του τιμωρημένου πλέον Δ. και των τροχονόμων, σχετικά με το ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος τους στους δρόμους, σχετικά με τους ελέγχους για αλκοτέστ και μπουρουμπουρου και καταλήξαμε σπίτι τα ξημερώματα. Αφού τελικά μας ζήτησαν συγνώμη γιατί ο νεαρός δεν εκφράστηκε σωστά και αφού με διαβεβαίωσαν ότι βρίσκονται σε αυτό το σημείο 3 φορές την εβδομάδα. Και καλά, καθημερινές είναι έως και απίθανο να περάσουμε από εκεί μετά τις 11 το βράδυ, Παρασκευές και Σάββατα όμως, πώς και δεν τους έχουμε ξαναδεί;

Η ουσία βέβαια βρίσκεται αλλού. Στο ότι θεωρούμε ότι 3-4 ποτά δεν θα επιδράσουν αρνητικά στα αντανακλαστικά μας και ότι μπορούμε να οδηγήσουμε με ασφάλεια και σιγουριά. Μέχρι να γίνει το ατύχημα. Χάρηκα για το χθεσινοβραδινό πρόστιμο, αν είναι δείγμα μιας καλής αρχής, ότι αυτοί οι έλεγχοι θα αυξηθούν και θα γίνουν μία μόνιμη κατάσταση σε κάθε γειτονιά. Μπας και αλλάξει έτσι η στάση μας απέναντι στο αλκοόλ και στην οδήγηση.

Νότες για ένα μπλουζ

2006-06-16T12:41:00.000+03:00

NOTAS PARA UN BLUES - Ana Rossetti

DO
lor por estar contigo en cada cosa. Por no dejar de estar contigo en cada cosa. Por estar irremediablemente contigo en mí.

RE
cordar que mis monedas no me permiten adquirir. Que mi deseo no es tan poderoso como para taladrar blindajes, ni mi atrevimiento tan hábil como para no hacer saltar la alarma. Recordar que sólo debe mirar los escaparates.

MI
edo por no llegar a ser, por ni siquiera conseguir estar.

FA
cilmente lo hacen: clavan sus espinas invisibles, abren la puerta del temor, hacen que renieguen de mí misma cuando menos se espera. Y ni siquiera saber cuántos han sacado copia de mis llaves.

SOL
o he logrado el punzón de la pica, la lágrima del diamante o los caprichos del trébol. Quizá no existan los corazones. Quizá es que sea imposible elegir.

LA
bios sellados, custodios del mejor guardado secreto, del recinto en donde las palabras reanudan sus batallas silenciosas, sus pacientes y refinados ejercicios de rencor.

SI
crees que es paciencia, resignación, inmunidad o anestesia te equivocas. Es que he procurado cortar todas las margaritas ara no tener que interrogarlas.

Biografía

Poeta española nacida en Cádiz en 1950.
Es una de las voces femeninas más exuberantes de la literatura española. Ha dedicado su vida a las letras escribiendo no sólo poesía sino libretos para ópera, novela y diversas obras en prosa.
Ha obtenido varios premios importantes como el Gules en 1980, La sonrisa vertical de la novela erótica en 1991, y Rey Juan Carlos en 1985 por su obra «Devocionario». Fue distinguida con la Medalla de Plata de la Junta de Andalucía.
Obra poética: «Los devaneos de Erato» 1980, «Dióscuros» 1982, «Indicios vehementes» 1985, «Apuntes de ciudades» 1990, «Virgo potens» 1994, «Punto umbrío» 1995 y «La nota de blues» 1996.

Εδώ ακούγονται απαγγελίες ποιημάτων από τους ίδιους τους δημιουργούς τους, ανάμεσά τους και από την Ana Rossetti.

Πέφτει η βροχή πάνω στον Ιούνιο...

2006-06-13T19:47:00.000+03:00

CAE LA LLUVIA SOBRE JUNIO...

Cae la lluvia sobre junio
El espíritu de la mujer que ama
corre en tu cuerpo se desnuda en las calles

La vida en los rincones
sostiene el equilibrio del mundo
con un algo de Dios que asciende de las ruinas

Los hijos del hombre hacen su universo
sobre un barco de papel que se destroza
pero la alegría no está precisamente allí
sino en la proyección de otro universo

Nada debe detenerse
volverá septiembre y después abril
y los amigos que no acudieron esta primavera
estarán con nosotros en un invierno previsible

Amo este tiempo
donde los perros son sagrados
y los insectos titubean en los vidrios

Te amo a ti por efímera por susceptible al frío

La ciudad se ilumina para nuevas proezas

Mετάφραση στο blog του Γιώργου Μίχου

Biografía de Homero Aridjis

Poeta mexicano nacido en Michoacán en 1940.
Es uno de los escritores más prolíficos de México. Periodista, novelista y catedrático, fue becario de varias instituciones mexicanas, y profesor de literatura mexicana en varias universidades norteamericanas. En 1993 la Universidad de Indiana le otorgó el doctorado Honoris Causa. Ha desempeñado diversos cargos diplomáticos a través de su carrera: en 1972 fue agregado cultural de México en Holanda, y posteriormente, fue embajador de México en Suiza. También dirigió el Instituto Michoacano de Cultura.
Su antología incluye sus obras más conocidas:
«Los ojos desdoblados», «Antes del reino», «Los espacios azules», «Tiempo de ángeles» y «Antología Poética».

Homero Aridjis (ισπανικά)
Ηomero Aridjis (αγγλικά)

Κίνηση για τη Ριζάρη και το πάρκο

2006-06-12T23:29:00.000+03:00

Η Κατερίνα ζητά την βοήθειά μας για την διάσωση του πάρκου της Ριζάρη.

http://katerinaanteportas.blogspot.com/2006/06/blog-post_12.html

Μην το αφήσουμε έτσι, χωρίς ένα σχόλιο, μια αναφορά όπου μπορούμε. Το οξυγόνο είναι πολύτιμο για όλους. Σωστά;

Qawwali Flamenco - νέο cd

2006-06-10T00:10:00.000+03:00

Contenidos:

CD 1:
allah hu / No llegaste a quererme - Sal al guisao - La tarara/ Presumes que eres la esencia/ Rawance bainan painda/ No pases por mi calle/ Tere ishq ne nacaia - Con esa morena

CD 2:
Ya mustafa/ No me hagas tantos planes/ Tango al mar/ Dam mast qalandar/ De querer a no querer

DVD:
55 minutos.
Concierto en el Festival de Fez (Junio 2005)

Año de edición: 2006

QAWWALI JONDO

El salto del abismo

Alex D'Averc. Barcelona, septiembre de 2003

En la pasada edición del Festival Grec 2003 de Barcelona el flamenco corrió una de sus más osadas aventuras: el maridaje con la música qawwali. El recelo que pudiera sentir el aficionado ante tal experimento tendría que haberse disuelto al observar la exquisita cautela con que se llevó a término. Si los amantes de la música tradicional siempre temen, muy razonablemente, que las mescolanzas con otras músicas puedan desnaturalizar su expresión, sesiones como la de 'Qawwali Jondo' -en la que participan Duquende, Miguel Poveda y Chicuelo- valen para demostrar que pueden también servir para lo opuesto. Medirse con tradiciones tan ricas como la sufí y conversar con ellas tan exitosamente sólo puede asentar el aprecio por lo propio y exaltar la búsqueda de lo mejor de ello, esto es, fortalecer las raíces. Del valor y el sentido de esa apuesta y de su ejecución procuramos ocuparnos en este artículo.

Es uno de los últimos latidos de los pueblos y también uno de los más refinados tesoros que ellos nos han legado. Las músicas de raíz no son sólo preciosas por su rareza, sino también porque contienen informaciones insustituibles acerca de nuestros antepasados, de sus modos de relación y conocimiento, de sus esplendores, terrores y arcanos. También las formas de transmisión de ese acervo se nos alejan: la iniciación, la oralidad, el ritualismo, la absoluta implicación con lo creado.

Si a lo largo de la historia la elaboración de la cultura popular ha recaído en el misma gente que después la debía recibir, interpretar y transmitir, el siglo XX vio aparecer las industrias culturales, en las que, a menudo, gestores anónimos y desarraigados imponían patrones ajenos a los receptores; asépticos, intercambiables y a la larga, desgraciadamente dominantes. Por ese motivo, las músicas de raíz que han llegado vivas al siglo XXI se nos presentan como un fósil maravillosamente sustraído a las mutaciones del mundo, con su sentido original comprometido por el cambio de hábitos y maneras de pensar, pero con su rumor trascendente, su sonido a verdad, su capacidad para transformar la experiencia, arrastrar el ánimo, hechizar y estremecer, casi intacta. Las suyas son estructuras sonoras de difícil encaje en las radiofórmulas, planteamientos estéticos y morales poco compatibles con el modelo estelar anglosajón, letras que con frecuencia rehuyen las afectaciones al uso y no eluden los recodos más sombríos, de nuestros "veinticinco calabozos de la cárcel de Utrera" a la "tuberculosis que nos traerá la muerte" de los rembetis de Salónica.

Así, a pesar de las diferencias de función y contenido, de instrumentos y espacios, las denominadas con bien poca facundia "músicas del mundo" comparten una naturaleza semejante que las llama a la mutua simpatía y a la resistencia conjunta. Y ha sido en los últimos años, cuando las músicas tradicionales se han dado a conocer fuera de sus reductos primitivos, sus intérpretes han viajado y se han acercado a otros ritmos y artífices, el momento en que se ha empezado a sentir esa lógica complicidad.

Pero los custodios de tan delicada tradición han sentido también en esto el peso de su responsabilidad. Si han comenzado a cruzar mensajes con músicos de otros ámbitos, a aventurar puntos de enlace, a releer la propia herencia en otras claves, no ha sido ni con el beneplácito ni con el consentimiento de todos los aficionados. La larga polémica de si el cante debe seguir siendo un arte de iniciados, casi secretamente transmitido y cantado según códigos invariables o si debe abrirse al mundo para no agotarse, aún a riesgo de que se disuelvan sus esencias primordiales, no nos es exclusiva, aunque algunas veces sí sea modelo de encono.

Pero con todo, muchos flamencos ya han transitado esa senda. El jazz, como referencia de música de raíz que ha trascendido ese estado para volverse universal, ha sido un filón recurrente. También el blues, o las músicas cubanas, con las que existía una larga historia de intercambios que la última década ha revivificado y asentado. Otros acercamientos quedan por ensayar, como tanteos con la sevdah bosnia o la rembetika griega, pese a los paralelismos que entre ambas y el flamenco se podrían hallar. En cambio, la música árabe, en alguna de sus múltiples modalidades, sí ha recibido la visita de emisarios del cante, aunque haya sido de forma algo esporádica. No obstante, una de esas conjunciones ha sido reveladora de una magnifica intuición, la de haber presentido que el flamenco podía encontrarse con el qawwali y alumbrar un 'Qawwali jondo'.

Tirar monedas. Partirse la camisa

Antes había que abstraerse de las diferencias. Por ejemplo, el qawwali es una música muy vinculada a su antigua función religiosa. Las enseñanzas de los sufis, una rama heterodoxa del Islam, la contemplan como un modo de recordar a Alá y acercarse a él sin otras mediaciones. Asimismo, para su interpretación se emplean el harmonio, el rabab y el sirangi (cuerdas) o la tabla y el dholak (percusiones), instrumentos de la tradición persa e hindostaní a los que no estamos habituados. Pero las coincidencias son persistentes. El acompañamiento clásico y fundamental del qawwali son las palmas. Como el flamenco, el qawwali es una música cantada que da una total preeminencia al vocalista. Al comenzar a cantar, para conseguir la disposición adecuada, el qawwal (cantante de qawwali) se vale del Alap, forma musical que, entre otras cosas, puede consistir en modulaciones vocales ascendentes y descendentes. A lo largo de las canciones, largas declamaciones monosilábicas, que guardan una gran similitud con los quejíos flamencos, rasgan la melodía. Las sesiones de canto bien trenzadas van creciendo en intensidad, hasta que el intérprete entra en un poderoso trance que puede llevarle a alcanzar un estado de iluminación espiritual conocido no como duende, pero sí como "fana". Y, desde luego, también el público puede dejarse transportar por un parejo arrobo, que expresará arrojando monedas a los músicos, en el momento en que aquí los más conmovidos se partirían la camisa.

No extraña que tantas vecindades hayan sugerido a los organizadores el hablar de "espíritus gemelos". Y además de con remembranzas formales o con unas vicisitudes históricas evocadoras en su cotejo con lo flamenco, el aficionado puede deleitarse con un fantasioso brinco de la imaginación, que le llevará a salvar la distancia entre el norte de la India y Pakistán y la Baja Andalucía, cubierta hace tantos siglos por el pueblo gitano.

El atrevimiento para este salto se lo debemos a Taller de Músics, que ya en 1989 citaron a qawwalis y flamencos en un mismo escenario. Pero ha sido su última reincidencia la que ha reforzado los cimientos de un experimento que sería una lástima que no prosiguiera. 'Qawwali Jondo' ha enrolado a Duquende, Miguel Poveda, Faiz Ali Faiz y el Qawwali Ensemble para un encuentro arriesgado, volátil, pero incontestablemente hermoso. En la cita del Teatre Grec de Barcelona, Poveda mostró que tiene un instinto fuera de lo común para dar con los mejores atajos y llegar a campos ajenos sin sufrir percance o mengua de la propia identidad. Flexible y sutil, sabe trasladar la lógica del flamenco a mundos que se rigen por otras reglas sin que lo esencial se desintegre por el camino. Duquende estaba a su lado, y ya esto era un acontecimiento. Cantaron primero cinco temas juntos, antes de que Faiz Ali Faiz y los suyos dispusieran de media hora para atrapar al público con sus emanaciones hipnóticas. Luego llegó el peliagudo momento de compartir las tablas.

Nuevo fluido

La falta de referentes hace que el juicio de lo acontecido sea complicado y quede como única brújula la emoción percibida. Se sintió el respeto de los músicos, se sintió incluso un pelín de su congoja por adentrarse en veredas tan inciertas, pero también se percibió la sensación de feliz peligro, de aventura difícil que está a punto de resolverse; se sintió por momentos que se alcanzaba la temperatura en que los metales alquímicos se transmutan y renacen como un nuevo y mágico fluido.

Al grácil dibujo del cante de Poveda, Duquende le ofreció su intensidad. Fue así como se compenetraron y como pudieron dar un contrapunto bien trabado al qawwali de un magistral Faiz Ali Faiz y los suyos. Un hombre, sin embargo, fue el que estuvo más inspirado y accionó los resortes más cabales: Chicuelo. Su guitarra se movió ligerísima y fue enmarcando todas las tentativas de los otros artistas. Con su concurso, se tuvo la definitiva impresión de que las músicas se fundían una en otra, aunque fuera para retirarse pudorosas al poco. Y, sobre todo, se tuvo el convencimiento de que lo que emergía tenía sentido, operaba como una suma, se completaba y se enriquecía. Hubo, en rigor, un 'Qawwali jondo', o cuanto menos su acertado esbozo, y lo más emocionante es que los espectadores fueron testigos de su generación.

¿El futuro del qawwali jondo? Los escarceos que se vieron en Barcelona están llenos de encanto y contienen sugerentes promesas. Pero dos tradiciones tan marcadas necesitarían alternarse mucho y con gran dedicación para conocer todas sus potencias y de ahí generar un lenguaje coherente y perfectamente cuajado. Los hábitos y ritmos de consumo, las necesidades de los músicos, los riesgos económicos de la empresa, la lejanía: muchas cosas conspiran contra una investigación extensa de hasta donde podría llegar la fusión de qawwali y flamenco.

http://www.flamenco-world.com/magazine/about/qawwali/eqawwal.htm

Σχολείο, 8.6.06

2006-06-09T10:12:00.000+03:00

Σε αυτόν τον υπέροχο νέο χώρο του Ελληνικού Φεστιβάλ, το Σχολείο, ακούσαμε χθες Qawwali με τον Faiz Ali Faiz και Flamenco με τον Duquende και τον Chicuelo.
O Poveda δεν ήρθε τελικά, πληροφορίες λένε ότι τα "έσπασε" με τον Duque και δεν εμφανίζονται πλέον μαζί. Την κοπέλλα που συνόδευε τον Duque, με αυτήν την εξαιρετική βραχνή φωνή μοιρολογιού, δεν την γνωρίζω και δεν υπήρξε πουθενά αναφορά στο όνομά της. Δεν περίμενα ότι η συγκεκριμένη συναυλία θα έλκυε τόσο κόσμο και ότι η συμμετοχή θα ήταν γενικότερα τόσο ζωηρή και έντονη. Ο συνδυασμός των δύο αυτών πολιτισμών μας συνεπήρε. Εξαιρετική συναυλία, ακόμα και αν δεν "χόρτασα" τον Duquende σε cante jondo και στα τραγούδια του τελευταίου του cd, Mi forma de vivir.

Duquende, Miguel Poveda και Faiz Ali Faiz σήμερα στο Σχολείο

2006-06-08T16:12:00.000+03:00

"En el flamenco, todo está inventado"

Duquende vuelve, tras una larga ausencia, con Mi forma de vivir, un disco con el guitarrista y productor Chicuelo y colaboradores como Carles Benavent, Piraña o Niño Josele.

MIQUEL JURADO
BABELIA - 25-03-2006

El título del disco lo dice prácticamente todo: Mi forma de vivir. Después, cuando empieza a sonar, es fácil hacerse una idea de cuál es esa forma de vivir. "En este disco todas las opiniones son mías, he escogido los cantes y la forma de cantarlos, nadie me ha dicho por dónde tenía que ir", explica Duquende sin ocultar un cierto orgullo por ese quinto plástico que acaba de aparecer en las tiendas editado por K Industria. "No reniego de ninguno de mis trabajos anteriores, ¡por supuesto!, pero tenía ganas de hacer las cosas que me gustan sin que nadie me dijera nada. Hasta la fecha yo había sido el niño bonito de Paco de Lucía, de Tomatito, de Isidro Muñoz... Ha sido magnífico, he aprendido todo con ellos pero ahora creo que ya estoy preparado para opinar por mí mismo".

Duquende acaba de cumplir 41 años pero sigue manteniendo la imagen y las maneras de joven cantaor. Sólo una cosa ha cambiado, ahora el joven cantaor irradia una madurez envidiable, cuando habla de música su voz no se quiebra en ninguna duda y sólo espera poder seguir ese camino en paz y tranquilidad tanto con los autoproclamados flamencólogos como con sus compañeros de profesión y, sobre todo, con el público. "Subí por primera vez a un escenario cuando tenía nueve años y de la mano de Camarón. Desde entonces no he parado". Un no parar que le ha llevado en los últimos tiempos a combinar sus propias actuaciones con su militancia activa en el grupo de Paco de Lucía o su participación en el prospectivo proyecto Qawali jondo (o Qawali flamenco, de las dos formas se ha anunciado) junto a músicos tradicionales paquistaníes. "Son ya seis años con Paco de Lucía y ahora saldremos otra vez de gira. Eso es lo más grande que le puede pasar a un cantaor. Me siento muy a gusto en su grupo, por muchos proyectos que tenga nunca podré dejarlo. Gustándole a Paco me da igual lo que diga la gente".

Y la gente ha dicho de todo. "Me ha costado abrirme paso, pero el cante tiene que costar, tienes que pasar fatigas para que el flamenco que hagas sea puro. Soy un buen aficionado, escucho todo y a todo el mundo y eso también es muy importante. Es esencial escuchar flamenco antiguo, asimilarlo y después hacerlo moderno porque el flamenco no ha cambiado, no debería cambiar. En el flamenco no hay nada que inventar, todo está inventado. Evolucionar sí, meter tu alma, pero con los pies bien clavados en el fango de lo antiguo". Duquende habla con seguridad pero tampoco quiere sentar cátedra o enfrentarse a nadie. "Dicen que los jóvenes no entienden de flamenco antiguo pero no es necesario entender. Nadie entiende de flamenco, yo no entiendo de flamenco: a mí un cante me llega o no me llega y ya está. Lo importante es oír y sacar tus opiniones. Ahora la mayoría de los cantaores jóvenes no oyen flamenco antiguo, sólo se oyen entre ellos y ya no hay gente como Rancapino, Pansequito o Camarón para que puedan oírlos".

El nombre de Camarón, cual Guadiana, aparece y desaparece en la conversación. Duquende se considera como uno de los primeros cantores que han surgido detrás de Camarón, tras su muerte. "En estos momentos no se puede cantar flamenco sin pasar por el alma de Camarón. Cuando murió se acabó el cante", afirma rotundo. "Marcó una división muy clara en el flamenco llevando cada cante a la perfección y poniendo cada palo en su lugar, como tiene que ser".

Duquende nació en un barrio periférico de Sabadell, en un cinturón industrial de Barcelona. Un dato nada banal que también ha marcado su carrera. "Durante muchos años me decían que no podía cantar así siendo catalán y, en otras ocasiones, cuando después de cantar me felicitaban, decirles que era catalán, era como si les diera un puñetazo en el estómago. Cuando me decían esas cosas yo les decía: con permiso de Carmen Amaya, y se callaban. Se puede ser catalán y cantar flamenco porque el cante está en todos los lugares, es cosa de genes. Sabicas era pamplonés y Carmen Amaya barcelonesa".

El próximo 26 de abril presentará este nuevo trabajo en el Auditori barcelonés dentro de una gira (aún sin fechas confirmadas) que le llevará por los cuatro rincones de la Península.

www.elpais.es

Μέσα σε 80 χρόνια...

2006-06-08T11:52:00.000+03:00

Γύρω στο 1926...

1.7.1962

8.6.1991

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα

2006-06-07T10:47:00.000+03:00

Los fusilamientos del 3 de mayo - Francisco de Goya - 1814

Ένα μήνυμα που παίζει κρυφτό!

2006-06-05T10:40:00.000+03:00

Duquende, Faiz Ali Faiz και Miguel Poveda την Πέμπτη 8 Ιουνίου στο Σχολείο! Από την φωτογραφία λείπει ο Chicuelo, μεγάλος "μάγκας" της κιθάρας στην σύγχρονη Ισπανική σκηνή του flamenco.

Με θλίψη παρακολουθώ τις διαφημίσεις και τα σχόλια στο ραδιόφωνο, σχετικά με την συναυλία για το Qawwali Flamenco. To ίδιο και τα αφιερώματα στις Κυριακάτικες εφημερίδες. Αδιαφορία που προέρχεται από την άγνοια. Μα καλά, στην εποχή του ίντερνετ, δεν θα έπρεπε τουλάχιστον όσοι ασχολούνται με τα καλλιτεχνικά να ψάξουν να βρουν πληροφορίες για ό,τι δεν γνωρίζουν έτσι ώστε να ενημέρωνουν επαρκώς τους αναγνώστες - ακροατές; Χμ...

Για παράδειγμα, τί είναι το qawwali flamenco;

http://www.fesfestival.com/eng2005/qawwali_flamenco.php

Flamenco is the music of the gypsies of Spain. The raw power of the cante jondo, wrenched as if from the very core of the earth, evokes great depths of emotion, echoing the hollow cry that comes from the innermost heart of man.
Flamenco music bears witness to a strength that carries both the listener and the artist well beyond the frontiers of all that is called art. It speaks to man of the depths of joy, solitude and sadness. Flamenco music has an intrinsic relationship with the Sacred via its ability to arouse emotions that transcend all rules and conventions.

The origin of Qawwali music on the Indian subcontinent stems from the foundation of Sufi brotherhoods which started to proliferate from the beginning of the 13th century.

It is said that Qawwali was created by Ameer Kushraw, a mystic, poet and musician of that period. The music is in the form of Samaa (spiritual songs) peculiar to the Indo-Muslim culture, although there is a substrata of Hindustani music in its melodies and rhythms. Qawwali songs are sung in the shrines of saints and spiritual masters of the Muslim world in India and Pakistan.
The Qawwals, (from the Arabic qaul meaning voice or call) are organized around a spiritual leader, himself connected by an uninterrupted chain of initiates (silsila) to the group of masters and to the founder of the order. They are often connected with the Chishitiya fraternity, named after its founder, Moinuddin Chishti, who lived in the 13th century.

Between these two musical styles, and between these two cultures, lies a bond of common emotion.

The Hindustani musical interpretation used by Qawwali is greatly influenced by the style and rhythms of the north Indian ragas, and at the same time embraces all that has been gleaned along the path of the Sufi missionaries. Flamenco music has also grown from the long path of the gitanos (gypsies), whose roots are in the same geographical region as the qawwalis: Rajastan.

Both of these masterful vocal styles, Qawwali and Flamenco, express the displacement of a people in exile, and pose existential questions to man and God.
The pain of this separation, called friaq for the Qawwali and duende in Flamenco, is expressed by a continuous percussion (tabla and cajon, amongst others), so that the essential meaning of the lyrics is imparted to the listener.

It can be seen, then, that these two musical styles stem from the same culture and musical family. It is for this reason that Faiz Ali Faiz, one of the new generation of Qawwali masters, and Miguel Poveda, one of the most brilliant Spanish Flamenco singers, have returned to their roots and now present their creation.

Faiz Ali Faiz was born in 1962 in Sharapur, Pakistan, into a family of seven generations of qawwals. Although he is a native of Lahore, he plays in the doaba style of eastern Pakistan. He is also influenced by the Shams-chaurasi, the well-known school of khyal singing with the teacher Ustad Salamat Ali Khan. Faiz Ali studied classical music with Ustad Ghulam Shabir Khan and Ustad Jafat Khan, and qawwali music with Muhammad Ali Faridi and Abdur Rahim Faridi Qawwal.

Contrary to the stereotypical Spanish tradition, Miguel Poveda is neither Andalucian nor gypsy. The Cantaor (singer) was born in 1973 in Badalona, near Barcelona. At the age of 20 he gained international recognition when he won the prestigious 1993 Lampara Mineras prize at the 33rd Festival de las Minas de la Union. This was followed by the film La Teta y la Luna by Bigas Luna, his first recording Viento del Este, and by his participation in numerous national and international festivals.

An innovative artist, yet respectful of tradition, Poveda takes the heritage of the old maestros and adds a breath of fresh air to the cante jondo. He is one of the best interpreters of this style of his generation. In 2000, he was nominated for a Latino Grammy for his second CD, Suena Flamenco, which was released in 1998.

Juan Gómez, known as Chicuelo, was born in 1968 in Barcelona and is one of the best known Flamenco guitarists. A pupil of Manolo Sanlucar in Muñoz, Chicuelo played with Sabicas in 1989 at the International Flamenco Seminary in Begur, in the house that once belonged to Carmen Amaya. He has appeared as a musician on the recordings of Tomatito, Duquende, Mayte Martín and Joan Manuel Serrat, and as musical director for Ginesa Ortega’s Siento y Oscuría, Miguel Poveda’s Suena Flamenco and Zaguán, among others. Chicuelo has made many tours of Europe, Japan and the United States. For the last seven years he has been musical director of the Japanese dance company Shoji-Kojima, and is currently musical director of Somorrostro Dansa Flamenca.

Juan Rafael Cortès, known as Duquende, was born in 1965 in Sabadell, into a gipsy family. At the age of 8, he was invited to sing on stage by Camarón who accompanied him on the guitar, but it wasn’t until 1992 that he began his professional career. In 1996 he became the first singer invited to give a flamenco recital at the Champs-Elysées Theatre, where he has often appeared since. Paco de Lucia asked Duquende to join his group, with whom he has toured the world. He has also made solo appearances in most European countries and across the Americas. In 2000, he appeared in New York

(εδώ κόβεται απότομα το αφιέρωμα, αλλά ήδη έχουμε πάρει μια γεύση για το τί πρόκειται να ακούσουμε την Πέμπτη.)

http://www.duquende.org/
http://juanitalaquejica.blogspot.com/2006/05/blog-post_114823675126661387.html
http://juanitalaquejica.blogspot.com/2006/05/duquende-cantaor-flamenco.html

ΥΓ. Τί στο καλό γίνεται με αυτό το post; Μια εμφανίζεται στο blog μια χάνεται, σχόλια δεν μπορούν να γραφτούν, στο monitor δεν εμφανίζεται επίσης... σαμποτάζ στο qawwali flamenco; ΧΑΧΑ!

Αρωγή και ευδοκίμηση υπό το πρίσμα ενός πιθανού εγκλήματος από ανήλικους συμπολίτες

2006-06-03T16:17:00.000+03:00

Διαβάζω στην ιστοσελίδα του Έθνους:

"Eυδοκίμησαν τα «παιδιά της αρωγής»;
Έθνος, 27/5

Προχθές «πέσαμε» στη συνέντευξη ενός επιστήμονα στο Πανεπιστήμιο της Kρήτης. Nέος άνθρωπος με ντοπιολαλιά χαρακτηριστική. Mιλούσε για κύτταρα και δομικά υλικά ζωής, για τον ανεξερεύνητο κόσμο του εγκεφάλου. Hταν απόλαυση να τον ακούς. Mετά, του ζήτησαν να πει μερικά πράγματα για τον εαυτό του. Θυμήθηκε ότι όνειρό του ήταν να σπουδάσει φυσικός, αλλά απέτυχε παταγωδώς να περάσει στη σχολή της επιλογής του. Tι τον «χαντάκωσε»; O ερευνητής χαμογέλασε.
«Hμουν», εξομολογήθηκε στην κάμερα, «ένα από τα παιδιά της «αρωγής και της ευδοκίμησης». Kοινώς, πάτωσε στην έκθεση. Kαι πέρασε, αλλά σε εντελώς διαφορετική σχολή απ αυτήν που είχε διαλέξει. Συνάντησε δηλαδή τον σκοπό της ζωής του μέσα από μια αποτυχία.
H «αρωγή» και η «ευδοκίμηση», τις θυμάστε; H Σκύλλα και η Xάρυβδις που ανάμεσά τους συνέθλιψαν τα όνειρα τόσων παιδιών στις αρχές της δεκαετίας του 80. Δεν είχαν ιδέα τι σήμαιναν αυτές οι λέξεις και τους ζήτησαν να χτίσουν μια έκθεση γύρω τους! Σαν να μην έχεις ξαναδεί ποτέ στη ζωή σου αβγό και γάλα και να σου ζητάνε να φτιάξεις μπεσαμέλ.
Tρόμος. Eθνική υστερία. Eίχε δίκιο ο σήμερα λαμπρός επιστήμων. Tα παιδιά της «αρωγής και της ευδοκίμησης» είναι μια κατηγορία μόνα τους.
Iσως κάποια απ αυτά διαβάζουν αυτό το σημείωμα τώρα. Nα αναρωτιούνται πόσο τους επηρέασε, τελικά, εκείνη η σφαλιάρα. Aλλα ξανασχεδίασαν τη ζωή τους με επιτυχία, όπως ο ερευνητής. Aλλα βρήκαν «αρωγούς» και τελικά «ευδοκίμησαν» και κάποια απ αυτά δεν μπόρεσαν να ξαναβρούν τον δρόμο τους. H ζωή τα πήγε εντελώς αλλού.
Eίναι οι μέρες τέτοιες ,που αξίζει να αναρωτηθείς -ειδικά τώρα, που χιλιάδες άλλα παιδιά τραβάνε τα ίδια ζόρια. Iσως μάλιστα να πρόκειται για τα... παιδιά των παιδιών της «αρωγής». Ποιος ξέρει αν, μια γενιά αργότερα, έχουν ιδέα τι σημαίνουν εκείνες οι σημαδιακές για την εποχή τους λέξεις."

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=5500&subid=2&pubid=45850

ΥΓ. Ήμουν ένα από εκείνα τα παιδιά. Τον υψηλότερο βαθμό στις εξετάσεις τον πήρα χάρη σε αυτές τις δύο λέξεις, 17.5 για την αρωγή που οδηγεί στην ευδοκίμηση. Στα υπόλοιπα μαθήματα δεν αρκούσε η ευρύτερη παιδεία και κουλτούρα, χρειαζόταν και διάβασμα.
Πόσο διαφορετικός μου φαίνεται ο κόσμος σήμερα, 21 χρόνια μετά, όταν παιδιά φέρονται να έχουν μετατραπεί σε ψυχρούς εκτελεστές...
Τί σκατά έγινε η παιδεία μας;
Πού γκρεμοτσακίστηκε η κουλτούρα μας;
Τί κάναμε την ψυχή μας;
Ποιούς αφήσαμε να παίξουν με το μυαλό μας;
Ήταν ψέμματα όσα μου έλεγαν οι παππούδες μου, ότι ο λαός μου έβαζε στην αγκαλιά του τον πονεμένο, τον πεινασμένο, τον ξένο και πάλευαν μαζί για μια καινούργια μέρα;
Γιατί επιτρέψαμε να οδηγηθούμε σε τέτοια πνευματική και ηθική κατάντια;
Τί σημασία έχει αν το απεχθές έγκλημα έγινε τελικά στην Βέρροια; Έτυχε εκεί να γίνει η αρχή.
Είμαστε όλοι συμμέτοχοι, κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών.
Μεγαλώνουμε παιδιά στην κοινωνία που εμείς φτιάχνουμε.
Ζητούμε και προσφέρουμε την αρωγή για να κάνουμε ένα τέλειο έγκλημα που θα μας οδηγήσει σε μία σάπια ευδοκίμηση.

Συνέντευξη του Duquende, cantaor του flamenco

2006-05-31T20:59:00.000+03:00

Εν όψει της συναυλίας του Duquende με τον Poveda και τον Faiz στις 8 Ιουνίου, ευκαιρία να "ακούσουμε" τον Duque να μιλά για τη δουλειά του. Η συγκεκριμένη συνέντευξη έγινε πριν κυκλοφορήσει το νέο του cd "Mi forma de vivir" τον Φεβρουάριο, αλλά είναι η πιο πρόσφατη που μπόρεσα να βρω στο internet.

“People are starting to recognize me”

Silvia Calado. Madrid, October 2005

Paco de Lucía is responsible for the delay of the new album by Duquende. Besides having him tied up with the ‘Cositas buenas’ Tour, he owes the Catalan cantaor some tangos which are going to be a main attraction on this new record he has been preparing with Chicuelo for over a year now. As the artist explains, it is going to be an album that is “very flamenco, very complete, in which I give free rein to what I feel”. So reveals the title, ‘Mi forma de vivir’ (‘My Way of Life’), which appears with a photo in which he is drinking “from the gypsies' fountain”. A few months after its release, he is scheduled to publish an album recorded live at Cirque d’Hiver in Paris, the same stage as Camarón in 1987.

Why has there been such a long wait for the new Duquende album?

The time I've waited has been due to Paco de Lucía's tour and other work of mine. There's been no chance to get together at the studio, due to work matters. But we've got the album nearly finished. It's just missing some tangos with Paco (de Lucía), which we'll do within a month or so. I'm more looking forward to the album coming out than the public is.

Are those tangos going to be a surprise for you?

Well, I still haven't sung them yet with Paco; I've done them with Chicuelo and Niño Josele. But I want to sing them with Paco the way he likes, so that he can stick in his guitar using my cante as inspiration.

How has the work been done on this recording?

We've worked like a little over a year on the record, the days we were able to get together at the studio. It's been a really mellow album; we've had a comfortable amount of time to do things the way we like to. I think the album is really mine, a flamenco album... my way of life.

And that cover photo?

That's the gypsies' fountain which is next to my house. That was improvised. I started drinking and the photographer who was doing a report on me saw that it was the photo for the album cover.

What styles have you worked on?

It's an album which has everything: it has soleá, it has natural fandangos, it has four bulerías, it has tangos, rumbas, it has alegrías I really like... I've also sung soleá, not soleá through bulerías, since it hasn't been heard in recordings for some time. There's a martinete with Piraña, in which the two of us are there like in the jungle with the percussions. That's what it's like. There's a bit of everything.

What's changed since ‘Samaruco’?

‘Samaruco’ was an idea of Isidro Sanlúcar's. I do stuff on that album which isn't my stuff. And I like it a lot because it gives me the name Duquende and it shakes off the shadow of ‘Camaroncillo’.

Has it been shaken off?

I think that through ‘Samaruco’, people realize I can do my own style, even though I come from that source.

Does Isidro's way of working give you another perspective? He's notorious for squeezing artists he's worked with to the max...

"With Paco de Lucía, even if you're not up to it on a given day, when you hear that guitar on stage, you're born again"

Isidro is really special; he changes things for you. If he sees the chance to squeeze you and make you go down another road... he does it. Since he said I could do everything, we were tied up there all day long. He makes you think, think a lot. And that was really good for me because I've been with his company for eight years and it's like doing solfeggio for a cantaor's voice.

What's it like working with Chicuelo?

With Chicuelo, it's about giving free rein to the things I feel and also to those he's felt. I've guided myself by my stuff, by what I like.

And between sessions, singing with Paco de Lucía...

With Paco, you can imagine. Even if you're tired, even if you're not up to it on a given day, when you hear that guitar on stage, you're born again, you can breathe again.

After so many tours, does he keep on teaching you?

Paco is an inspiration. And every day is a different experience.

You also see in his concerts how the audience appreciates you. It was unbelievable at Las Ventas Bullring...

Thank God, people are starting to recognize me...

Starting?

I think so.

Both ‘Samaruco’ and the previous record with Tomatito keep on getting really good comments...

I think they're albums that need time to be understood. When you listen to them, each day you appreciate some new detail; they're not the kind to listen to just once. When ‘Samaruco’ came out, even young people criticized me, saying the taranta wasn't a taranta; young people got angry with me. They used to say it was really weird. Over time, those same people have told me how hard ‘Samaruco’ is, how nice it is, that every time they listen to it, they like it more. That encourages you.

And are there any songs on this album that can happen to?

This album is like more professed. People's ears are trained to say "olé" where they're supposed to. You can see the feeling on this album really quickly. Though it's really deep, it's really fun; I like it a lot. Like I say, it's perfect for in the car.

Some flamencos are trying to recover the naturalness of the old recordings. Did you record anything live at the studio?

No, because I did a live album in Paris which will be coming out here in a few months. I want it to give a bit of a margin to the studio record. I recorded where Camarón recorded. We listened to it the other day and it sounded good to us. I like that album; we'll see how it's received.

There have been varied projects such as ‘Qawwali Jondo’ during this time. What has that contributed to you?

It's been a very good experience. I was lucky to have Miguel Poveda at my side and those musicians who are too much. They've got really nice voices and they do other stuff which also has a lot to do with flamenco. I think Miguel and I really noticed the bites with the singer's voice and sometimes, Pakistani stuff comes out unintentionally.

Is the tour with the new repertoire already being prepared?

We're getting a tour ready around Central America.

It seems like the right time now that Diego el Cigala has lifted the ban on flamenco in Latin America...

It's always harder for cante flamenco to reach people, but when people know you... they end up getting into it.

http://www.flamenco-world.com/artists/duquende/duquende03102005-1.htm

Γλυκά, ξινά, γλυκόξινα... για όλα τα γούστα

2006-05-28T23:46:00.000+03:00

Άλλη μία απεικόνιση μέρους της ελληνικής πραγματικότητας είναι και τα blogs.

Άλλα γλυκά στο χρώμα του πάθους...

Κάποια γλυκόξινα με πιο σκούρους τόνους και κάποιες φωτεινές αναλαμπές...

Blogs και άνθρωποι για όλα τα γούστα...

Καμμιά φορά είναι πολύ πιο αποδοτικό να φτιάχνει κανείς μαρμελάδες, τσάτνεϋς, να διαβάζει, να πηγαίνει σινεμά, να κάνει το πρώτο μπάνιο της χρονιάς, να ξεκολλά από την οθόνη και να παίρνει λίγο αέρα. Καθαρό, φρέσκο. Βοηθά στο δέρμα και όχι μόνο.

Τις συνταγές για τις φράουλες τις πήρα από τον Γαστρονόμο, το καινούργιο περιοδικό της Καθημερινής για "Μαγειρική Χωρίς Μυστικά", όπως τονίζεται στον υπότιτλο. Είναι της Εύης Βουτσινά με κάποιες αλλαγές, κυρίως στην αναλογία φρούτου-ζάχαρης.

Για μια απλή μαρμελάδα φράουλας χρησιμοποίησα 1 κιλό φρούτα και 700 γρ. άσπρη ζάχαρη. Τον χυμό 1 λεμονιού και ένα ξυλάκι κανέλας. Έβρασα για 30΄ τις φράουλες ολόκληρες με τη ζάχαρη σε μέτρια φωτιά ανακατεύοντας αρκετά συχνά, στη συνέχεια πρόσθεσα το λεμόνι, την κανέλα και λίγο φρεσκοτριμμένο πιπέρι. Άλλα 10΄και έτοιμη η μαρμελάδα. Για να βεβαιωθώ ότι είχε πήξει επαρκώς, έβαλα μια κουταλιά σε πιατάκι του καφέ το οποίο άφησα για 1΄στην κατάψυξη για να παγώσει. Έτσι φαίνεται η τελική υφή της μαρμελάδας, ενώ όταν είναι ζεστή στην κατσαρόλα ξεγελά. Ταυτόχρονα, έβρασα σε νερό τα βάζα και τα καπάκια τους, καθώς και την λαβίδα των μακαρονιών για να μπορώ να τα βγάλω από την κατσαρόλα με το καυτό νερό χωρίς να καώ. Τα στέγνωσα με καθαρό πανί και τα γέμισα με την καυτή μαρμελάδα, τα σφράγισα και τα γύρισα από την ανάποδη μέχρι να κρυώσουν. Έτσι λένε ότι διατηρούνται περισσότερο καιρό, αν και σε εμάς μάλλον δε θα παραστεί ανάγκη, γιατί ήδη χαρίσαμε τα πρώτα βάζα στον big bro που έχει γενέθλεια και τα υπόλοιπα ακολουθούν σε φίλους και αγαπημένους για άμεση κατανάλωση.

Για την γλυκόξινη μαρμελάδα-συνοδευτικό κρεάτων και τυριών όπως το ροκφόρ και τα άσπρα μαλακά τυριά που αλείφονται στο ψωμί, χρησιμοποίησα 1 κιλό φράουλες, 400 γρ. καφέ ζάχαρη και 300 γρ. λευκή ζάχαρη. Αρχικά έβρασα σε ελαφρύ σιρόπι την ζάχαρη με 2.5 ποτήρια νερό και στη συνέχεια πρόσθεσα τις φράουλες κομμένες στα 2 ή στα 3, ανάλογα το μέγεθος. Πρόσθεσα τριμμένο τζίντζερ, μπαχάρι, κανέλα, γαρίφαλα, λίγο μαύρο πιπέρι και συνέχισα το βράσιμο σε μέτρια φωτιά. Μετά από 30΄πρόσθεσα 3/4 φλυτζανιού ξίδι από κρασί και σμέουρα και λίγο brandy και σε 5' πρόσθεσα αρκετούς κόκους κόκκινου πιπεριού (που είναι γλυκό στην γεύση, στην ουσία δεν πρόκειται για πιπέρι αλλά για ένα είδος σχίνου) και έτοιμη και η γλυκόξινη. Το πρωί δεν κρατήθηκα και την προτίμησα από την γλυκιά για το πρωινό! Πώς δένει τώρα ο espresso με κόκκινο πιπέρι και ξίδι, δεν ξέρω...

Όσο για το ψευτοchutney, έγινε "εκ των ενόντων".

Την Κυριακή είχαμε αποφασίσει από μέρες να φάμε οικογενειακά και παραδοσιακά.
Αρνάκι μπούτι με πατάτες στο φούρνο είχε δείξει η ψηφοφορία με 2 προς 1.
Ξέχασα όμως ότι είχα μάθημα το πρωί και θα έλειπα και έτσι αναγκάστηκε να το μαγειρέψει ο πατέρας μου. Προς μεγάλη χαρά του ιδίου αλλά και του καλού μου, γιατί θα το έφτιαχναν με τον παραδοσιακό ελληνικό τρόπο, σε αντίθεση με εμένα που πιθανότατα θα τους το σερβίριζα σε μια ινδικίζουσα εκδοχή.
Επειδή το αρνί ούτως ή άλλως είναι ένα φαγητό που δεν με ενθουσιάζει, το αντίθετο θα έλεγα, έπρεπε να βρω κάτι συνοδευτικό και γρήγορο που θα με βοηθούσε να το «πάω κάτω» χωρίς μεγάλη ταλαιπωρία.
Το spicy mango chutney που ήρθε από την Σκωτία πριν λίγες μέρες, είχε δυστυχώς μόλις καταναλωθεί με συνοδεία πατέ με πράσινο πιπέρι.
Ήταν όμως μια καλή ιδέα.
Τελικά κατέληξα στο ψευτοchutney που εμένα με ενθουσίασε και με βοήθησε να μην «τσακωθώ» με το αρνάκι, αλλά τους δύο άνδρες της οικογένειας τους άφησε παγερά αδιάφορους.

1 μεγάλο ώριμο μάνγκο
1 μήλο κόκκινο
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο λειωμένη
worcestershire sauce
κόκκινο κρασί (που ίσως να είναι περιττό, αφού μπαίνει το ξίδι)
ξίδι κρασιού με έντονη οξύτητα
ξίδι κρασιού με σμέουρα
chillies
ginger
αλάτι
γαρίφαλο
μπαχάρι
2 κ.σ. καφέ ζάχαρη
ελαιόλαδο
σταφίδες (θα μπορούσε να έχει, αν δεν τις είχα καταναλώσει σε στήθος κοτόπουλου με αμύγδαλα)

Σώταρα το κρεμμύδι και το σκόρδο σε ελαιόλαδο μέχρι να μαλακώσουν.
Έσβησα με το κόκκινο κρασί.
Προσέθεσα κομμένα το μάνγκο και το μήλο και έριξα και τα υπόλοιπα υλικά, εκτός της ζάχαρης. Μαγείρεψα σε χαμηλή φωτιά για 30΄. Προς το τέλος πρόσθεσα τη ζάχαρη, γιατί μου φάνηκε κάπως άνοστο. Οι σταφίδες μάλλον του έλειπαν, αν πάλι χρησιμοποιούσα ροδάκινο αντί για μήλο πιστεύω ότι θα γινόταν ακόμα καλύτερο.

Αυτή η ... ας πούμε σάλτσα συνοδεύει αρνί, χοιρινο, μπαίνει σε σάντουϊτς με αλλαντικά και τα απογειώνει, ταιριάζει πολύ με πουλερικά και εμπλουτίζει ένα σκέτο ρύζι, ίσως με την συνοδεία κάποιου ξηρού καρπού.

Μάθημα επαγγελματισμού και αξιοπρέπειας

2006-05-28T12:01:00.000+03:00

Καμμιά φορά -σπάνια είναι αλήθεια- κάποιοι άνθρωποι με τις πράξεις τους μας πληγώνουν αλλά ταυτόχρονα μας κάνουν να νοιώθουμε περήφανοι, γιατί μας δίνουν ένα σημαντικό μάθημα ζωής.

Η Μαρίνα λοιπόν αποφάσισε να αποχωρήσει με αξιοπρέπεια και αποφασιστικότητα, τη στιγμή που την διόρισαν ως Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, στο τμήμα Ισπανικής Γλώσσας και Πολιτισμού. Γιατί σέβεται την ιδεολογία της και προστατεύει την δική της άποψη για το τι εστί Διδασκαλία, Πανεπιστήμιο, Πολιτισμός, Άνθρωπος.

Ακολουθεί το αποχαιρετιστήριο γράμμα που έστειλε στην απερχόμενη Πρόεδρο του Πανελλήνιου Συλλόγου Φοιτητών Προπτυχιακού Προγράματος Σπουδών Ισπανικής Γλώσσας και Πολιτισμού της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ε.Α.Π.

Atenas, 23 de mayo de 2006

Muy apreciada Cali:

Me dirijo a ti en un tuteo que corresponde a mi manera de tratar con respeto y amistad a todos mis estudiantes, y tú fuiste, además de la extraordinaria Presidenta de la Asociación de Estudiantes de Español, estudiante mía también este año académico.

Antes de empezar esta carta, quisiera dirigir mis más sinceras felicitaciones y mi más profundo reconocimiento a la Asociación de Estudiantes por su esfuerzo mayor y seguido en su lucha estudiantil, en su grito ahogado tantas veces por reivindicaciones dejadas calladas u olvidadas en cajones de alguna oficina de la Universidad o del Ministerio de Educación.
Estuve siempre atenta a cada uno de sus argumentos, de sus interminables solicitudes, de sus compromisos fundamentales en Algo en lo cual creyeron y creen: sus estudios.

Esta carta va dirigida a todos los estudiantes míos del pasado y los que tendrían que ser mis estudiantes en el futuro.

Con esta carta, vengo a despedirme de ustedes.

Si para mí, y desde hace ya varios años, ¨nuestro EAP¨ había tenido un sentido profundo, era por el deseo académico inmenso de compartir con cada uno de ustedes, La Literatura Latinoamericana.

Acabo de recibir mi nombramiento de Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, y acabo de renunciar a este puesto supuestamente privilegiado y prestigioso.

Mi ideología, mi fe académica, mi complicidad y mi total compartir con la lucha de los estudiantes, mi pasión por la asignatura de Literatura Latinoamericana que imparto, no me permiten aceptar el puesto.

Νo acepto transformarme en un Quijote solitario que tenga que desempeñar un papel administrativo en el seno del EAP.

No pertenezco a esta realidad universitaria.

Me despido de cada una y de cada uno de ustedes, estudiantes y amigos, con un profundo agradecimiento por su confianza en mí como profesora, y por la amistad compartida a lo largo de cursos y pasillos de espacios (Platonas y ASPAITE) donde sólo nuestras sonrisas ¨reales-maravillosas¨ lo transformaron todo en una alegría por aprender.

Pueden estar seguros que me quedaré siempre fiel consejera para todos los que deseen o necesiten en cualquier momento mi ayuda.

Dra. Marina Catzaras

6ο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Τζαζ 1-5 Ιουνίου 2006

2006-05-27T13:07:00.000+03:00

Nono García Flamenco Jazz Quartet

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2006, 21:00

Ο κιθαρίστας Nono García είναι από τους εμπνευστές της Φλαμένκο-Τζαζ στην Ισπανία. Παλαιότερα έπαιζε με τους Vaya Con Dios μέχρι που έφτιαξε το δικό του συγκρότημα. Το 2002 τιμήθηκε με το βραβείο κριτικής για το φλαμένκο. Στη μουσική του Nono García η κιθάρα φλαμένκα διεισδύει στους ρυθμούς της τζαζ, του μπλουζ και της βραζιλιάνικης μουσικής.

Με τον Antonio Serrano έχει κάνει περιοδείες σε όλο τον κόσμο. Αυτός ο δεξιοτέχνης της φυσαρμόνικας έδωσε νέα πνοή σ΄αυτό το μουσικό όργανο, παίζοντας τζαζ αλλά και φλαμένκο, σαν μουσικός του Paco de Lucía (που εξαιτίας του καθυστέρησε αρκετά να ολοκληρωθεί και να κυκλοφορήσει το τελευταίο cd του Duquende και από τότε δεν κάνω κέφι να τον ακούω!).

Ο Norman Hogue στο τρομπόνι, έχει παίξει με τους μεγάλους της τζαζ και της σάλσα στις ΗΠΑ, όπως ο Lionel Hampton και ο Tito Puente (τον θυμάμαι στον Λυκαβηττό, λίγο πριν "φύγει" αστείρευτη ζωντάνια...) ώσπου εγκαταστάθηκε στην Ισπανία, όταν πήγε εκεί να παίξει με τον Ray Baretto.

Ο Guillermo Mc Guill, εκτός από το ότι παίζει ντραμς και κρουστά, είναι και βραβευμένος συνθέτης για χορευτικά έργα φλαμένκο. Στον τελευταίο του δίσκο παίζει με τον σαξοφωνίστα Dave Liebman.

Aυτό το πρωτότυπο κουαρτέτο εμπνέεται από τα διαφορετικά στυλ του Ατλαντικού Ωκεανού και απογειώνεται με την mestiza κιθάρα του Nono.

H εκδήλωση γίνεται σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων και την Πρεσβεία της Ισπανίας στην Ελλάδα, στην Τεχνόπολη, Πειραιώς 100, στο Γκάζι. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

(Από το ενημερωτικό έντυπο των Πολιτιστικών Εκδηλώσεων του Instituto Cervantes Atenas, Μάϊος 2006)

Κινηματογραφικός Κύκλος "Αφιέρωμα στη Μουσική"

2006-05-24T20:46:00.000+03:00

Σε συνεργασία με τον κινηματογράφο Μικρόκοσμο (Λ.Συγγρού 106, 2109215305), το Ινστιντούτο Θερβάντες οργανώνει ένα αφιέρωμα στην μουσική, με ένα κινηματογραφικό κύκλο υποτιτλισμένο στα ελληνικά, που περιλαμβάνει ταινίες σκηνοθετών όπως ο Κάρλος Σάουρα και ο Φερνάντο Τρουέμπα.
Μετά την τελευταία προβολή, οι θεατές μπορούν να μείνουν στο μπαρ του κινηματογράφου, για ν΄ακούσουν μουσική σχετική με την ταινία.

(Από το έντυπο Πολιτιστικών Εκδηλώσεων του Instituto Cervantes Atenas, Mάϊος 2006)

Αναλυτικά, πληροφορίες για τις ταινίες στο www.cultureguide.gr

Δεν πιστεύω στα μάτια μου!

2006-05-22T20:35:00.000+03:00

Το "Τέρας της Βαρκελώνης"* στην Αθήνα; Ο "Δούκας" εδώ;

Διαβάζω το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών 2006 και δεν πιστεύω στα μάτια μου.

Από ό,τι φαντάζομαι, επειδή τραγουδά με τον Poveda (που συμπτωματικά έγραφα για το cd του σε ποίηση Rafael Albertí πριν λίγες μέρες) και τον Faiz Ali Faiz, ο Duquende δε θα μπορέσει να ξεδιπλώσει ίσως στους Έλληνες το ταλέντο του σε όλο του το μεγαλείο γιατί θα μοιραστεί τη σκηνή...

Αν και πολύ πιθανό να "κλέψει την παράσταση". Γιατί ο Duque είναι ένας cantaor, ένας αληθινός αυθεντικός μεγάλος τραγουδιστής του flamenco.

Έχω γράψει συχνά σε αυτό το blog για εκείνον, για τις συναυλίες του και την "ιερή ανατριχίλα" που δημιουργεί στο κοινό του. Έχω γράψει και για το τελευταίο cd του Mi Forma De Vivir που κατάφερε τελικά να κυκλοφορήσει με καθυστέρηση κάποιων μηνών, λόγω "παιχνιδιών" κάποιων πιο διάσημων στο χώρο του που "έβγαζαν" τα δικά τους την ίδια εποχή και δεν ήθελαν τίποτα να μετριάσει την λάμψη τους.

Ο Duquende όμως είναι "αλλού". Κυρίως, βαθειά στις καρδιές όσων αγαπούν το flamenco. Όχι το κράμα, όχι την σύγχρονη εμπορική του μορφή -που επίσης είναι αξιόλογα ακούσματα- αλλά το flamenco που έκανε αγαπητό στον κόσμο ο Camarón de la Isla. Που είχε αναγνωρίσει το ταλέντο του Juan Cortés από το Sabadell όταν ήταν ακόμα ένας 9χρονος πιτσιρικάς και τον είχε ανεβάσει να τραγουδήσει στη σκηνή, συνοδεύοντας ο ίδιος με την κιθάρα του.

Στις 8 Ιούνη, στον χώρο "Σχολείο"στην οδό Πειραιώς, θα πάμε να ακούσουμε και να δούμε ένα μάθημα που θα μας μείνει αξέχαστο. Γιατί η εμπειρία του να ακούει κανείς ζωντανά το "Τέρας της Βαρκελώνης", μένει αξέχαστη.

*Έτσι τον αποκαλεί ο κιθαρίστας Paco de Lucía.

Qawwali - Flamenco

Οι καλές φίλες...

2006-05-22T20:33:00.000+03:00

... δεν ξέρω αν πηγαίνουν στον Παράδεισο. Σίγουρα πάντως πηγαίνουν εσπευσμένα στα health food stores του Exeter για να βρουν το κατάλληλο τσαγάκι για το κρύωμα!

Thanks Popps!

Aν κάποιος έχει κάποια ιδέα για το που μπορώ να βρω και στην Αθήνα τσάϊ με γλυκόριζα, ας το μαρτυρήσει, μην το κρατήσει για τον εαυτό του, παρακαλώ πολύ!!!

Ο Paco Ignacio Taibo II στη Στοά του Βιβλίου

2006-05-21T17:59:00.000+03:00

Με χαρά διάβασα στο blog του Βασίλη Ρούβαλη για την παρουσίαση του βιβλίου "Ανήσυχοι νεκροί" του Μεξικανού Paco Ignacio Taibo II με συμμετοχή του ίδιου του συγγραφέα, στην Αθήνα. Η εκδήλωση -που διοργανώνουν οι εκδόσεις Άγρα και Κέδρος- θα γίνει στη Στοά του Βιβλίου, την Τρίτη 23 Μαϊου στις 8 το βράδυ. To βιβλίο είναι "νουβέλα για 4 χέρια", γραμμένο από τον Taibo και τον Subcomandante Marcos.

Πολύ ενδιαφέρουσα και η συνέντευξη που είχε πάρει για λογαριασμό της Ελευθεροτυπίας o Ρούβαλης πριν περίπου 1 χρόνο και αναδημοσιεύεται στο blog του.

Paco Ignacio Taibo II
Συνέντευξη του Taibo
Από την παρουσίαση του Muertos Ιncómodos στην Nezahualcóyotl
Αποσπάσματα από το Muertos Incómodos

Οι "εναπομείναντες" των Buena Vista Social Club

2006-05-19T21:47:00.000+03:00

Σήμερα θα ακούσουμε για άλλη μια φορά τους "εναπομείναντες" από τους Buena Vista Social Club, Cachaíto López, Manuel Mirabal, Jesús Ramos και Manuel Galbán, να παίζουν για μας όμορφες μουσικές στον Κεραμεικό.

Θα μας λείψουν οι υπόλοιποι. Ο αγαπημένος μου ήταν ο παππούς Compay Segundo με την βαθειά φωνή και το σοφό χιούμορ. Θυμάμαι τον Ibrahim στο Λυκαβηττό να μας λέει χαμογελώντας γλυκά "ευκαριστώ πουλί" με ένα λι πελοποννησιακής προφοράς. Τον Rubén που τον υποβάσταζαν για να βγει στη σκηνή, μέχρι που κάθισε στο πιάνο και μας έκοψε την ανάσα. Την Omara -και τότε που ήρθαν όλοι μαζί, αλλά και αργότερα στο Γκάζι- να μας συνεπαίρνει με την Sitiera της και με το αισθησιακό της λίκνισμα.

Η πώληση των εισιτηρίων ολοκληρώθηκε αρκετές μέρες νωρίτερα, προφανώς ο κόσμος ήθελε από καιρό να τους ακούσει και πάλι. Την τελευταία φορά, πριν 2 χρόνια, η συναυλία της Omara Portuondo ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή επειδή έβρεξε για 5΄ μία ώρα πριν αρχίσει η εκδήλωση, αυτό τουλάχιστον ήταν η επίσημη δικαιολογία , αν και πολλά είχαν ακουστεί.

Σε αντίθεση με ό,τι συνέβη το περασμένο καλοκαίρι στον Bebo Valdés, όπου κρατούσα την πρώτη ομπρέλλα που άνοιξε κατά τη διάρκεια της συναυλίας, την οποία διέκοψαν για 1 ώρα μέχρι να σταματήσει η βροχή και στη συνέχεια επιστρέψαμε όλοι στις βρεγμένες θέσεις μας για να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε τον Bebo στο πιάνο... ποιός ξέρει τί είχε γίνει με την Omara, μέσα Ιουλίου, ο κόσμος έλειπε, πιθανότατα να είχαν κοπεί πολύ λίγα εισιτήρια και να συνέφερε περισσότερο η είσπραξη της ασφάλειας, ποιός ξέρει... Άκουσα ότι θα έρθει και πάλι μόνη της στην Ελλάδα κάποια στιγμή τον Νοέμβριο, ελπίζω να πάνε όλα καλά αυτήν τη φορά.

Ο "jefe" κάνει ένα μικρό αφιέρωμα στους Buena Vista και μια πρώτη εκτίμηση για το πως θα κυλήσουν σήμερα τα πράγματα στον Κεραμεικό, στο Latin Music .

Afro Cuban All Stars (αρκετοί ήταν μέλη του Buena Vista Social Club)

Hoy vuelvo a la frontera για λίγο καιρό ακόμα

2006-05-18T08:54:00.000+03:00

Γερουσιαστές και βουλευτές Μεξικανοί σχολίασαν με αρνητικό τρόπο την απόφαση της Αμερικανικής Γερουσίας να χτιστεί άμεσα ένας τοίχος 595 χιλιομέτρων κατά μήκος των συνόρων της Αμερικής με το Μεξικό, για να μπει φρένο στην παράνομη μετανάστευση. Ο πρόεδρος της μόνιμης επιτροπής του Μεξικανικού Κονγκρέσου, γερουσιαστής Enrique Jackson, του κόμματος Revolucionario Institucional, είπε χθες ότι ο τοίχος δεν ευνοεί τη σχέση ανάμεσα στα δύο έθνη, θεωρείται σαν εχθρική πράξη, αδέξια και αδικαιολόγητη, δεν βοηθά την καλή γειτονία και δεν ανταποκρίνεται στην στενή αμοιβαία σχέση που υπάρχει μέχρι τώρα ανάμεσα στις δύο χώρες.

Κρίμα που δεν έχω το τραγούδι της Lila Downs για την επιστροφή στα fronteras. Θα ήταν ιδανική μουσική υπόκρουση για λίγο ακόμα, μέχρι να χτιστεί ο νέος τοίχος του αίσχους και να μην μπορεί κανείς να τραγουδά πια "hoy vuelvo a la frontera"...

2006-05-17T03:31:00.000+03:00

Έλαβα ένα email σήμερα, από άγνωστο προς εμένα αποστολέα. Με ενημέρωνε ότι αύριο Τετάρτη στις 9 το βράδυ στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, "ο συνθέτης Δημήτρης Μαραμής θα παρουσιάσει τον κύκλο 12 τραγουδιών «ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ» σε ποίηση Φρεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και μετάφραση Σωτήρη Τριβιζά... Θα ερμηνεύσει ο Κωνσταντίνος Κληρονόμος και στο πιάνο ο συνθέτης... Τιμή εισόδου με ποτό 15 ευρώ."

Θυμήθηκα λοιπόν ένα δυνατό καβγά, όταν κάποιος Ισπανός τόλμησε να πει ότι υπάρχει μερίδα του πνευματικού κόσμου στην χώρα του που αποκαλεί τον Lorca loca με σαφώς κοροϊδευτική διάθεση. Πόσο είχε ακουστεί σαν βλασφημία σε αρκετούς αυτό το σχόλιο. Που αμφιβάλλω βέβαια αν είχαν την παραμικρή ιδέα από ισπανική ποίηση και λογοτεχνία. Προσωπικά, προτιμώ τον Rafael Alberti. Που πιθανότατα αν είχε σκοτωθεί και αυτός στον εμφύλιο να είχε γίνει εξίσου διάσημος και να διαβαζόταν με πάθος και έξω από τα σύνορα της πατρίδας του.

Ένα από τα νεαρά αστέρια του flamenco, ο Miguel Poveda, έχει τραγουδήσει τα Ποιήματα της Εξορίας του Alberti, σε μουσική του Enric Palomar.

Ακούμε εδώ την Nana de la cigüeña.

Ψαρονέφρι με φράουλες και σοκολάτα

2006-05-15T14:23:00.000+03:00

Αν μπορούσα να φτιάξω ένα φαγητό για την γιορτή της Μητέρας και να το μοιραστώ με την μαμά μου, θα έφτιαχνα μάλλον ψαρονέφρι με φράουλες και σοκολάτα. Πιστεύω ότι θα της άρεσε, γιατί δεν σταμάτησε ποτέ να κάνει δοκιμές και να βάζει το δικό της χρώμα και άποψη στον "παραδοσιακό" τρόπο μαγειρέματος της εποχής της.

Η συνταγή είναι πολύ απλή στην εφαρμογή. Ψαρονέφρι κομμένο σε κομμάτια, σωταρισμένο σε ελαιόλαδο και λίγο βούτυρο (για την μυρωδιά), σβησμένο με κονιάκ. Στην συνέχεια αρκετή Νάουσσα, λίγο νερό, ξύδι βαλσαμικό, chillies, μισή σκελίδα σκόρδο, αλάτι, ρίγανη και πάπρικα. Προς το τέλος οι φράουλες και μαύρη σοκολάτα, ένα μικρό κομμάτι. Προαιρερικά, φιστίκια Αιγίνης.

Ήχοι από την Κούβα

2006-05-13T14:50:00.000+03:00

Οrishas σήμερα και hip hop με έντονες κουβανέζικες καταβολές. Σύγχρονη μοντέρνα μουσική που βασίζεται σε παραδοσιακούς ρυθμούς και ακούσματα της Κούβας.

Οι εναπομείναντες μουσικοί του Buena Vista Social Club την επόμενη Παρασκευή.

Όμορφα ξεκινά -συναυλιακά τουλάχιστον- το φετινό καλοκαίρι!

"Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις"

2006-05-11T09:54:00.000+03:00

Ο Pedro Navaja "πολυεθνικός" στην τηλεόραση;

Πρόσφατα διάβασα ένα αφιέρωμα για τον Pedro Navaja με πολύ καλή μετάφραση των στίχων στο Latin Music and Culture του Βασίλη Σταματίου.

Ο Pedro Navaja ήταν το πρώτο τραγούδι που μου ζητήθηκε να μεταφράσω στα ισπανικά, στα χρόνια του Ισπανικού Σπουδαστηρίου. Και τί λόγια ήταν αυτά! Μάγκας και άγριος, με σουγιά στην τσέπη, με χρυσό δόντι που αστράφτει, καμπαρντίνα, καπέλλο και μαύρα γιαλιά. Μαχαιρώνει την πόρνη και εκείνη την ώρα που πέφτει καταφέρνει να τον πυροβολήσει, καθώς «η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις, γεμάτη εκπλήξεις είναι η ζωή» όπως ακούγεται και στο ρεφραίν.

Από ό,τι μαθαίνω, έχει ξεκινήσει να γυρίζεται μία μίνι σειρά 5 επεισοδίων στην Βαρκελώνη, την Νέα Υόρη, το Μεξικό και τον Παναμά, όπου ο Pedro Navaja θα αποκτήσει και τηλεοπτική μορφή. Η σειρά θα παιχτεί σε περισσότερες από 20 χώρες στην Ευρώπη και στην Αμερική. Παρόλα αυτά, ο δημιουργός του -νυν υπουργός τουρισμού και σπουδαίος καλλιτέχνης- Rubén Blades δηλώνει ότι κανείς δεν έχει ζητήσει και πάρει την άδειά του για το γύρισμα. Σίγουρα πάντως θα έχει ενδιαφέρον να δούμε και στην Ευρώπη την τηλεοπτική μεταφορά του.

Ακούμε τον Pedro Navaja εδώ.

El Universo
Estación Tierra

Ronda - η γη των bandoleros

2006-05-08T01:10:00.000+03:00

Ο πιο εντυπωσιακός σταθμός αυτού του ταξιδιού, σε 1200 μέτρα υψόμετρο. Στην καρδιά της οροσειράς Serranía de Ronda, πάνω σε ένα πλατώ βράχων που ορθώνονται πάνω από τον ποταμό Guadalevín. Ήδη από την Παλαιολιθική εποχή υπάρχουν δείγματα ανθρώπινης παρουσίας στην περιοχή. Στην θέση όπου βρίσκεται σήμερα η Ronda εμφανίζονται τα πρώτα δείγματα οργανωμένης ζωής την εποχή των Ρωμαίων, με το Castillo del Laurel. Κατά τη διάρκεια της παραμονής των Μαυριτανών στην Ιβηρική χερσόνησο, η Ronda έγινε ένα από τα πιο σημαντικά βασίλεια της Taifa. Μετά από πολλές δυσκολίες, το 1485 κατάφεραν οι Reyes Católicos να καθυποτάξουν το μέρος. Τόπος συνδεδεμένος με τις ταυρομαχίες, οι ντόπιοι ισχυρίζονται ότι εκεί δημιουργήθηκε το σύγχρονο νέο είδος ταυρομαχίας, πεζή. Οι bandoleros του 19ου αιώνα έδωσαν μια ρομαντική χροιά στην Ronda, γι αυτό και αποτελούσε σημαντικό ταξιδιωτικό προορισμό των Ρομαντικών συγγραφέων της εποχής.

Αποτελούν την ισπανική εκδοχή του Ρομπέν των Δασών, κατά μία έννοια. Η ιστορία τους αρχίζει να γίνεται γνωστή τo 1810, όταν 1400 bandoleros της Ronda ενώθηκαν με στρατιώτες της Σεβίλλης και της Γρανάδας και κατάφεραν όλοι μαζί στην μάχη του Bailén, να αναγκάσουν τα Γαλλικά στρατεύματα και τον Ναπολέοντα να εγκαταλείψουν την Μαδρίτη. Από εκείνη τη στιγμή και μετά όλη η αντίσταση οργανώθηκε και επικεντρώθηκε στα βουνά της Ronda, αναγκάζοντας τους Γάλλους να κρατούν μία μεγάλη ομάδα του στρατεύματος στην περιοχή, υπό την διοίκηση του στρατηγού Boussian, τον οποίο και κατάφεραν να σκοτώσουν οι bandoleros σε κάποια από τις μάχες έξω από την Ronda. Με έντονο το πνεύμα της ελευθερίας, οι Rondeños πάντα αντιδρούσαν ενάντια σε όποια μορφή κατοχής, καταστολής και δικτατορίας, αγαπώντας έντονα τη ζωή και την φύση, ενωμένοι στη φτώχεια, πολεμώντας την αδικία, διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή και -κυρίως- το δικαίωμά τους της αυτοδιάθεσης.

Κάποιοι Ανδαλουσιανοί ευτυχώς μας είχαν ενημερώσει και τονίσει να αγοράσουμε την σπεσιαλιτέ γλυκών που έφτιαχναν αρχικά οι μοναχές στην Ronda, τα Yemas del Tajo. Αυγό και ζάχαρη κυρίως, πολύ ομιλητικοί και ευγενικοί οι παρασκευαστές τους. Πρόθυμοι να μιλήσουν για την ιστορία τους, την οικογένειά τους, τα γλυκά τους, τον τόπο τους.

Η πιο παλιά plaza de toros στην Ισπανία, εγκαινιάστηκε στην Feria του Μάη του 1785 και είναι η κοιτίδα του toreo a pie, με 66 μέτρα διάμετρο.

Tην πόλη χωρίζει στα δύο το φαράγγι του Tajo, από όπου περνά και ο Guadalevín.

Ζαλίστηκα και μόνο από τη θέα του Mirador del Paseo Blas Infante και "στράβωσα" την φωτογραφία. Αν μεγεθυνθεί, φαίνεται το μικρό μπαλκονάκι πάνω από τον γκρεμό όπου θεωρείται ιδανικό σημείο για να θαυμάσει κανείς την Ισπανική φύση.

To σπίτι του San Juan Bosco, της εποχής των μοντερνιστών, έχει εντυπωσιακή θέα προς την Νέα Γέφυρα και οι ιδιοκτήτες του για μικρό αντίτιμο επιτρέπουν την είσοδο σε κάποιους κεντρικούς χώρους και στον κήπο.

Στην Ισπανία είναι πολύ συνηθισμένο να κρατούν την πρόσοψη των κτιρίων ανέπαφη και να ξαναχτίζουν όλο το πίσω μέρος από την αρχή. Εδώ ίσως δεν φαίνεται τόσο εντυπωσιακό το επιχείρημα γιατί είναι χαμηλό το κτίριο, το ίδιο όμως γίνεται για παράδειγμα και στα πολυόροφα κτίσματα της εποχής των μοντερνιστών, στην Βαρκελώνη.

Η Puente Nuevo (νέα γέφυρα) είναι ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα μέρη της Ισπανίας. Αρκετή ώρα κατάβασης για να βρεθούμε στο ιδανικό σημείο γι αυτές τις φωτογραφίες, σίγουρα πάντως η θέα μας αποζημίωσε για το λαχάνιασμα και το ζόρισμα στην επιστροφή. Ήδη οι πρώτες προσπάθειες να ενωθούν οι δύο πλευρές της Ronda έγιναν το 16ο αιώνα στο πιο βαθύ σημείο του φαραγγιού. Το 1735 χτίστηκε άλλη γέφυρα που καταποντίστηκε 6 χρόνια αργότερα. Η σημερινή είναι του 1793. Το κτίσμα που βρίσκεται στο κέντρο της γέφυρας χρησιμοποιήθηκε αρκετά χρόνια σαν φυλακή!

Το Palacio de Mondragón είναι χαρακτηριστικό δείγμα της αστικής αρχιτεκτονικής της πόλης. Χτίστηκε το 1491 και χωρίζεται σε 3 patios, με 3 διαφορετικά στυλ: το αναγεννησιακό, το γοτθικό και το mudéjar. Ο κήπος βέβαια είναι καθαρό αποτέλεσμα ανδαλουσιανής επίδρασης.

Βάγια σε πολλά μπαλκόνια, μιας και βρεθήκαμε εκεί την εβδομάδα μετά το Πάσχα των Καθολικών.
Στο σπίτι του Βασιλιά των Μαυριτανών ομολογώ ότι πιαστήκαμε ελαφρώς κορόϊδα, γιατί δεν είχα προλάβει να διαβάσω όλη την ιστορία της Ronda. Μόνο Casa del Rey Moro δεν είναι στην πραγματικότητα, αφού χτίστηκε τον 18ο αιώνα. Είσοδος 4 euros το άτομο τελικά μόνο για τους "μαυριτανικούς κήπους" που φτιάχτηκαν από τον Γάλλο Jean Claude Forestier το 1912 και το Ορυχείο νερού.
Αυτό πραγματικά φτιάχτηκε τον 14ο αιώνα από τους Μαυαριτανούς και βοήθησε πολύ στον εφοδιασμό της περιοχής σε νερό στη διάρκεια διαφόρων πολιορκιών. 365 σκαλοπάτια χαραγμένα πάνω στο βράχο, γλυστερά από την υγρασία, οδηγούν στο βάθος του φαραγγιού. Μετά την περιπέτεια ανάβασης στην κορυφή του Αγίου Πέτρου πέρισυ, υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας ότι τέτοιες ταλαιπωρίες πρέπει να τις αποφεύγουμε γιατί δεν βρισκόμαστε πια στην πρώτη νεότητα και έτσι περιοριστήκαμε να φωτογραφίσουμε από ψηλά. Την καλή μας πράξη κάναμε βοηθώντας μία μεσήλικα Αγγλίδα που ανέβαινε έντρομη και προσπαθούσε να βρει την έξοδο, γιατί φοβόταν ότι θα έπεφτε από τα σκαλιά. Βαρειά η καλογερική και μετά τη διαδρομή για τις φωτογραφίες της Νέας Γέφυρας προτιμήσαμε να ξεκουραστούμε στον όμορφο κήπο. Δεν προλάβαμε να επισκεφθούμε τα αραβικά μπάνια, που είναι τα πιο καλά διατηρημένα στην Ισπανία, χτισμένα στα τέλη του 13ου αιώνα. Την επόμενη φορά ίσως...

Málaga - Απρίλης 2006

2006-05-07T18:40:00.000+03:00

Μια συναυλία οδήγησε πρόσφατα τα βήματά μας στην Ανδαλουσία και συγκεκριμένα στην Μálaga. Γιατί το φλαμένκο έρχεται από τον Νοτιά και είναι μια μαγική τέχνη, όπως σωστά λέει και ο τίτλος της εκδήλωσης. Merche Esmeralda και χορός γεμάτος πάθος και ταλέντο από μια 63χρονη που η μέση της σχηματίζει ένα Π φτάνοντας σχεδόν μέχρι τα πόδια όταν σκύβει προς τα πίσω, με συνοδεία 2 κιθάρων του φλαμένκο και 2 τσιγγάνων τραγουδιστών. 45 λεπτά κατάφερε να μας κρατήσει, "πολεμώντας" μόνη της με την σκηνή, χορεύοντας με τρόπο δυνατό γεμάτο γνώση. Και μετά, Diego El Cigala. Ένας άνθρωπος γεννημένος με χάρισμα όχι μόνο φωνής αλλά και επικοινωνίας. Απλά άψογος. Με το κρασί του στο χέρι, κουβεντιάζοντας με το κοινό, σαν στοργικός "κολλητός" απένταντι στους μουσικούς, κατάφερε να δέσει με τους καλλιτέχνες που τον συνόδευσαν το κουβανέζικο son, την jazz και το flamenco με μοναδικό τρόπο. Άνετος, αν και ελαφρά κρυωμένος, έμπειρος οικοδεσπότης. Τα cds του μου φαίνονται πλέον μια φτωχή απομίμηση της ζωντανής ερμηνείας του. Με μεγάλο ατού τον πιανίστα, σώμα Οβελίξ με κεφάλι της γυναίκας του ψαρρά στον Αστερίξ και ταλέντο σε μέγεθος μενίρ. Αυτό το "τέρας" κόντεψε να κλέψει την παράσταση από τον Diego, παίζοντας όρθιος επί 20΄, σολάροντας και κάνοντας όλο το κοινό να παραληρεί. Συνδυάζουν στίχους και αποσπάσματα από το τελευταίο cd του Diego αφιερωμένο στον Picasso και τραγουδούν τις 2 Gardenias, με ρεφραίν “para ti, Picasso» Τελευταίο τραγούδι η πασίγνωστη copla La Bien Pagá. Ξαφνικά, εμφανίζεται και πάλι στη σκηνή η Merche, ντυμένη σε εκτυφλωτικό κόκκινο της φωτιάς, με το ανδαλουσιανό μαντήλι ριγμένο με τέχνη στον ώμο. Το τραγούδι μιλά για μια «καλοπληρωμένη» που κάποτε ο αγαπημένος βαρέθηκε να την πληρώνει και την αποχαιρετά με σκληρά λόγια. Η Merche λικνίζεται με σκληρή σεξουαλικότητα, κουνά τους γοφούς σε αρχαίους ρυθμούς, πραγματικά είναι απίστευτο ότι αυτή η γυναίκα είναι 63 χρόνων. Τυλίγει ελαφρά περιφρονητικά τον Diego με το μαντήλι. Το βλέμμα της διαπεραστικό. Οι μουσικοί πραγματικά «τα δίνουν όλα», για τον Diego τί να πω; Καταπληκτικός, ξεχνά το κρύωμα, ξεχνά εμάς, ζει το τραγούδι, τον ρυθμό. Στο τέλος, η Merche παίρνει το μαντήλι και αποχωρεί. Το «δέσιμο» των στίχων του τραγουδιού με τον τρόπο ερμηνείας όλων τους, ένα θέαμα αξέχαστο. Εξαιρετική παράσταση στο σύνολό της, άξιζε το ταξίδι μέχρι εκεί. Κόστος εισιτηρίου; 14 euros. Αυτές είναι οι τιμές στην Ισπανία!

Βόλτα στην Μάλαγα. Νομίζω τέταρτη σε πληθυσμό πόλη της Ισπανίας και πρωτεύουσα της Costa del Sol. Mε πρώτους κατοίκους τους Φοίνικες, στα τέλη του 8 αιώνα π.Χ. Λίγο αργότερα, ένα πέρασμα και από τους Έλληνες. Οι Καρθαγένιοι, οι Ρωμαίοι, οι Μαυριτανοί... Η Μάλαγα δε θα αποτελούσε ποτέ κύριο προορισμό ταξιδιού, αν δεν υπήρχε η συναυλία. Την περίμενα πολύ χειρότερη, πιο απρόσωπη, λόγω του έντονου τουριστικού χρώματος που την χαρακτηρίζει. Παρόλα αυτά, έχει μέρη όμορφα και με ιστορία, όπως τελικά όλες οι γωνιές του κόσμου, αρκεί ο ταξιδιώτης να θέλει να περπατήσει, να γεμίσει εικόνες, να επικοινωνήσει. Κάστρο του Gibralfaro του 11ου αιώνα, παλάτι Alcazaba του Badis, του βασιλιά «Ζiri» της Γρανάδα την εποχή των Βασιλείων της Taifa, στα μέσα του 11 αιώνα. Καθεδρικός, που έκανε σχεδόν 250 χρόνια να ολοκληρωθεί η κατασκευή του το 1782, Ρωμαϊκό Θέατρο, Μουσείο αφιερωμένο στον Picasso. Το πέρασμα των Μαυριτανών είναι πολύ έντονο και σε αυτήν την γωνιά της Ιβηρικής χερσονήσου.

Botellón στην κεντρική πλατεία της Málaga Plaza Merced, όπου βρίσκεται και το σπίτι που γεννήθηκε ο Picasso. Έχοντας διαβάσει και ακούσει πολλά για το νέο τρόπος διασκέδασης των Ισπανών (και αντίδρασης στις υψηλές τιμές γενικότερα, που βέβαια συγκριτικά με τις δικές μας είναι μια χαρά, 20-30% χαμηλότερες ανάλογα την περιοχή), που μαζεύονται στις πλατείες με ποτά και αναψυκτικά που έχουν φέρει από το σπίτι και διασκεδάζουν εκεί μέχρι τις πρωινές ώρες, ομολογώ ότι απογοητεύτηκα. Γιατί στο συγκεκριμένο botellón υπήρχε ελάχιστη συμμετοχή και καθόλου κέφι. Σε αντίθεση με την κατάσταση σε γύρω δρόμους, στα στενά της νυχτερινής ζωής της Málaga, όπου ο κόσμος έπινε, έτρωγε και κάπνιζε μέχρι τελικής πτώσης. Απαγορεύτηκε το τσιγάρο στα μαγαζιά από αρχές του χρόνου στην Ισπανία. Τα μαγαζιά χρειάζονται ειδική άδεια. ΟΚ, στα ΜΜΕ και στον κόσμο ήταν εκεί κοντά στις γιορτές των Χριστουγέννων πρώτο θέμα συζήτησης, επικρατούσε αναταραχή και αγωνία. Δεν είδα πουθενά σε αυτό το ταξίδι να μην συνεχίζουν να καπνίζουν σαν φουγάρα, παντού! Προφανώς, όλοι εφοδιάστηκαν με ειδικές άδειες και προφανώς πληρώνουν κάποιον extra φόρο.

Στο δρόμο για το Jeréz de la Frontera. Entre Ceuta y Gibraltar, όπως τραγουδά και ο Manu.

Συνεχίζεται...

Jeréz de la Frontera

2006-05-07T18:38:00.000+03:00

Το Gibraltar στο βάθος, αδιάφορο για την πολύχρονη "φαγούρα" Ισπανών και Άγγλων για το ποιός θα βάλει την σημαία του πάνω στον βράχο. Πολύ ακριβά τα διόδια στους καινούργιους δρόμους. Περίπου 11.50 euros για 90 χιλιόμετρα, από την Málaga με κατεύθυνση το Cádiz. Υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική του παλιού εθνικού δικτύου, που προτιμούν οι ντόπιοι και δεν απορώ καθόλου γιατί! Σχεδόν πιο ακριβά διόδια από ό,τι στην Ιταλία!

To Jeréz ονομάζεται de la Frontera (των συνόρων) γιατί εκεί χωριζόταν η Μαυριτανική από την Χριστιανική επικράτεια. Πολλές φορές άλλαξε χέρια η πόλη κατά τη διάρκεια της Reconquista. Εντυπωσιακός ο Καθεδρικός του 18ου αιώνα, με τον πίνακα του Zurbarán La Virgen Niña και το άγαλμα του Χριστού του 14ου αιώνα.

Στο δρόμο για επίσκεψη στις Bodegas (οινοποιείο) González Byass, ή αλλιώς Tio Pepe.

Ο κύριος λόγος για την επίσκεψή μας στο Jeréz ήταν τα bodegas και το γλυκό αυτό κρασί, το sherry (όπως το λένε οι Άγγλοι, παραφθορά λέξης μαυριτανικής προέλευσης) ή αλλιώς Jeréz (όπως το λένε οι Ισπανοί). Ο Σαίξπηρ σε πολλά έργα του αναφέρεται στο κρασί του Jeréz. 2 ποικιλίες σταφυλιών, - κυρίως το Palomino και Pedro Jiménez- είναι κατάλληλα για την παραγωγή του γλυκού αυτού κρασιού, που όμως παίρνουν την μοναδική γεύση μόνο σε αυτήν την μικρή περιοχή, στο τρίγωνο ανάμεσα στις πόλεις του Jeréz, του Puerto de Santa María και του Sanlúcar de Barrameda όπου το έδαφος είναι άσπρο σαν κιμωλία (albariza ισπανιστί) και βοηθά στο να αντέξουν τα αμπέλια τις 180 μέρες ήλιου του καυτού Ανδαλουσιανού καλοκαιριού .
Οι bodegas González Byass δημιουργήθηκαν το 1835 από τον ανηψιό του Tio Pepe, Μanuel María González Angel. Κάποια στιγμή που χρειάστηκε χρήματα για να επεκταθεί, συνεταιρίστηκε με τον Άγγλο Robert Blake Byass. Σήμερα, στην ανώτατη διοίκηση και μεγαλομέτοχοι αυτής της παγκόσμια γνωστής για το κρασί και το brandy της επιχείρησης είναι οι απόγονοι 4ης και 5ης γενιάς του González.

Δυστυχώς δεν προλάβαμε να επισκεφθούμε το Μουσείο των Ρολογιών, τα Αραβικά Λουτρά και το Real Escuela Andaluza del Arte Ecuestre, με τα διάσημα άλογα του Jeréz που χορεύουν. Η Σχολή στεγάζεται σε ιδιαίτερα εντυπωσιακό οίκημα του 19ου αιώνα, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Garnier, σχεδιαστή της Όπερας του Παρισιού.

Συνεχίζεται...

5 Μάη - Η Μάχη της Puebla

2006-05-05T16:17:00.000+03:00

Γιορτάζουν σήμερα οι Μεξικανοί σε όλον τον κόσμο. Εθνική γιορτή, 5 de Mayo. H επέτειος της Batalla de Puebla. Εκεί όπου ο Μεξικανικός στρατός έδωσε ένα γερό χτύπημα στην αλλαζονεία των Γάλλων αποικιοκρατών του Ναπολέοντα του 3ου.

Τον Ιούλιο του 1861 ο ρεπουμπλικάνος πρόεδρος του Μεξικό Benito Juárez, λόγω ιδιαίτερα κακών οικονομικών συνθηκών στη χώρα του αποφάσισε να διακόψει τις πληρωμές του εξωτερικού χρέους (γύρω στα 82 εκατομμύρια pesos) για 2 χρόνια. Και άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου. Τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου Γάλλοι, Άγγλοι και Ισπανοί συναντήθηκαν στο Λονδίνο και αποφάσισαν να επιτεθούν στρατιωτικά στο Μεξικό.

Γενάρη του 1862, πλοία από τις 3 συμμαχικές χώρες μαζεύτηκαν στην παραλία της Veracruz. Τον Απρίλη, Ισπανοί και Άγγλοι άρχισαν το διάλογο με τις Μεξικανικές αρχές και έκαναν στην άκρη. Όχι όμως και οι Γάλλοι, που ακόμα ζούσαν και ανέπνεαν με το όνειρο του Ναπολέοντα και μιας ακατανίκητης αυτοκρατορίας. Μετά από κάποιες μικρές αψιμαχίες στο El Fortín και στο Acultzingo στις 19 και στις 28 Απρίλη, στις 5 Μάη, ο στρατός των Γάλλων υπό το πρόσταγμα του στρατηγού Carlos Fernando Latrille, κόντε του Lorencez, βρέθηκε μπροστά στα στρατεύματα των Μεξικανών, υπό την αρχηγεία του στρατηγού Ignacio Zaragoza, που είχαν παραταχτεί στα φρούρια του Loreto και της Guadalupe. Με την βοήθεια αποσπασμάτων των Felipe Berriozábal, Miguel Negrete και Porfirio Díaz, καθώς και με τη βοήθεια των ιθαγενών της περιοχής, οι Μεξικανοί κατάφεραν να νικήσουν το γαλλικό στρατό, που θεωρείτο από τους πιο δυνατούς της εποχής σε παγκόσμιο επίπεδο. 476 νεκροί Γάλλοι και 345 τραυματίες από την μια πλευρά, 83 και 130 αντίστοιχα Μεξικανοί από την άλλη.

Τα λόγια του στρατηγού Ignacio Zaragoza προς τον Πρόεδρο Juárez έμειναν στην ιστορία. "Τα εθνικά όπλα καλύφθηκαν με δόξα". ("...Las armas nacionales se han cubierto de gloria. La armada francesa se batió con enorme valor; su general en jefe demostró torpeza en el ataque".)

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Τί μένει; Νούμερα νεκρών, τραυματιών και μια εθνική επέτειος. Ο Δαβίδ εναντίον του Γολιάθ. Το δίκαιο των λαών. Τί μένει;

Ένα ακόμα ρολό...

2006-05-03T19:01:00.000+03:00

Βάζουμε στην "μουλινέττα" 1 μεγάλο κρεμμύδι, 2 σκελίδες σκόρδο, αρκετά καρύδια, 1/4 ματσάκι μαϊντανό, ρεγκάτο καπνιστό, 1 αυγό, ελαιόλαδο, worcestershire sauce και τα λειώνουμε. Προσθέτουμε σε 650 γρ. κιμά, μαζί με λίγο κόκκινο κρασί, αλατοπίπερο, ρίγανη, πάπρικα. Προαιρετικά μοσχοκάρυδο, κόλιανδρο.

Ζυμώνουμε καλά τον κιμά.

Κόβουμε σε ροδέλες 2 καρότα, 3 κολοκύθια και καθαρίζουμε αρκετά φύλλα σπανάκι.

Απλώνουμε στο ταψί αλουμινόχαρτο, ανοίγουμε τον κιμά σαν φύλλο και γεμίζουμε στο κέντρο κατά μήκος με τα καρότα, τα κολοκύθια και το σπανάκι.

Με τη βοήθεια του αλουμινόχαρτου κλείνουμε το ρολό και "κολλάμε" με τα χέρια πιέζοντας τις άκρες του.

Ψήνουμε στους 220ο για 1.5 ώρα. Ελέγχουμε αν είναι έτοιμο το ρολό.

Στη διάρκεια του ψησίματος ρίχνουμε λίγο νερό στο ταψί για να μην μυρίζει άσχημα το λίπος που καίγεται.

Λειώνουμε βούτυρο στην κατσαρόλα, προσθέτουμε blue cheese και αραιωμένο εβαπορέ.

Αν χρειαστεί, δένουμε με λίγo corn flour τη σάλτσα.

Σερβίρουμε κομμένο σε φέτες με τη σάλτσα δίπλα. Προσωπικά το προτιμώ χωρίς τη σάλτσα, ιδίως όταν έχει "μείνει" λίγες ώρες αφού βγει από το φούρνο.

Μπουτάκια του Φράνκο*

2006-05-02T16:15:00.000+03:00

- 4 μπουτάκια κοτόπουλου, στρουμπουλά και όχι πολύ περπατημένα
- 2 ρίζες φινόκιο
- ελαιόλαδο
- ούζο
- ξίδι βαλσαμικό
- garam masala
- αλάτι
- πιπέρι
- ρίγανη
- σκόρδο

Σωτάρουμε τα μπουτάκια στο λάδι, μαζί με ψιλοκομμένο σκόρδο και ρίζες φινόκιο, καθώς και με garam masala τόσο όσο μας ταιριάζει στην γεύση. Σβήνουμε με μπόλικο ξίδι. Προσθέτουμε νερό και τα μπαχαρικά. Σε 35-40' το φαγητό είναι έτοιμο. Λίγο ούζο στο τέλος για να είναι πιο δυνατή η γεύση. Αν θέλουμε να δέσουμε τη σάλτσα και βαριόμαστε αλεύρι, corn flour κλπ, 3 κουταλιές σούπες εβαπορέ κάνουν μια χαρά την ίδια δουλειά, στο περίπου. Αρωματικό πολύ, ακατάλληλο για όσους δεν τους αρέσει το ούζο.

* Εργασία για τον ισπανικό κινηματογράφο την εποχή του Φράνκο. Δουλειές με φούντες. Κάτι όμως έπρεπε να φάμε, γρήγορο, εύκολο, νόστιμο. Προέκυψαν τα μπουτάκια.

Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο

2006-04-27T21:28:00.000+03:00

Διπλανό σπίτι. Εκ δεξιών. Της θείας. Που από τότε που έμεινε χήρα, δεν το κατοικεί. Έχει όμως επιτρέψει σε δύο γείτονες χατιρικά (κακώς!) να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους στην αυλή της. Ή μάλλον δεν έχει μπορέσει να πει όχι. Ο ένας (ας τον ονομάσουμε ο απέναντι) το έχει μόνιμα σκεπασμένο γιατί είναι καινούργιο, ο άλλος (ο δίπλα της) παρκάρει μπροστά του και το χρησιμοποιεί τακτικά, αλλά όχι καθημερινά.

Έξω από την πόρτα του γκαράζ-κήπου, σήμερα παρκάρει το παλιό του αυτοκίνητο ο απέναντι. Κακώς, γιατί βλέπει ότι ο άλλος έχει ήδη μέσα το δικό του. Είναι -είπαν μετά- άρρωστος ο δίπλα και δεν το χρησιμοποιεί αυτές τις μέρες. Η δικαιολογία. (Γενικά, γίνεται μία κόλαση μέσα και έξω από αυτόν τον κήπο-πάρκινγκ, κλείνουν το πεζοδρόμιο, φέρνουν την αστυνομία, την τροχαία, την δημοτική αστυνομία, κυρίως ο δίπλα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Γιατί η θεία απλά τους το παραχωρεί χωρίς χαρτιά, χωρίς έσοδα. Κανείς τους δεν έχει νόμιμη άδεια και δεν ξέρουν ούτε ότι η θεία έχει νόμιμη είσοδο πάρκινγκ.)

Ακούω από το γραφείο μου κορναρίσματα επί 10΄τουλάχιστον. Φαντάζομαι ότι κάποιος έχει κλείσει κάποιον και συνεχίζω την δουλειά μου. Παύση για λίγο και στην συνέχεια θόρυβος από λαμαρίνες. Βγαίνω στο μπαλκόνι και τί να δω; Ο δίπλα, που είναι στο αυτοκίνητό του μέσα στο πάρκινγκ, έχει ανοίξει την γκαραζόπορτα και έχει αρχίσει να χτυπά σαν τρελλός με το αυτοκίνητό του (μπακατέλες μεγάλες παλιές και τα δύο εμπλεκόμενα οχήματα) το αυτοκίνητο του απέναντι, ευτυχώς αυτό που του κλείνει την έξοδο και όχι το καινούργιο παρκαρισμένο από πίσω του.

Από κει και οι φωτογραφίες.

Δύο γάϊδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα. Μαζεύεται κόσμος, τροχαία, μηχανές, περιπολικά και η ιστορία θα λήξει μάλλον εδώ, γιατί ο απέναντι είναι αλλοδαπός και φοβάται τον δίπλα που είναι τρελλός. Παρά τρίχα να μπλεχτεί και η θεία, ένας από τους αστυνομικούς την κατηγορεί που αφήνει το σπίτι της στους ξένους έρμαιο.

Τί όμορφος κόσμος!

ΥΓ. Εμείς μπορεί να κάνουμε 10 γύρους, αλλά εκεί το αυτοκίνητό μας μετά από πολλές παρόμοιες ιστορίες αποφασίσαμε να μην το βάζουμε. Με τους αλήτες ή πρέπει να οπλοφορείς και να γίνεσαι χειρότερος για να επιβιώσεις, ή πρέπει να τους αποφεύγεις. Επιλέξαμε τον δεύτερο δρόμο, γιατί τα όπλα τα αφήσαμε κάπου στην Κολομβία... μαζί με τα πτώματα. Δυστυχώς, σκέφτομαι καμιά φορά, αλλά μετά συνέρχομαι.

Noches de Ronda *

2006-04-26T11:39:00.000+03:00

* Περισσότερες φωτογραφίες και σχόλια προσεχώς...

‘Por arte de magia’

2006-04-14T16:13:00.001+03:00

Ώρα για τσάϊ...

Και μετά...

Flamenco Viene del Sur

Merche Esmeralda y Diego El Cigala

Dos grandes del flamenco

El segundo espectáculo del ciclo Flamenco Viene del Sur titulado ‘Por arte de magia’, corre a cargo de dos grandes figuras de la máxima proyección en este singular arte: Merche Esmeralda y Diego El Cigala, que ofrecerán al público una actuación que promete ser memorable. Merche Esmeralda: clasicismo y gracejo, impronta y solera; quietud de aire ensimismado. Es el baile de mujer por antonomasia de su Sevilla de primaveras y azahares que se hace acompañar en Málaga de artistas de su categoría que vienen a afianzar el nivel y la clase a la que nos tiene acostumbrados en un espectáculo largamente ansiado y al que se incorpora uno de los cantaores del momento: Diego El Cigala.

Programación para Abril del Τeatro Cánovas

Ένας άλλος κόσμος...

2006-04-10T10:35:00.000+03:00

Μην ξεχνάς ότι εγώ σε έβγαλα από τα σκουπίδια, για να έρχεσαι τώρα και να μου το παίζεις μεγάλος και τρανός...
Μην ξεχνάς ότι εσύ εκείνο τον καιρό δεν άξιζες δεκάρα, ήσουν χειρότερα και από σκύλο, χωρίς σπίτι και χωρίς αφέντη και –κυρίως- χωρίς αγάπη...
Μην ξεχνάς ότι χάρη σε εμένα βρέθηκες με 3 πιάτα φαγητό, γιατί εγώ σου πρόσφερα χώρο στο «σπιτικό» μου, μέσα από την καρδιά μου.
Τώρα όμως καταλαβαίνω ότι ποτέ δεν έπρεπε να έχω μοιραστεί το στρώμα μου μαζί σου. Γιατί δεν είχες κλάση και ήσουν και κακός εραστής όταν έκανες έρωτα.
Και τώρα έρχεσαι και μου κοκορεύεσαι ότι έχεις 1000 γυναίκες από εδώ κι από εκεί... Αγαπημένε, αν δεν σε ήξερα καλύτερα, μπορεί και να το πίστευα!
Αφού ποτέ δεν κατάφερες να με κάνεις ευτυχισμένη, ποτέ δεν θα πάψεις να είσαι άχρηστος.
Γι αυτό, καλύτερα γύρνα πίσω στην γωνιά σου, πίσω στα σκουπίδια.
Από κει σε μάζεψα και από κει ποτέ δεν θα καταφέρεις να ξεφύγεις!
Que no se te olvide

Αν με κουβάλησες στο κρεββάτι σου για να κοιμηθούμε, έπρεπε να μου το έχεις πει, για να μην κάθομαι να φανατασιώνομαι και να γουστάρω ένα φτωχό ζουζούνι.
Για να κοιμάμαι έχω κρεββάτι, πιο μεγάλο και πιο ζεστό...
Εσύ ρίχνεις τζούφιες σφαίρες, δεν πυροβολείς με τίποτα, καϋμένο πιστολάκι.
Όλη την νύχτα την πέρασα ελπίζοντας, κάνοντας όνειρα μοναχούλα όσο εσύ ροχάλιζες!
Καημένο πιστολάκι, δεν πυροβολείς τίποτα, ούτε μια φορά στο τόσο!
Με ακούς άχρηστε;
Πόσο σκληρή ήταν η φύση μαζί σου!
Και μην γυρνάς από δω και από κει κάνοντας το κοκοράκι, ότι είσαι πολύ θερμός.
Σκέτα παραμύθια και ιστορίες για αγρίους.
Εσύ δεν αντέχεις τίποτα, είσαι μόνο ο Ωραίος Κοιμώμενος!
Όλη την νύχτα την πέρασα ελπίζοντας, κάνοντας όνειρα μοναχούλα όσο εσύ ροχάλιζες!
Καημένο πιστολάκι, δεν πυροβολείς τίποτα, ούτε μια φορά στο τόσο!
Pobre Pistolita

Τις προάλλες τρώγαμε στον Μεξικανό με την φίλη Nadya από την Tamaulipas και τους συντρόφους μας, όταν έκανε την εμφάνισή του ένας άνδρας ντυμένος mariachi, ακαθορίστου ηλικίας και με ακόμα πιο ακαθόριστες τραγουδιστικές και καλλιτεχνικές προθέσεις και ικανότητες. Το στερεοφωνικό χαλασμένο να γρυλλίζει και ο έτοιμος να σβήσει σαν κεράκι στον βοριά «τραγουδιστής» να παριστάνει ότι γρατζουνά την κιθάρα και ότι τραγουδά, θα μπορούσε να είναι ενοχλητικό ή αστείο, αν δεν έκρυβε μία έντονη θλίψη το θέαμα, για το τί αναγκαζόμαστε να κάνουμε προκειμένου να επιβιώσουμε.
- Θέλω να τραγουδήσω, μου ήρθε ξαφνικά φαεινή ιδέα, στην προσπάθεια να βελτιώσουμε (;) το μουσικό μέρος της βραδιάς.
- ¿De veras? Αλήθεια; ρώτησε με πονηρό βλέμμα η Μεξικάνα φίλη. Να πούμε στον mariachi να σε συνοδεύσει.
Με τα πολλά, ο «τραγουδιστής» που ήταν από το Περού, δεν είχε ιδέα από τραγούδια της «καντίνας», από rancheras και τραγούδια του «πιοτού». Το μόνο που βρήκαμε κοινό ήταν η Ιστορία Μιας Αγάπης, που την καλύτερη εκδοχή της την έχει τραγουδήσει ο Lili Boniche στα αλγερίνικα. Όταν ξεκίνησε ο «μαέστρος», που προφανώς ήξερε τόση κιθάρα όσο εγώ μαθηματικά (δηλαδή κάτω από το 0), παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της Nadyas και τις δικιές μου, εγκαταλείψαμε πολύ γρήγορα τον αγώνα, γιατί το αποτέλεσμα ήταν ... Ολυμπιακός-Ηρακλής Ψαχνών 0-10.
- Πού να του ζητούσα να παίξει και κάτι από την Paquita, γύρισα και ψυθίρησα στην φίλη μου.
- ¿Me estás oyendo inútil? (με ακούς άχρηστε;) μου απάντησε και σκάσαμε και οι δύο στα γέλια. Τα «παληκάρια» έτρωγαν τις tortillas τους κοιτώντας μας παραξενεμένα.
- Για την Paquita μιλάμε αγάπη μου, εξήγησα στον καλό μου πριν προλάβουν να μας ρωτήσουν γιατί είχαμε ξεκαρδιστεί στα γέλια.
- Ποιά είναι αυτή; ρώτησε ο σύντροφος της Nadya, που δεν έχει ακόμα καταλάβει ότι η γυναίκα του κουβαλά πίσω και μέσα της ένα σπουδαίο πολιτισμό.
- Άστο, μεγάλη ιστορία, του απάντησε ο δικός μου. Εβίβα! Ωραίο κρασί!

Την Paquita την ακούσαμε με την Λεμονιά (κατά KOSMON Citronella) για πρώτη φορά να τραγουδά για τα "σκουπίδια" στην πιο ενδιαφέρουσα μεταμεσονύχτια εποχή που "έπαιζε" τότε, στις παλιές καλές μέρες του KOSMOS 9.36. Όταν ακόμα στο forum και στο chat του σταθμού αντάλλασσαν πληροφορίες για τα μουσικά δρώμενα -και όχι μόνο- οι μουσικοί παραγωγοί με τους ακροατές και τους εραστές της παγκόσμιας μουσικής, πριν γίνουν όλα έρμαιο των φρικιών του διαδικτύου. Εκεί λοιπόν που απολαμβάναμε μουσική "διαφορετική", γιατί ο Triv (κατά κόσμον Νίκος Τριβουλίδης, σύμφωνα με ανεξακρίβωτες δημοσιογραφικές πηγές!?) τολμούσε να "παίξει" ακόμα και το αηδόνι των συνόρων του Μεξικό, την Lydia Mendoza του 30 καθώς ψάχνει πολύ αυτό που κάνει και σέβεται τους ακροατές του, ξαφνικά πήρε το αυτί μου τα σκουπίδια! Λέξη ασυνήθιστη για τα pop πρότυπα τραγουδιών, αλλά αγαπημένη στην Λατινική Αμερική. Basuras. Στην πορεία, διάβαζα ιστορία της Ισπανίας για εξετάσεις, με χαμηλή μουσική υπόκρουση κάποιων cds που μόλις μου είχε στείλει ένας καλός φίλος, όταν ξαφνικά πάλι κάτι τράβηξε την προσοχή μου. Αύξησα την ένταση, δεν μπορεί, δεν είχα ακούσει καλά, είχα θολώσει από το διάβασμα; Ένα μικρό πιστολάκι που δεν πυροβολούσε με τίποτα. Τί εννοούσε; Ένας άλλος κόσμος. Λόγια που εδώ θα μας έκαναν να γελάσουμε και να τα θεωρήσουμε κιτς. Λόγια προβλητικά, άγρια, λυσσασμένα. Αλλά τραγουδισμένα με μεξικανικό φολκλορικό χρώμα, στα όρια. Τελικά, γράφοντας αυτές τις γραμμές συνειδητοποιώ ότι δεν περιγράφονται τα τραγούδια της Paquita, πρέπει κανείς να γνωρίζει την γλώσσα και να μπορεί να συμμετάσχει για λίγο έστω σαν καλοπροαίρετος παρατηρητής στο όλο σκηνικό, για να μπορέσει να καταλάβει πού απευθύνονται, για τί μιλούν.

Γεννημένη στις 2 κάποιου Απρίλη στο χωριουδάκι του Alto Lucero στην Veracruz, η Francisca Viveros Barradas, γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα σαν η "Paquita Της Γειτονιάς", ήδη μετρά πάνω 3 δεκαετίες μουσικής πορείας και περισσότερα απο 100 τραγούδια όπου εκφράζει τον καημό και τα βάσανα που υποφέρουν οι απατημένες και παρατημένες από το σύντροφό τους γυναίκες. «Ποντίκι με δυο πόδια», “Καημένο Πιστολάκι», «Χαιρέτα μου τον πλάτανο (ελεύθερη μετάφραση!)», «Τρεις φορές σε κορόϊδεψα» είναι τίτλοι θεμάτων-τραγουδιών που μετατράπηκαν σε ένα είδος ύμνου ενάντια στον βαθειά ριζωμένο machismo της λατινοαμερικάνικης κοινωνίας.
H Paquita la del Barrio έχει μετατραπεί σε σύμβολο στην Λατινική Αμερική για χιλιάδες γυναίκες που έχουν ταυτιστεί με τη ζωή και τα τραγούδια της, όπου εκφράζει την απέχθεια και την οργή για την ανδρική προδοσία. Η Μεξικάνα καλλιτέχνιδα έχει μεγαλύτερο ερμηνευτικό χάρισμα και συναίσθημα από μια τραγουδίστρια της ροκ, όπου η δύναμη στην ερμηνεία είναι απολύτως απαραίτητη για να μεταδωθεί το μήνυμα. Γιατί το τραγούδι της το σαρώνει ο πόνος της ζωής, όπως λέει και η ίδια.
Η ίδια πάντως διαβεβαιώνει ότι δεν μισεί τους άνδρες. Τραγουδά μόνο για αυτούς τους ξεδιάντροπους που δεν σέβονται μία γυναίκα. Λέει ότι τραγουδά μόνο για καταστάσεις που έζησε, για γεγονότα που χάραξαν και πλήγωσαν την ψυχή της. Ζόρικη ζωή, από την αρχή ξεκίνησε με προδοσίες. Ο πρώτος της άνδρας, 44 χρόνων όταν η Paquita στα 15 της ζαλίστηκε από τις χάρες του και τον ερωτεύθηκε τρελλά... Έμεινε έγκυος, παντρεύτηκε και πολύ γρήγορα ανακάλυψε ότι εκείνος είχε ήδη άλλη μια οικογένεια σε διπλανό χωριό. Χωρίς οικονομική στήριξη και όντας ακόμα ανήλικη, δεν κατάφερε να τον εγκαταλείψει και συνέχισε να ζει κάτω πλέον από τις συνθήκες της διπλής ζωής του συντρόφου. Όταν τον εγκατέλειψε 7 χρόνια αργότερα, είχε ήδη άλλα δύο παιδιά μαζί του. Για τον δεύτερο άνδρα της έχω αντιφατικές πληροφορίες. Κάποιες λένε ότι και εκείνος της έκρυψε ότι δεν ήταν μονογαμικός, καθώς και ότι είχε ήδη μια δωδεκάχρονη κόρη. Βρε τί έκαναν οι άνδρες πριν 20-30 χρόνια στο Μεξικό! Και ότι άλλη μια φορά εξαπατημένη, η Paquita μάζεψε τα παιδιά της και αποχώρησε. Πρόσφατα όμως διάβασα ότι τελικά έζησε μαζί του 30 χρόνια μέχρι που τους χώρισε ο θάνατος. Και ότι την βοηθούσε πολύ στην συγγραφή και στην επιλογή των τραγουδιών της... Παρά τη δηκτικότητα και την επιθετικότητα που έχουν τα τραγούδια της, λέει δημόσια ότι ξέρει να συγχωρεί και ότι οι “machos” που θέλουν να κατακτήσουν την καρδιά της μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι, γιατί θα τους δωθεί σίγουρα και μια δεύτερη ευκαιρία.
Το σίγουρο είναι ότι έχει μετατρέψει την οργή, την απάτη, τον πόνο και την μοναξιά σε τέχνη, σε τραγούδι-έμβλημα. Πιστεύει όμως (;) ότι με τα λόγια των τραγουδιών της μπορεί οι «hombres malvados» (κακοί άνδρες) να μετανοήσουν.

Ο πρώτος της σύζυγος* είναι αυτός που άκουσε για πρώτη φορά την φράση που την έχει κάνει διάσημη σε όλη την Λατινική Αμερική: ¿Me estás oyendo, inútil? (Με ακούς, άχρηστε;) Τί είναι λοιπόν ένας inútil για την Paquita; «Ένας αδιόρθωτος ψεύτης, ένας καλός για το τίποτα» συνηθίζει να λέει. Το περίεργο είναι ότι όταν φωνάζει αυτήν την ερώτηση στο μαγαζί της ή στις συναυλίες της, οι άνδρες απαντούν! Αν και έχει πάντα αέρα σοβαρό και μελαγχολικό, εξακολουθεί να «στολίζεται» με τα λουσάτα φορέματα που προτιμούν οι «λαϊκές» τραγουδίστριες και να προσέχει την εμφάνισή της (αν εξαιρέσει κανείς τα δεκάδες παραπάνω κιλά που την συνοδεύουν...). Λέει ότι μπορεί να μοιάζει σκληρή δυναμική, μέσα της όμως πληγώνεται εύκολα και κλαίει συχνά. Πληθωρική Μεξικάνα, να μια λέξη που την περιγράφει με αρκετή ακρίβεια.
Στις συναυλίες της η Paquita la del Barrio συγκινεί το κοινό της, αυτό το πλήθος που αλοίφει τις πληγές του με μελωδίες που του θυμίζουν τον πόνο του. Η Paca «ζει» στις καντίνες, στα μπαρ και στα μικρά φτωχικά μαγαζιά της γειτονιάς, αλλά και σε συναυλιακούς χώρους, σε πλατείες, σε μουσικές εκδηλώσεις στο εξωτερικό. Αυτό που έχει σημασία γι αυτήν είναι να σπάσει το κατεστημένο, να ξεφύγει από την πεπατημένη, να ρίξει όπως λέει λεμόνι στις πληγές της καρδιάς και μετά μια γερή γουλιά τεκίλας. Θέλει να μεθύσει το κοινό της από την περιφρόνηση των στίχων, να το κάνει να ουρλιάζει μέχρι να καεί στην κόλαση της μοναξιάς. Αυτό είναι το παιχνίδι της, αυτά είναι τα τραγούδια της. Λεκτικές σφαλιάρες, αισθηματικές telenovelas, γεμάτες με απελπισμένες φωνές, πνιγμένες στον πόνο από τις πολλές απουσίες. Γι αυτό και είναι τραγουδίστρια popular, τραγουδίστρια του λαού δηλαδή, όπως λένε στο Μεξικό. Γιατί απευθύνεται σε ένα λαό που τις τελευταίες δεκαετίες «τρέφεται» και "εκπαιδεύεται" από τις ρομαντικές σαπουνόπερες και τα ξένα τηλεοπτικά βάσανα που πάντα τα νοιώθει σαν δικά του. Είναι ένα «αισθηματικό» κεφάλαιο για ένα λαό που καταφεύγει και εκτονώνεται στο εύκολο κλάμμα. Τεντώνει το δάχτυλο, δείχνοντας ένα φανταστικό εχθρό και φωνάζει ανάμεσα στα τραγούδια της, με σκληρές αλήθειες στην υπερβολή τους, που πονάνε. Φράσεις που κάνουν τις γυναίκες να ουρλιάζουν εκστασιασμένες και τους άνδρες –που δεν είναι λίγοι όσοι την παρακολουθούν να τραγουδά- να χαμογελούν ελαφρώς νευρικά. «Εγώ δεν είμαι μια όποια κι όποια, γιατί έχω έναν άνδρα πιο άνδρα από σένα», φωνάζει. Παρομοιάζει αυτούς που κοροϊδεύουν και απατούν τις γυναίκες τους με ποντίκια με δυο πόδια. «Υπάρχουν άχρηστοι που κρύβονται ακόμα και εδώ, ανάμεσά μας», τραγουδά και κοιτά προς το κοινό με διαπεραστικό βλέμμα. Οι δίσκοι της πωλούνται σαν φρέσκο ζεστό ψωμί, οι καντίνες γίνονται οι βωμοί που την προωθούν, οι παρατημένες γυναίκες δεν είναι πια μόνες τους, γιατί έχουν την Paquita συντροφιά για να πνίξουν τον καημό τους για “las pobres pistolitas” (τα μικρά πιστολάκια).

Με την Nelly, ένα από τα πέντε εγγόνια της

Προτιμά τις συναυλίες και το τραγούδι μπροστά στο κοινό, αντί για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Παραμένει απλή, αυτή είναι μία από τις μεγάλες διαφορές της με τους συναδέρφους της, ποτέ δεν πήραν τα μυαλά της αέρα από την δημοσιότητα και αυτό ο κόσμος της το αναγνωρίζει και το ανταποδίδει με την αγάπη και την θέρμη του. Το μαγαζί της (και σπίτι της ταυτόχρονα!), το διάσημο cabaret-restaurant “La Casa de Paquita La Del Barrio” στην πολυσύχναστη γειτονιά του Guerrero (πολεμιστής) στην πόλη του Μεξικό (La casa de Paquita la del Barrio, Zarco 202, col. Guerrero, Entre Luna y Estrella, Tel. 55 83 81 31, Centro de la canción gozosa y el despecho), είναι πάντα γεμάτο από κόσμο. Ο Enrique Bunbury, σύγχρονο είδωλο της Μεξικανικής ροκ σκηνής, δηλώνει ότι το μαγαζί της Paquita είναι το αγαπημένο του γιατί έχει καλές τιμές! Και γιατί του αρέσει αυτό το περιβάλλον που θυμίζει καρναβάλι, αυτή η μικρή γωνιά του κόσμου όπου η Paquita είναι η Βασίλισσα.
Κάθε εμφάνισή της στο κοινό, η Paquita la del Barrio την κλείνει με τραγούδια που μιλούν για ελπίδα. Ανοιχτό Βιβλίο. Προτρέπει να ανοίξει η καρδιά, για να περιμένουν οι «απατημένοι» και «παρατημένοι» μια νέα σελίδα αγάπης που θα «γράφει όμορφα». Όμως, για την Paca η αγάπη πάντα προκαλεί πόνο, γι αυτό και η ίδια νοιώθει ότι έχει εισπράξει μεγάλο μέρος και από τα δύο, περισσότερο ίσως από όσο άντεχε. Αγάπη λοιπόν που αναπόφευκτα θα μετατραπεί σε πόνο που θα βρίσκεται να τραγουδά πάντα μια Paquita, για να κλείσουν πιο γρήγορα οι πληγές, για να εξορκιστεί η απάτη στη λησμονιά, πόνο που γίνεται τραγούδι ακόμα και σήμερα, σε κάποια μέρη του κόσμου... Ενός άλλου κόσμου.

* Είδες που την λύσσαμε τελικά την απορία της ακροάτριας που έψαχνε να βρει ποιός κρύβεται πίσω από τα basuras Nick?

Συνέντευξη της Paquita στα ισπανικά

2 λέξεις για την Paquita (ανάμεσα σε διάφορες αμερικάνικες παραπληροφορητικές υπερβολές) στους Times της Νέας Υόρκης

Citro, Nick, δικό σας. Fue un placer. ¡Salud!

Allende - Ο Θάνατος ενός Προέδρου

2006-04-07T00:14:00.000+03:00

Έχοντας αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στην έρευνα για τη ζωή και το θάνατο του Salvador Allende από τα τέλη της δεκαετίας του 60, ο Αργεντινός δημοσιογράφος Rodolfo Quebleen κατάφερε να γράψει ένα μονόλογο εμπνευσμένο από τις τελευταίες στιγμές του Χιλιανού Προέδρου και να τον κάνει θεατρικό έργο το οποίο ανεβαίνει σήμερα στην Νέα Υόρκη.

Ο πρωταγωνιστής Κολομβιάνος Ramiro Sandoval, σκηνοθετημένος από τον συμπατριώτη του Germán Jaramillo (που πρωταγωνίστησε στο ρόλο του ομοφιλόφυλου συγγραφέα στην Παναγία των Δολοφόνων) στο "Allende - Ο Θάνατος ενός Προέδρου" μας μεταφέρει ό,τι θα μπορούσε να έχει περάσει από το μυαλό του Allende λίγο πριν το θάνατό του στις 11 Σεπτέμβρη του 1973, όταν έγινε το στρατιωτικό πραξικόπημα από τον στρατηγό Augusto Pinochet. Τις στιγμές της κρίσης, της ευτυχίας και της απελπισίας.

Το έργο, γραμμένο αρχικά στα ισπανικά, παρουσιάζεται τελικά στα αγγλικά με την ελπίδα να έχει μεγαλύτερη προβολή. Ο συγγραφέας ελπίζει ότι η ιστορία του διάρκειας 80 λεπτών, θα τραβήξει το ενδιαφέρον του κοινού γιατί πρόκειται για ένα θέμα που εξακολουθεί να είναι επίκαιρο. Αναφέρεται μάλιστα και στην εμπλοκή του Προέδρου των ΗΠΑ Richard Nixon στο πραξικόπημα, επειδή δεν θεωρούσε αποδεκτό ένα σοσιαλιστή στη θέση του Προέδρου της Χιλής. Ισχυρίζεται επίσης ότι ποτέ δεν διευκρινίστηκε αν ο Allende αυτοκτόνησε ή αν δολοφονήθηκε από τους στρατιωτικούς.

Το ανέβασμα της παράστασης χρηματοδότησαν ο συγγραφέας και ο σκηνοθέτης, μαζί με το Theater for the New City στο Μανχάτταν, όπου και θα γίνει η επίσημη πρώτη σήμερα, ύστερα από 2 χρόνια προετοιμασιών. Ο σκηνοθέτης σχολίασε στην συνέντευξη τύπου ότι τώρα είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για το ανέβασμα μίας παράστασης για τον Allende, καθώς στην Χιλή η Michelle Bachelet είναι πλέον η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος, και η δίκη του Pinochet έχει μεγάλη διεθνή απήχηση. Στόχος μετά την επίσημη πρώτη είναι να παρουσιαστεί το έργο σε πανεπιστήμια, φεστιβάλ και διεθνείς διοργανώσεις.

Ο κολομβιανός Ramiro Sandoval ενσαρκώνει τον Χιλιανό Πρόεδρο
στις τελευταίες στιγμές της ζωής του.

Είμαι στη γωνιά μίας καντίνας*...

2006-03-30T00:58:00.001+03:00

Μόλις διάβασα την Βασίλισσα του Νότου στα ελληνικά (δυστυχώς, γιατί αν κρίνω από την απόδοση κάποιων αποσπασμάτων τραγουδιών, δεν μεταφέρει με επιτυχία το κλίμα, προκειμένου να κάνει μια πιστή απόδοση του κειμένου) από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ. Πρόκειται για το τελευταίο μυθιστόρημα του γνωστού και στην Ελλάδα Ισπανού δημοσιογράφου-συγγραφέα Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε . Η ηρωίδα του, η Τερέσα Μεντόσα (κακώς κάκιστα γράφεται Μεντόθα στην ελληνική μετάφραση, γιατί είναι Μεξικάνα και εκεί η προφορά του ce και του ci είναι ένα καθαρότατο σσσ, έχει αρκετά παρόμοια "λαθάκια" το βιβλίο) επονομαζόμενη και Βασίλισσα του Νότου, καταλήγει μέσα από 2 ερωτικές σχέσεις με δραματική κατάληξη, να γίνει επικεφαλής ενός μεγάλου εκμοντερνισμένου δικτύου διακίνησης κοκαΐνης από τη Λατινική Αμερική προς τη Μεσόγειο. Μέσα στο κλίμα του narcotráfico της Σιναλόα και της Ανδαλουσίας, ο συγγραφέας ακολουθεί την πρωταγωνίστρια που πίνει την τεκίλα της ακούγοντας τα αγαπημένα τραγούδια της πατρίδας της, μοναδική συντροφιά στην μοναξιά και στον νόστο για το Μεξικό. Εκεί αναφέρει όλα τα μεγάλα ονόματα τραγουδιστών του Μεξικό. Με κορυφαίο τον José Alfredo Jiménez.

[... η φωνή του Χοσέ Αλφρέδο ακουγόταν από το μικρό στέρεο δίπλα στην τηλεόραση και στο βίντεο. Είμαι σε μια γωνιά σ΄ένα μπαρ, έλεγε. Ακούγοντας ένα τραγούδι που ζήτησα. Ο Γουέρο της είχε πει ότι ο Χοσέ Αλφρέδο Χιμένεθ πέθανε μεθυσμένος, συνθέτοντας τα τελευταία του τραγούδια σε μπαρ και υπαγορεύοντας τους στίχους στους φίλους του, ανήμπορος πια να γράψει. "Η θύμησή σου κι εγώ" ήταν ο τίτλος εκείνου του τραγουδιού. Και φαινόταν σαφώς πως ήταν ένα από τα τελευταία του.]

[... Κι εκεί βρισκόταν πάλι, με το μπουκάλι μισοάδειο, συνοδεύοντας τα λόγια του τραγουδιού με τα δικά της. Ακούω ένα τραγούδι που εγώ ζήτησα. Μου σερβίρουν την τεκίλα μου. Η σκέψη μου είναι σ΄εσένα... Ποιος δεν ξέρει σ'αυτήν την ζωή την προδοσία που μας φέρνει μια αποτυχημένη αγάπη. Ποιος δεν πάει στο μπαρ απαιτώντας την τεκίλα του και απαιτώντας το τραγούδι του... Ήδη μου φέρνουν το τελευταίο ποτήρι, έλεγε εκείνη τη στιγμή ο Χοσέ Αλφρέδο, και το έλεγε κι αυτή. Ζητάω μόνο να μου παίξουν πάλι το "Αυτή που έφυγε". Ρίγησε ξανά. Πάνω στα σεντονια, πλάι της, ήταν η σκισμένη φωτογραφία. Την έκανε να κρυώνει πολύ αυτή η ελευθερία.]

O συνθέτης και τραγουδιστής José Alfredo Jiménez γεννήθηκε στην Dolores Hidalgo της πολιτείας του Guanajuato το 1926 και πέθανε πριν κλείσει τα 50 του χρόνια πνιγμένος στην τεκίλα, από κήρωση του ήπατος, στην Πόλη του Μεξικό. ‘Εγινε ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος της μεξικανικής canción ranchera στην χώρα του, στην Αμερική και στην Ευρώπη. Τα τραγούδια του παίζονται και ξανατραγουδιούνται ακόμα και σε hip hop εκτελέσεις, από καλλιτέχνες όλων των εθνικοτήτων. Ορφανός από πατέρα από τα 10 του, από πολύ μικρός στον αγώνα της επιβίωσης, άρχισε να γράφει τραγούδια στα 14, σχεδόν παιδί ακόμα. Δούλεψε σκληρά σαν σερβιτόρος, σαν ποδοσφαιριστής, μέρα νύχτα, στην Πόλη του Μεξικό. Στο εστιατόριο La Sirena, χάρη στην φιλία του με το γιο του ιδιοκτήτη και κιθαρίστα του trio Los Rebeldes, μπόρεσε να δοκιμάσει για πρώτη φορά τις δυνάμεις του σαν συνθέτης και σαν τραγουδιστής. Η επιτυχία άργησε να έρθει.

Έγινε γνωστός κάποια στιγμή γύρω στο 1950, όταν o Andrés Huesca και οι Costeños του, ηχογράφησαν το τραγούδι του José Yo. Δεν τον άφησαν ούτε να πατήσει το πόδι του στο στούντιο. Το τραγούδι όμως έγινε μεγάλη επιτυχία. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε η φρενήρης πορεία προς την δόξα, εμφανίσεις σε όλο το Μεξικό, στην τηλεόραση, στο ράδιο, περιοδείες σε όλον τον κόσμο, καθώς και συμμετοχή σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες. Άρχισε να μεταβάλλεται από τον ήσυχο εσωστρεφή άνδρα, σε έναν γοητευτικό αλκοολικό, πρότυπο "μάτσο" Μεξικανού, που επανέφερε όμως στα στόματα και στα αυτιά των συμπατριωτών του την canción ranchera, που κινδύνευε ήδη να γίνει "μουσειακό" είδος. Άλλαξε την πορεία της μουσικής ιστορίας του Μεξικό με την πληθωρική έντονη προσωπικότητά του, ίδια με κινηματογραφική φιγούρα της Χρυσής Εποχής του Κινηματογράφου της χώρας του. Στην αρχή σκανδαλίστηκαν οι συμπατριώτες του, αλλά γρήγορα τα λόγια των τραγουδιών του χτύπησαν τις πιο ευαίσθητες χορδές, γιατί στην πραγματικότητα αντανακλούσαν τις αγωνίες και τους πόθους του λαού του. Με τον χαμό του, η canción ranchera, πολιτική, αλκοολική και "μάτσο", έφτασε και αυτή στο τέλος της, καθώς δεν βρέθηκε ποτέ αντάξιος συνεχιστής του.

Ακούμε αυτό το ιερό τέρας της Μεξικανικής μουσικής (αν και γεννημένη στην Costa Rica) που λέγεται Chavela Vargas στο τραγούδι του José Alfredo που μας θυμίζει ο Ρεβέρτε.

Tu Recuerdo Y Yo

* Στο Μεξικό, η καντίνα είναι το μπαράκι της γειτονιάς, στο οποίο μέχρι πριν κάποια χρόνια σύχναζαν αποκλειστικά άνδρες (και "πεταλούδες" της μέρας και της νύχτας).

Γενέθλειο κέρασμα!

2006-03-29T12:33:00.000+03:00

Ντριν ντριν! Ωχ! Αγουροξύπνημα! Στον ύπνο τους μας έβλεπαν;

-Ποιός είναι;

-Πακέτο!

-Δεν κατάλαβα;

-Πακέτο από Snowflake για Juanita.

Τί περιείχε το πακέτο, εκτός από την καρτούλα των γενεθλείων; Καλούδια διάφορα!

Χειροποίητο σοκολατένιο καίηκ με καρύδια, από τα χεράκια της Λεμονιάς!* Και τα καρύδια βιολογικής καλλιέργειας, από την προίκα της! Όχι παίζουμε! Για τα cds δεν λέω τίποτα ακόμα! Duquende, το πολυψαγμένο! Με τί να πρωτοχαρώ;

Ακολουθεί καρτούλα της αγαπημένης μου Θέλμας. Ή Λουίζ; Πάντα τις μπέρδευα.

To Kαλλοποπάκι στέλνει virtual λιχουδιές, διάσημη λιχούδα και δημιουργός του brownocake και της μηλόπιττας της Καλλομαμάς.

Όμορφα ξεκίνησε η μέρα. Το πάρτυ συνεχίζεται στης Λεμονιάς, αλλά λόγω της ημέρας, να κεράσω κι εγώ με την φλαμένκο εκδοχή του αγαπημένου τραγουδιού της Edith.

Νo Me Arrepiento De Na - Eva Duran - Encuentro Flamenco

*Ακούς Τελαμώνα; Ζουλεύεις;

Κοτόπουλο που δεν θυμίζει άχυρο!

2006-03-28T00:16:00.000+03:00

Πόσο εύκολα μπορεί κανείς να μετατρέψει ένα βαρετό συνηθισμένο φαγητό σε κάτι πικάντικο και ορεκτικό... αρκεί να έχει στην κουζίνα κάποια βασικά "εμπλουτιστικά" υλικά και λίγο κέφι.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τα άνοστα συσκευασμένα φιλέτα στήθους κοτόπουλου. (Δεν άκουσα καλά... δεν πρέπει να τρώμε κοτόπουλο; Αηδίες. Μήπως ξέρουμε με ακρίβεια αν είναι ασφαλή τα υπόλοιπα κρέατα, τα ψάρια, τα λαχανικά; Όλα προέρχονται από ελεγμένες βιολογικές καλλιέργειες; Ψυχραιμία, καθαριότητα και καλό μαγείρεμα.)

Χρειαζόμαστε 700 γρ. φιλέτο κοτόπουλο, όσο είναι το βάρος σε ένα πακέτο Μιμίκος. Προτιμώ τη συγκεκριμένη μάρκα, μιας και η καταγωγή μου μερικώς από Εύβοια. Αν και ο ένας αδερφός Μιμίκος είναι συγχωρεμένος και ο άλλος διέλυσε την επιχείρηση και τελικά -ευτυχώς- την πούλησε, δεν παύουν να είναι Ευβοιώτες αρκετοί από τους κοτοπουλάδες που εφοδιάζουν ακόμα και σήμερα την εταιρεία Μιμίκος.

Τί άλλο θα χρειαστούμε;

4 μεγάλα κρεμμύδια χονδροκομμένα
3-4 σκελίδες σκόρδο
5 πράσινες πιπεριές
brandy
λευκό κρασί
καυτερή μουστάρδα τύπου dijon
soya sauce
ελαιόλαδο
σησαμέλαιο
300 γρ. φέτα
αλατοπίπερο
πάπρικα
μοσχοκάρυδο
ρίγανη
chillies

Σωτάρουμε το κοτόπουλο κομμένο σε μπουκιές με το ελαιόλαδο. Σβήνουμε με brandy. Προσθέτουμε κρεμμύδια και σκόρδα. Μόλις μαραθούν, σειρά έχει το λευκό κρασί, η soya, η μουστάρδα και τα μπαχαρικά. Στα 40' βάζουμε τις πιπεριές, κομμένες σε πολύ χονδρά κομμάτια (προσωπικά μου αρέσει να ξεχωρίζουν και να μην είναι πολύ μαλακωμένες από το μαγείρεμα). Σε 10-15' είναι έτοιμες. Βάζουμε την φέτα κομμένη σε κύβους 2 εκατοστών, σβήνουμε το μάτι και αφήνουμε το τυρί να λειώσει ελαφρά από την θερμότητα του ήδη ζεστού φαγητού. Ρίχνουμε στο τέλος μερικές σταγόνες σησαμέλαιου, ανάλογα την ποιότητα του λαδιού και την προσωπική γεύση.

Με ρύζι σκληρούτσικο, είναι ένα θαυμάσιο φαγητό που αν και γίνεται πολύ γρήγορα και εύκολα, εντυπωσιάζει με την νοστιμιά του.

Ένας ένας φεύγουν ...

2006-03-24T14:19:00.000+02:00

Ηasta luego, Pío Leyva.

Εδώ, ακούμε μία από τις τελευταίες εγγραφές του.
Me gusta todo de tí (pero tú no), από το cd Cuba le canta a Serrat.

Έλενα*

2006-03-19T23:35:00.000+02:00

* Μια άλλη Ελένη, εξίσου όμορφη μέσα και έξω, ταλαντούχα και με καλλιτεχνική φλέβα, θα έκλεινε σήμερα τα 70 της χρόνια...

Για τους 35 Μάρτηδες!

2006-03-16T12:32:00.000+02:00

Χρόνια Πολλά Τελαμώνα !*

Με μουσική υπόκρουση σερενάτας του José Alfredo Jiménez κάποια βροχερή νύχτα χωρίς φεγγάρι σε ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι της "πατρίδας".

Serenata sin luna - Pedro Infante

Και για να μην κρυώσεις από την υγρασία (35 είναι αυτά, αρχίζουν και βαραίνουν αδερφέ!), ίσως το Arizona από την μπάντα του κουκλιού γείτονα Jony Iliev βοηθήσει λίγο!

* Να Τον Χαίρεσαι Λεμονιά !

Παγκόσμια Ημέρα Ενάντια στο Ρατσισμό

2006-03-15T22:36:00.000+02:00

Μόλις έλαβα email σχετικά με τις εκδηλώσεις που θα γίνουν στην Αθήνα από τις 21 έως τις 23 Μαρτίου, στα πλαίσια του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Ενάντια στο Ρατσισμό. Περισσότερες πληροφορίες για όσους ενδιαφέρονται εδώ, καθώς και το πρόγραμμα.

Βαλκάνια και Τσιγγάνοι

2006-03-15T00:33:00.000+02:00

Πρόσφατα είχαμε «κουβέντα» για τα Βαλκάνια και τον Μιλόσεβιτς στο blog της Mirandolinas.

Επί τη ευκαιρία, ακούμε από το Balkan Music - El Tiempo De Los Gitanos, το Ma Marem Ma με τους Fanfare Ciocarlia και Jony Iliev.

Varanasi, λίγο μετά την επίθεση

2006-03-12T11:15:00.000+02:00

20 νεκροί σε βομβιστική επίθεση, σε ναό και στο σταθμό του τραίνου στο Varanasi, την ιερή πόλη των Ινδουϊστών. Στην φωτογραφία, τουρίστες πίνουν τσάϊ στα σκαλιά ενός Ghat, στις όχθες του Γάγγη, στο Varanasi της Ινδίας.
(AP Photo/Rajesh Kumar Singh)

Atocha, 2 χρόνια μετά

2006-03-11T12:06:00.000+02:00

192 κυπαρίσσια και ελιές φυτεύτηκαν στην μνήμη των 192 θυμάτων της τρομοκρατικής σφαγής στο σταθμό της Atocha τον Μάρτιο του 2004. Στο Parque del Retiro στην Μαδρίτη μαθητές από το Colegio de San Ildefonso κατέθεσαν λουλούδια και μετά από 1 λεπτού σιγή, η συγκέντρωση για την επέτειο των 2 χρόνων από την επίθεση έκλεισε με το "Τραγούδι των πουλιών" (El cant dels ocells) αφιερωμένο στην ελευθερία και στην ειρήνη, ερμηνευμένο από την 17χρονη Σεβιγιάνα βιολοντσελίστα Blanca Coínes.

Στον τεχνητά διαμορφωμένο λόφο με τα κυπαρίσσια και τις ελιές, περιτριγυρισμένο από νερό, που σύμφωνα με επιθυμία των οικογενειών των νεκρών ονομάστηκε Bosque del Recuerdo (Δάσος των Αναμνήσεων), βρίσκεται πλέον ένα ζωντανό μνημείο-φόρος τιμής στα θύματα της τρομοκρατικής ενέργειας στην Μαδρίτη στις 11.3.2004, ενώ πληθαίνουν οι κριτικές προς την Ισπανική Κυβέρνηση για καθυστέρηση της διελεύκανσης της τραγωδίας.

Aires de Buenos Aires

2006-03-10T00:01:00.000+02:00

2006-03-09T20:04:00.000+02:00

Θαρραλέες Πατάτες και συνέχεια της ανταπόκρισης

2006-03-09T09:59:00.000+02:00

Και στην Barceloneta έφτασε η χάρη του αγαπητού Προέδρου. Στην Carballeira με τα γαλικιανά θαλασσινά. Καθόλου άσχημα.

Papas bravas, ΣΩΣΤΗ επιλογή! Αλλά όσους έχω ρωτήσει, ο καθένας έχει και τη δική του συνταγή. Πατάτες καυτερές, στην ουσία. Απλά εξαιρετικές!

Τις πατάτες τις βράζουμε πάντα στη συγκεκριμένη συνταγή με την φλούδα για 5' και αφού κρυώσουν τις ξεφλουδίζουμε, τις κόβουμε στρογγυλές και τις τηγανίζουμε σε ελαιόλαδο. Καυτές, τις περιχύνουμε με την πικάντικη σάλτσα.

Salsa de patatas bravas a la madrileña (clásica)

1 κρεμμύδι
1 σκελίδα σκόρδο
1 ποτήρι φρέσκια ντομάτα ψιλοκομμένη
κρόκος Κοζάνης - σαφράν
1 κ.γλ.ζάχαρη
πιπέρι καγιέν
jamón
1 κ.γλ.καυτερή πιπεριά pimentón
1 κ.σ.αλεύρι
ξίδι jerez (υπάρχει στα Carrefour)
ελαιόλαδο
αλάτι
Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο και τα σωτάρουμε σε χαμηλή φωτιά με το λάδι. Προσθέτουμε το jamón και το καγιέν. Όταν το κρεμμύδι γίνει διαφανές, βάζουμε στην κατσαρόλα την καυτερή πιπεριά και το σαφράν, ανακατεύουμε και προσθέτουμε την ντομάτα και τη ζάχαρη και μαγειρεύουμε για 5΄. Διαλύουμε το αλεύρι σε λίγο νερό, προσθέτουμε στις πατάτες και αφήνουμε να μαγειρευτεί η σάλτσα άλλα 15'. Στο τέλος ρίχνουμε το δυνατό ξίδι του Jerez, αφαιρούμε το κομμάτι του jamón και λειώνουμε την σάλτσα με ό,τι τρόπο προτιμούμε.

Άλλη εκδοχή, για μια γρήγορη σάλτσα:
Για 1/2 κιλό πατάτες
- 1 φλυτζ. ντομάτα κονσέρβας
- 1 κ.γλ. tabasco
- 1 κ.σ. ξίδι
Βράζουμε την ντομάτα με το ξίδι και το tabasco σε χαμηλή φωτιά για 20'.

Και μία ενδιάμεση εκδοχή:
Για 1 κιλό πατάτες
- 400 γρ. ώριμες ντομάτες
- 1 κ.γλ.αλεύρι
- 1 κ.γλ.καυτερή πιπεριά pimentón
- ½ φλ.καφέ ξίδι
- ελαιόλαδο
- αλάτι
Σωτάρουμε την ντομάτα στο λάδι. Προσθέτουμε το ξίδι, το αλεύρι διαλυμμένο σε λίγο νερό και την καυτερή πιπεριά. Μαγειρεύουμε για 20'. Αν θέλουμε προσθέτουμε και λίγο λευκό κρασί.

Εδώ η απλοϊκή (που δεν την προτείνω) εκδοχή:
- έτοιμη σάλτσα ντομάτας
- μαγιονέζα
- tabasco
Δεν χρειάζονται οδηγίες σε αυτήν την περίπτωση νομίζω...

Και η Μουσική του Αποχαιρετισμού...

Έλεος κύριε Πρόεδρε!

2006-03-08T10:37:00.000+02:00

Χθεσινοβραδινή ανταπόκριση του Προέδρου του Συλλόγου της Τσουκνίδας από Βαρκελώνη:

"Βγαίνουμε σα ζαβλακωμένα νερόφιδα απ΄το Meu

-τρία μπουκάλια Rioja 41 Ευρώ, μάιστα, μάιστα... να τα βλέπουμε τα χάλια μας-

και μας περιλαβαίνουν οι Ultras στην Cataluña, και να οι κερασμένες μπύρες, και να οι αγκαλιές, και να τα blaugrana κασκόλ δώρο, και να τι όμορφα μπλέκονται όλα όταν είναι βράδυ με δεκαπέντε βαθμούς θερμοκρασία και το Μουρίνιο δεκαπέντε μέτρα κάτω απ΄το γκαζόν του Καμπ Νου...

Aαχχχχχχ -βαθύ- ........"

Κύριε Πρόεδρε, άει στο καλό και εσείς και ο γρύλλος σας!

Βαλτός είσαι κύριε Πρόεδρε;

2006-03-07T00:40:00.000+02:00

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου της Τσουκνίδας δείπνησε χθες μετά συνοδείας αιθερίων υπάρξεων στο Εls Quatre Gats στην Barcelona, το στέκι των Mοντερνιστών στα τέλη του 19ου αιώνα, από όπου και κάποιες από τις ακόλουθες φωτογραφίες.
Κατά τα άλλα, άσχημα περνάμε στις επαγγελματικές εκθέσεις, ταλαιπωρούμαστε πολύ!
To Els Quatre Gats, κοντά στον Καθεδρικό, σε κτίριο σχεδιασμένο από τον μοντερνιστή αρχιτέκτονα Puig i Cadafalch, άνοιξε τις πόρτες του στις 12 Ιουνίου του 1897 και έγινε γνωστό παγκοσμίως από τον Picasso, ο οποίος το είχε κάνει στέκι του όσο ζούσε στην Βαρκελώνη και μάλιστα είχε σχεδιάσει ένα μενού.
Ο τίτλος του κυριολεκτικά μεν μιλά για 4 γάτους, αλλά στην ουσία εννοεί 4 τυχαίους ανθρώπους, σχεδόν κανέναν, επειδή κανείς δεν φανταζόταν ότι ένα μποέμικο καφέ θα μπορούσε να έχει πελατεία και κάποια επιτυχία στην Βαρκελώνη της εποχής. Ανάμεσα στους θαμώνες, ήταν σπουδαίοι Καταλανοί καλλιτέχνες και συγγραφείς, μοντερνιστές και αντιπρόσωποι της vanguardia. Santiago Rusiñol, Maurice Utrillo, Pere Romeu i Borrás(του οποίου η ψιλόλιγνη φιγούρα με το μούσι έγινε και ένα από τα σύμβολα του μοντερνισμού), Isidre Nonell i Monturiol, Anglada Camarassa, Mir και Ramón Casas, που αφιέρωσε πολλά έργα του στους 4 Γάτους.
Το φαγητό είναι συμπαθητικό, κυρίως τα πιάτα με θαλασσινά ξεχωρίζουν. Το "caballo de mostra" ή "άλογο της βιτρίνας", ο υπεύθυνος δηλαδή του εστιατορίου, στυλάτος Ισπανός περασμένου αιώνα, με χιούμορ και διάθεση επικοινωνίας, με εμάς τουλάχιστον ήταν απολαυστικός μέσα στην σχεδόν επιβλητική αξιοπρέπειά του. Όμορφα ανακαινισμένο και προσεγμένο, το Εls Guatre Gats αποπνέει έναν αέρα από μιαν άλλη Βαρκελώνη, μιαν άλλη εποχή. Αξίζει μία επίσκεψη.
http://www.webpersonal.net/romeu/los4gats.htm

Μπλα μπλα μπλα κι αμερικάνικα βουνά...

2006-03-06T20:14:00.000+02:00

Όταν ο Almodóvar γύρισε το Mala Educación, που αφορούσε στην σχέση δύο ομοφιλοφίλων ξεκινώντας από την εποχή που ήταν εσώκλειστοι σε καθολικό κολλέγιο μέχρι και πολλά χρόνια μετά, δεν έγινε τόσος ντόρος. Για να μην αναφέρω και την Virgen de los Cicarios 5 χρόνια πριν, αυτήν την πραγματικά δυνατή γροθιά στο στομάχι, που περιέγραφε και την κατάσταση στην Κολομβία στην δεκαετία του 80, μέσα από τα μάτια ενός ομοφυλόφιλου-παιδόφιλου συγγραφέα, που πέρασε τελείως στα "χαμηλόφωνα" από την Ελλάδα.

Τώρα που γύρισαν οι Αμερικανοί την καουμπόϊκη εκδοχή στα βουνά και στους λόγγους τους, παντού βλέπω, ακούω, διαβάζω για το Brokeback Mountain. Απίστευτη διαφήμιση -έμμεση και άμεση- και συνεχής ενασχόληση του κόσμου κατά συνέπεια. Την ταινία δεν την είδα, κάποια στιγμή ίσως. Μου αρέσει ο σχολιασμός της Lemon, όπως σωστά μου επεσήμανε η Λεμονιά.

Γενικότερο συμπέρασμα: τελικά, ας πρόσεχε ο Colón. Τί τα ήθελε και αυτός τα υπερατλαντικά ταξίδια;

ΥΓ. Ο Αργεντινός Gustavo Santaolalla πήρε το Όσκαρ της μουσικής επένδυσης για το Brokeback Mountain και ήταν ο μοναδικός hispano που βραβεύτηκε φέτος. Ήδη γράφει μουσική για την Babel του González Iñárritu, με την Cate Blanchett και τον Brad Pitt.

Το τέρας της Βαρκελώνης

2006-03-02T21:21:00.000+02:00

Ήρθε στα χέρια μου τραγούδι από το νέο cd του Duquende, που μόλις κυκλοφόρησε στην Ισπανία (δεν γνωρίζω ακόμα τί γίνεται στην Ελλάδα). "Το Τέρας της Βαρκελώνης" τον αποκαλεί ο Paco de Lucia. Ακούστε τον.

Ευτυχώς που οι καλοί φίλοι* θυμούνται τις "πετριές" μας και μας φροντίζουν! Ειδικά κάτι μέρες σαν την σημερινή...

Duquende-Mi forma de vivir-Suena (tanguillos)

* Gracias Nick!

Μήπως να οργανώναμε και εμείς τέτοιους αγώνες στο Καρναβάλι;

2006-03-01T10:33:00.000+02:00

Οι ιθαγενείς Νahua της Zitlala στην πολιτεία του Guerrero στο México, γιορτάζουν το καρναβάλι με μπουνίδια!Δεκάδες άνθρωποι, ακόμα και ηλικιωμένοι και παιδιά, μαζεύονται στην κεντρική πλατεία του χωριού την "Τρίτη του Καρναβαλιού", κάνουν ένα κύκλο και μέσα σε αυτόν οι συμμετέχοντες αρχίζουν να παίζουν ξύλο. Ηλικίες; Από 5 ως 70 χρόνων.
Δεν υπάρχουν κόντρες και αντιπαλότητες σε αυτό το ξύλο, το κάνουν για το κέφι τους. Την στιγμή της πάλης, βήμα με βήμα, μπουνιά με μπουνιά, τα πνεύματα οξύνονται, ο θυμός εκφράζεται στα μάτια των αυτοσχέδιων μποξέρ και βρίσκει διέξοδο στα χέρια, ο κόσμος γύρω συμμετέχει με ενθουσιώδεις φωνές για να εμψυχώσει τα παιδιά του, τους φίλους και τους συγχωριανούς. Καθαρίζει το μυαλό και το πνεύμα από την εσωτερική πίεση. Αυτός είναι τουλάχιστον ο στόχος και για όσους παίρνουν μέρος στο ξύλο, αλλά και για όσους παρακολουθούν τον αγώνα."Πρόκειται για ένα έθιμο που το κρατούμε από την εποχή των μακρινών προγόνων, είναι καθαρή παράδοση" λέει η υπερήλικη Josefina, που παρακολουθεί το θέαμα από την ασφάλεια του μπαλκονιού του Δημαρχείου. Δεν υπάρχει χρονικό όριο, το ξύλο μπορεί να κρατήσει ως και 30 λεπτά, ανάλογα με το πόσο αντέχουν οι συμμετέχοντες. Οι κανόνες είναι απλοί. Μόνο μπουνιές, απαγορεύονται λαβές ή επίθεση με τα πόδια και αν ένας αντίπαλος πέσει στο έδαφος, ο άλλος πρέπει να περιμένει να σηκωθεί για να συνεχίσουν τον αγώνα. Συνήθως, περισσότερα από 30 ζευγάρια, έχοντας πριν πιει αρκετό mezcal, κάτω από την μουσική των ταμπούρλων και της τρομπέτας, κρατώντας τα έθιμα του χωριού, αρχίζουν τις μπουνιές. Ο απολογισμός σε τραύματα είναι πρησμένα και μαυρισμένα μάτια, κόκκινο στόμα και μύτη, και η γιορτή συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Στο τέλος κανείς δεν έχει το κουράγιο να κρατήσει κακία, από το πολύ ξύλο και το αλκοόλ και ανανεώνουν το ραντεβού για την επόμενη χρονιά.Η Zitlala, έχει 18.000 κατοίκους, ιθαγενείς στην πλειοψηφία και η ονομασία της προέρχεται από την λέξη citlalan της διαλέκτου náhualt, που σημαίνει "τόπος των αστεριών".

Περιπέτειες μιας χύτρας

2006-02-27T13:22:00.000+02:00

Μπαμ και Μπουμ

Στο τελευταίο τεύχος της Κουζίνας και Ποιότητας Ζωής ο Δρίσκας έχει μια συνταγή για νηστίσιμα μπιφτέκια. Βλέποντάς την, αποφάσισα να επιχειρήσω να φτιάξω μπιφτέκια από όσπρια, όχι απαραίτητα νηστίσιμα, αλλά σίγουρα χωρίς κρέας. Σκεφτόμουν μάλιστα με τί κείμενο-σάλτσα θα έπρεπε να συνοδέψω τα μπιφτεκάκια, ώστε να τη σερβίρω με χαριτωμένο τρόπο στο μπλογκ μου και στο Hungry.

Δεν υπολόγισα ότι στην κουζίνα προκύπτουν και αναπάντεχα συμβάντα που προσφέρουν όση σάλτσα μπορεί κανείς να αντέξει, τουλάχιστον για ένα μαγείρεμα ή για ένα κειμενάκι με οδηγίες για την παρασκευή ενός φαγητού.

Στην αρχική συνταγή υπάρχουν βρασμένα ρεβύθια, φακές και πατάτες. Αποφάσισα να προσθέσω και φάβα. Γιατί άραγε; Ποιά μυστηριώδης δύναμη με έσπρωξε στο πονηρό το μονοπάτι που κόντεψε να με οδηγήσει ή στην αγκαλιά της πυροσβεστικής ή στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου; Άγνωστο...

Η μαμά μου και όλες οι γυναίκες της οικογένειάς της (που δεν ήταν και λίγες, τώρα βέβαια έχουν απομείνει ελάχιστες, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) μαγείρευαν στην κλασσική χύτρα της SEB με το καπάκι με την λαβή στο κέντρο και τα δύο χερούλια στα άκρα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Όταν παντρεύτηκα φρόντισα να προμηθευτώ μία ίδια χύτρα μεγάλου μεγέθους, αφού την ήξερα καλά. Στην πορεία κληρονόμησα άλλη μία, μικρότερη, αλλά ακριβώς το ίδιο μοντέλο. Αυτό σημαίνει ότι οι προσωπικές μου σχέσεις με το συγκεκριμένο εργαλείο του διαβόλου μετρούν πολλά χρόνια, έχουμε πια γνωριστεί από την καλή και την ανάποδη και φανταζόμουν ότι δεν κρύβουμε εκπλήξεις η μία στην άλλη. Πριτς! Από φαντασία δεν πάω καλά τελικά.

Ας πάμε τώρα στην φάβα. Επειδή του καλού μου δεν του γεμίζει το μάτι, το στόμα και το στομάχι και μάλλον του παραμεγίζει το έντερο, φάβα έχω φτιάξει 1 ή 2 φορές στα 15 ½ συναπτά έτη έγγαμου βίου. Στη χύτρα πάντα, ακολουθώντας –φαντάζομαι, γιατί δε θυμάμαι καλά- τις οδηγίες του βιβλίου που την συνοδεύει. Σήμερα αποφάσισα να αφαιρέσω κάποια βήματα, γιατί τα μπιφτέκια από όσπρια δεν έπρεπε να με απασχολήσουν για πολλές ώρες, καθώς με περίμενε η γραπτή σύγκριση της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού στην Ισπανία.

Μέγα σφάλμα! Που πας κυρία μου να δοκιμάσεις νέες συνταγές που χρειάζονται χρόνο και κέφι, όταν σε περιμένει ο Ισπανός καθηγητής του Πολιτισμού στη γωνία, κραδαίνοντας το τσεκούρι της βαθμολόγησης της εργασίας και του δικαιώματος συμμετοχής ή μη στις τελικές εξετάσεις του μαθήματος τον Ιούνιο; Το πρωί μαγείρισσα με φαντασία και το μεσημέρι συνεπής και διαβαστερή μαθήτρια δε γίνεται, πάει και τελείωσε, πάρτο απόφαση και περιορίσου σε μια απλή μακαρονάδα, μπας και αφήσεις ήσυχο και τον υπόλοιπο κόσμο, που έχει καλύτερο τρόπο να περνά την ώρα του από το να διαβάζει τις αναποδιές σου στην κουζίνα!

Έτσι λοιπόν, σε αυτό το πλαίσιο, αποφάσισα να συντομέψω τον χρόνο βρασίματος των υλικών και να τα χωρίσω σε 2 μαγειρέματα. Φακές και πατάτες μαζί, ρεβύθια και εξαποδώ (δες φάβα) χέρι χέρι με τον Καρατζαφέρη (να πως θα λέω τη φάβα από δω και μπρος, θου Κύριε...). Ο χρόνος για τις φακές και τις πατάτες είναι παρόμοιος σύμφωνα με τις οδηγίες του βιβλίου, 10-12’. Όλα μια χαρά μέχρι εδώ. Στραγγίζω, ξεβγάζω τη χύτρα και προχωρώ στο βράσιμο των ρεβυθιών και του Καρ... εξαπ... της φάβας τελοσπάντων, αμάν, καταλάβατε. Όπου όμως το βιβλίο γράφει –εν σοφία- ότι η φάβα πρέπει να βράσει για 2-3’ και να ξαφριστεί και στη συνέχεια να βγει από τη φωτιά η χύτρα και να παραμείνει στο νερό για μία ώρα. Πριτς! Και η Αναγέννηση που περιμένει; Πώς θα γίνει; Σκέφτομαι λοιπόν ότι εμένα δεν με πολυνοιάζει να μαλακώσει η φάβα, αντί για 20’ θα την βράσω 25’ για να φτάσω και το χρόνο των ρεβυθιών (γύρω στα 45’ είναι συνολικά ο χρόνος, αλλά για τα ρεβύθια με φλούδα, τα αποφλοιωμένα σε 25’ το πολύ έχουν λειώσει) και έτσι με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, 2 σε 1, σαμπουάν και κρέμα και πάει λέγοντας. Αμ δε...

Εκεί λοιπόν που περιμένω να ακούσω να ηχούν τα τύμπανα του πολέμου και να αρχίσει να γυρνά δαιμονισμένα η βαλβίδα για να μου δώσει σήμα να χαμηλώσω την ένταση της φωτιάς και να αρχίσω να μετρώ τον χρόνο μαγειρέματος, αρχίζουν τα παρατράγουδα. Η βαλβίδα κάνει σαν να ξεψυχά, σαν να της λείπει οξυγόνο, αγκομαχά, φέρνει μερικές σακατεμένες στροφές και ξαφνικά σταματά τελείως, τινάζει το πέταλο σαν να λέμε. Αρχίζω να ανησυχώ, γιατί βέβαια η βαλβίδα δεν υπάρχει χωρίς σοβαρό λόγο και αιτία, δεν είναι όπως μια μεσημεριανή κουτσομπολίστικη εκπομπή σε ιδιωτικό ελληνικό κανάλι τηλεόρασης. Είναι κάτι σαν ένα Fame Story, αποτελεί βασικό κομμάτι του προγράμματος, εκπομπή που το κανάλι έχει στηρίξει μεγάλες ελπίδες πάνω της. Πλησιάζω διστακτικά και αρχίζω να την ζουπάω μπας και της δώσω το φιλί της ζωής. Τίποτα, ησυχία και ακινησία στο λάκο με τα φίδια.

Και ξαφνικά, πριν προλάβω να πω «άει σ....ρ και εσύ και η ισπανική Αναγέννηση», μπαμ και μπουμ, πλαφ και πλουφ, ατμοί ξεχύνονται από παντού, η χύτρα αρχίζει το χορό της φωτιάς, γκάπα και γκούπα, το δωμάτιο γεμίζει παράξενους ήχους, μυρωδιές και ρεβυθοφαβοατμογόνα, η ηλεκτρική αρχίζει τον χορό των 7 πέπλων και εγώ παθαίνω ένα μικρό εγκεφαλικό να το πω, σοκ να το πω, έκπληξη, φόβο; Όλα μαζί και άλλα πολλά. Φωνάζω το όνομα του καλού μου, ο οποίος μελετά για το διδακτορικό του (είμαστε μελετηρή οικογένεια, τώρα που παραωριμάσαμε... γιατί να το κρύψουμε άλλωστε;) με απεγνωσμένο τόνο –φαντάζομαι- δύο φορές, στην τρίτη εμφανίζεται. Με το πάσο του, πάντα ψύχραιμος και αποστασιοποιημένος σε αυτές τις καταστάσεις οικογενειακής κρίσης. Η χύτρα ντάμπα και ντούμπου, ο ατμός να μην σταματά, εγώ με χίλια ζόρια καταφέρνω να την βγάλω από το μάτι και να κλείσω και τη φωτιά και εκείνος με δυνατή φωνή και ελαφρά δραματικό, κατηγορητικό τόνο ρωτά: «Τί έκανες πάλι;» Εξαιτίας αυτής της ερώτησης και αφού η κρίση της χύτρας είχε αίσιο τέλος, υπήρξε δεύτερος γύρος που κράτησε ... δεν σας λέω άλλα γι αυτό το θέμα, είναι προσωπικά δεδομένα και θα σας κάνουν να βαρεθείτε, είναι και άσχετα από το αρχικό μας θέμα των μπιφτεκιών από όσπρια.

Τελικά, βάζω την χύτρα στο νεροχύτη και ρίχνω νερό κρύο για να καταλαγιάσει ο ατμός. Ξαναβάζω την βαλβίδα, την τραβάω προς τα πάνω, τίποτα, αυτή εκεί, στον ύπνο του δικαίου. Αποφασίζω να ανοίξω τη χύτρα. Μόλις φέρνω 2-3 στροφές στο καπάκι, φλαπ και μπραφ, άλλες ριπές καυτού ατμού και γκάπα και γκούπα γεμίζουν το δωμάτιο. Ευτυχώς προλαβαίνω να τραβηχτώ γρήγορα μακριά και έτσι δεν υπάρχουν σωματικές απώλειες. Μόλις καταλαγιάζει ο κουρνιαχτός, παίρνω στα χέρια μου το καπάκι. Ο καλός μου έχει ήδη αποχωρήσει, οπότε η ιδέα του frisbie δεν παίζει, αφού δεν υπάρχει αποδέκτης. Το γυρνάω ανάποδα και τί να δω; Εκεί που είναι η τρυπίτσα της βαλβίδας, ένα κακοηθέστατο, αντιπαθέστατο και προβληματικότατο κομμάτι από φάβα έχει πάει και έχει κάνει κατάληψη, οπότε έτσι εξηγείται και το μυστήριο της κοιμισμένης πρηγκίπισσας-βαλβίδας, που περίμενε μάταια το φιλί του πρίγκηπα για να ξυπνήσει, μετά το άγριο ξενύχτι στα μπουζούκια (παραληρώ, είναι που μόλις ξανάζησα στο μυαλό μου τις σκηνές της φρίκης).

Και ξαφνικά συνειδητοποιώ το λάθος μου: 1 ώρα μούλιασμα σε ζεστό νερό θα έκανε τη φάβα να φουσκώσει και να μην πετάγεται εκεί που δεν την σπέρνουν, συνεπώς δε θα είχε φράξει την έξοδο του ατμού και όλα θα λειτουργούσαν φυσιολογικά. Ας πρόσεχα! Αφού δεν έπαθα εγκαύματα, ήμουν πολύ πολύ πολύ τυχερή. Και όλα αυτά τα γράφω όχι τόσο για να μοιραστώ μαζί σας μία ακόμα συνταγή, αλλά για να σας κρούσω τον κώδωνα του κινδύνου. Όταν μαγειρεύετε σε χύτρα, ακολουθείτε πάντα τις οδηγίες του κατασκευαστή και μην κάνετε δικιές σας μαϊμουνιές, γιατί μπορεί τα αποτελέσματα να είναι πολύ πιο σοβαρά και δυσάρεστα από ένα καμμένο ή κακομαγειρεμένο φαγητό.

Μετά από όλη αυτή τη σάλτσα, πάμε στη συνταγή, όπως θα έπρεπε να έχει γίνει εξαρχής.

Καλή μας Όρεξη!

Μπιφτέκια από όσπρια a la Juanita

150 γρ.φακές
3 μεσαίες πατάτες
150 γρ.ρεβύθια αποφλοιωμένα
70 γρ. φάβα
2 κρεμμύδια ξερά
4 φρέσκα κρεμμυδάκια
3 σκελ.σκόρδο
2 αυγά
μαϊντανός
άνιθο
2 φέτες ψωμί τοστ
4 κ.σ.φρυγανιά
ελαιόλαδο (3-4 κ.σ.)
2 κ.σ.ούζο
4 κ.σ.κάππαρη
soya sauce
δυόσμος
ματζουράνα
ρίγανη
αλάτι
πιπέρι
πάπρικα
κόλιανδρο

Βράζω στη χύτρα τις φακές με τις πατάτες, 12΄από την στιγμή που σφυρίζει η βαλβίδα.
Βράζω 2-3’ τη φάβα στη χύτρα με ανοιχτό καπάκι και ξαφρίζω, αφήνω 1 ώρα να μείνει στο νερό. Στραγγίζω, βράζω 20’- 25’ μαζί με τα αποφλοιωμένα ρεβύθια, από την στιγμή που σφυρίζει η βαλβίδα.
Λειώνω τις πατάτες με πηρούνι, προθέτω τα όσπρια. Στην μουλινέττα βάζω τα ξερά κρεμμύδια, ούζο, λάδι, αυγά, άνιθο, μαϊντανό, ψωμί και ανακατεύω. Προσθέτω στα όσπρια, μαζί με τα υπόλοιπα υλικά εκτός της φρυγανιάς. Αφήνω το μείγμα 1 ώρα να δέσει και προσθέτω φρυγανιά ανάλογα ώστε να μην κολλά στα χέρια και να πλάθεται σε μπιφτέκια.
Ψήνω στους 200’ για 35’, πάνω σε αντικολλητικό χαρτί.

Σερβίρω με γιαούρτι δίπλα, ανακατεμένο με λαδολέμονο, αλάτι, πιπέρι, σκόρδο και λίγη καυτερή μουστάρδα. Θα ταίριαζε ίσως από πάνω και ψητή ροδέλλα ντομάτας.

ΥΓ. Την επόμενη φορά, τα μπιφτέκια θα πρέπει να ζήσουν και χωρίς την φάβα. Δεν την ξαναπατάω!

Duquende - Mi forma de vivir

2006-02-24T11:11:00.000+02:00

Duquende - Mi forma de vivir

Το νέο cd του Duquende θα κυκλοφορήσει στα τέλη Φεβρουαρίου.
Yποτίθεται ότι θα κυκλοφορούσε τον Οκτώβριο, αλλά την Πρωτοχρονιά τα δισκοπωλεία της Βαρκελώνης δεν είχαν πάρει χαμπάρι, υπέθεταν ότι για να το έχουμε μάθει στο ίντερνετ τότε ίσως έκανε την πρώτη κυκλοφορία του στην Ανδαλουσία. Τελικά, κάλλιο αργά παρά ποτέ, ο Duquende έχει σπουδαία φωνή και τραγουδά με την καρδιά του.

Γι αυτό και όταν τον άκουσε ο Camarón de la Isla στα 8 του χρόνια να τραγουδά με την οικογένειά του των τσιγγάνων του Sabadell, του χάρισε την κιθάρα του και του πρότεινε να ταξιδέψει μαζί του στον κόσμο, για να μοιραστεί το χάρισμα της φωνής του με τους "κοινούς θνητούς". Ο Juan Cortés, ο σημερινός Duquende, ήταν πολύ μικρός για να του επιτρέψουν να φύγει και έτσι έχασε μια μεγάλη ευκαιρία, γιατί ο Camarón "έφυγε" σε λίγα χρόνια, αφήνοντας όμως πίσω του την αναγέννηση του flamenco όχι μόνο στην Ισπανία, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο.

Το νέο άλμπουμ του Duquende, με παραγωγό τον Chicuelo, συμπεριλαμβάνει κάποια tangos του Paco de Lucía, όπως επίσης bulerías, fandangos, soleares και tanguillos. Με τον καταλανό cantaor συνεργάζονται "μάστορες" του flamenco, όπως ο Carles Benavent, ο Piraña και ο Juaneke.

Βαρκελώνη - Forum, Σεπτέμβριος του 2004
Αέρας, πρωτοβρόχια, ερημιά γύρω. Τα chimes από κοχύλια, κρεμασμένα σε δίχτυα που στηρίζονται ... στον αέρα παίζουν τον δικό τους σκοπό. Η σκηνή γεμάτη με καθρέπτες με ξύλινες κορνίζες, που ταλαντεύονται κρεμάμενοι από ένα είδος σεντονιού. Ελάχιστος φωτισμός, κυρίως από το φεγγάρι. Ξαφνικά, ο τόπος πλημμυρίζει από κόσμο. Όλων των ηλικιών, των χρωμάτων. Άνθρωποι διαφορετικοί και όμως τόσο όμοιοι εκείνη τη στιγμή. Άνθρωποι που έρχονται έτοιμοι για όλα, με ανοιχτή την καρδιά. Να και ο Duquende. Και ο Manzanilla με την κιθάρα του, που σε λίγο καιρό θα "έφευγε". Τί άλλο; Αξέχαστη εμπειρία, συγκλονιστική. Ο κόσμος όλος παίρνει φωτιά.

Για ένα Rosario de mi Madre...

YΓ. Για μια "γεύση" από τη συναυλία, υπάρχει βίντεο στο site του Forum 2004.
http://www.barcelona2004.org

Και οι 6 ήταν υπέροχοι!

2006-02-21T16:42:00.000+02:00

Πανέμορφοι στην Carmen του Bizet οι Tatiana Navka και Roman Kostomarov, έφεραν το χρυσό στην Ρωσσία.Σχεδόν το ίδιο πειστικοί (αλλά κάπως πιο συγκρατημένοι, με λιγότερη "ψυχή" κατά τη γνώμη μου) οι Tanith Belbin και Ben Agosto με το φλαμένκο τους, που έφεραν μετάλλιο μετά 30 χρόνια για τις ΗΠΑ. Κουκλάρα η Yelena Grushina, κέρδισε για την Ουκρανία το χάλκινο, μαζί με τον Ruslan Goncharov.

Αφιέρωμα στον Bασιλιά των Σκληρών Χεριών

2006-02-21T12:47:00.000+02:00

Στα 76 του χρόνια έφυγε και ο περκασιονίστας Ray Barretto, "el Rey de las manos duras", όπως "λέγαμε" με τον Angelito πρόσφατα.

Ο Βασίλης Σταματίου, ετοιμάζει αφιέρωμα στην ραδιοφωνική εκπομπή του στον Kosmos 9.36 το βράδυ του Σαββάτου, λίγο μετά τις 8.

Έσβησαν οι ελπίδες

2006-02-21T11:24:00.000+02:00

Δεν υπάρχουν ελπίδες σωτηρίας πια για τους 65 mineros που παγιδεύτηκαν μετά από έκρηξη σε ορυχείο στο βορά του Μεξικό, στο SAN JUAN DE SABINAS.

Chiapas και νόσος των φτερωτών (ΜΜΕ;)

2006-02-19T12:32:00.000+02:00

San Juan de Chamula - Chiapas

Βρήκα ενδιαφέρουσα την άποψη του Α. Κατσικούδη σε post του που διάβασα στο Monitor. Και μόνο η φωτογραφία από το San Cristóbal de las Casas θα ήταν αρκετή για να τραβήξει την προσοχή μου, πόσο μάλλον όταν συνοδεύεται από μία τόσο απλή, ξεκάθαρη και αληθινή άποψη-θέση-προβληματισμό.

Α.Κatsikoudis-Chiapas, México

Εδώ υπάρχουν ασπρόμαυρες φωτογραφίες του από την Πόλη του Μεξικού.

Για όσους ονειρεύονται ένα ταξίδι!

2006-02-16T11:26:00.000+02:00

Ακούμε το Μéxico lindo y querido - Alejandro Fernández

Ένα σύντομο μουσικό "διάλειμμα", για να ταξιδέψουμε για λίγα λεπτά σε αυτό το όμορφο και αγαπημένο Μεξικό του τραγουδιού...

Από ζωντανή ηχογράφηση συναυλίας του Alejandro Fernández στην Μαδρίτη, στο Palacio de Congresos, στις 22/6/2005.

http://www.esmas.com/espectaculos/artistas/303059.html
http://www.alejandrofernandez.com/

Ακούμε τον Diego El Cigala

2006-02-15T11:09:00.000+02:00

Όπως σας το υποσχέθηκα, ακολουθούν μερικά δείγματα της δουλειάς του Diego El Cigala, από flamenco puro, son cubano, ως και μεξικάνικο φολκλόρ.

Από το Tributo Flamenco a Don Juan Valderrama, ο Diego El Cigala στο
Μadre Hermosa

Από το τελευταίο cd του Diego, Picasso en mis ojos, η bulería
Por los Ríos

Aπό το Lágrimas Negras, των Bebo Valdez & Diego El Cigala, το
Corazón Loco

Από το Μéxico-Madrid en directo y sin escalas, του Μεξικανού Alejandro Fernández, σε ντουέτο με τον Diego στο
Como quien pierde una estrella

π.Ν.Π.*

2006-02-15T11:08:00.000+02:00

*προ Νόσου Πτηνών!

Diego, γιατί έτσι μ΄αρέσει!

2006-02-11T00:36:00.000+02:00

Φτιάχνουν δικό τους κόμμα οι Έλληνες Τσιγγάνοι, το ΑΣΠΙΔΑ. Καιρός ήταν, ήδη άργησαν αρκετά να οργανωθούν και να ανεξαρτητοποιηθούν από τα "μεγάλα" κόμματα.

Αν είχαν και ένα Dieguito δικό τους, ποιός θα τους έπιανε!

Techarí

2006-02-11T00:16:00.000+02:00

Φρέσκιες μουσικές ετοιμάζουν τα Μάτια του Μάγου.

Στις 27 Φεβρουαρίου θα κυκλοφορήσει το Techarí των Καταλανών Ojos de Brujo, καταργώντας τα σύνορα του flamenco, που "πίνει" σε αυτό το cd από rumba catalana, αφρικάνικους ήχους, το μοναδικό son cubano, reggae, funky και ηλεκτρονική μουσική, ως και hip hop. Με τη συμμετοχή της αγαπημένης μου Martirio, του ξακουστού κιθαρίστα του flamenco Pepe Habichuela, των Son de la Frontera, των Asian Dub Foundation και του Nitin Sawhney.

Οικογενειακό δείπνο με ισπανικές νότες

2006-02-09T20:20:00.000+02:00

Μου ζητούσαν από καιρό κάποιοι πολύ δικοί μου να τους φτιάξω ισπανικό φαγητό. Με την ευκαιρία της γιορτής μου και των γενεθλείων του καλού μου βρήκα την ευκαιρία να τους «μυήσω» στην ισπανική κουζίνα όπως την μαθαίνω και την νοιώθω εγώ. Δεν έκανα paella γιατί την είχα φτιάξει πρόσφατα και βαριόμουν να την ξαναφάμε τόσο σύντομα. Υπάρχουν όμως πολλά ισπανικά πιάτα που ταιριάζουν στα ελληνικά γούστα και έτσι δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να επιλέξω. Επειδή υπήρχαν και κάποια παιδιά στην παρέα, εκεί προτίμησα τα πατροπαράδοτα κεφτεδάκια, πιτσάκια και μπόμπα με ζαμπόν και τυρί. Που σχεδόν έμειναν άθικτα τελικά, γιατί προτιμήθηκαν ιδιαίτερα τα ισπανικά πιάτα.
Εκτός από το ψωμί με την ντομάτα, τα υπόλοιπα εδέσματα καταφέραμε κουτσά στραβά να τα φωτογραφήσουμε, γιατί μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Γαρίδες με σκόρδο
1 κ. γαρίδες ξεφλουδισμένες, χωρίς κεφάλια
4-5 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
1 κ.γλυκού chillies
ελαιόλαδο
αλάτι
λεμόνι
λευκό κρασί
Σε πήλινο σκεύος, ζεσταίνουμε σε πολύ δυνατό φούρνο το λάδι. Μόλις ζεσταθεί, καλά, προσθέτουμε το αλάτι, τα chillies και το σκόρδο. Ανακατεύουμε να πάρουν χρώμα και μετά 3-4’ προσθέτουμε τις γαρίδες, το κρασί και το λεμονοχυμό. Ψήνουμε για 5-10’ το πολύ σε μέτρια φωτιά, προσέχοντας να μην τις παραψήσουμε και σκληρύνουν. Σερβίρουμε στο πήλινο για το couleur local.

Καλαμαράκια με αμύγδαλα και Jerez
1 κ. καλαμαράκια, κομμένα σε χονδρές ροδέλες
3 μεγάλα κρεμμύδια χονδροκομμένα
4 σκελίδες σκόρδο
ελαιόλαδο
1 φλυτζάνι αμύγδαλα ασπρισμένα χονδροτριμμένα
1 ποτήρι Sherry Jerez (αν δεν έχουμε, τότε Σάμος γλυκό)
ξίδι Jerez
μαϊντανός πολύ ψιλοκομμένος
σαφράν
τζίντζερ
κόλιανδρος
chillies
πάπρικα
αλάτι
πιπέρι
Ψιλοκόβουμε και σωτάρουμε σε ελαιόλαδο τα κρεμμύδια και τα σκόρδα. Στο γουδί ή στο μπλέντερ τρίβουμε τα αμύγδαλα και το σαφράν. Προσθέτουμε το sherry και το ξίδι, καθώς και τον ψιλοκομμένο μαϊντανό. Προσθέτουμε στην κατσαρόλα και ανακατεύουμε. Νοστιμίζουμε με τα μπαχαρικά. Τέλος βάζουμε τα καλαμαράκια και αφού τα ψήσουμε λίγο σε δυνατή φωτιά, σκεπάζουμε την κατσαρόλα, χαμηλώνουμε το μάτι και μαγειρεύουμε για 40΄έως 50΄, ελέγχοντας και ανακατεύοντας. Αν μας φανούν πολύ γλυκά, προσθέτουμε επιπλέον τζίντζερ, chillies και ξίδι. Σερβίρουμε συνήθως με ρύζι, έχουν μεγάλη επιτυχία αυτά τα ασυνήθιστα για μας καλαμαράκια, θα έλεγα ότι είναι και το πιο νόστιμο από τα πιάτα στο συγκεκριμένο μενού. Επιβάλλεται η γεύση του στα υπόλοιπα.

Μύδια
1 κιλό μύδια κατεψυγμένα (αυτά που είναι καθαρισμένα και έχουν μόνο το ένα κέλυφος)
σκόρδο (μπόλικο, κατά βούληση, τουλάχιστον 6 σκελίδες)
1-2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
μαϊντανός ψιλοκομμένος
ρίγανη
αλατοπίπερο
τζίντζερ
ελαιόλαδο
λευκό κρασί
λεμονοχυμός
Σωτάρουμε το σκόρδο με το κρεμμύδι. Σβήνουμε με το κρασί, προσθέτουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά (εκτός από τα μύδια και τον μαϊντανό) και αφήνουμε να μαγειρευτούν για λίγο. Τέλος προσθέτουμε τα μύδια και τον μαϊντανό και μαγειρεύουμε ανάλογα με τις οδηγίες, όση ώρα προτείνεται στη συσκευασία.
Μπορούμε να σταματήσουμε τη διαδικασία πριν βάλουμε τα μύδια και τελευταία στιγμή να ζεστάνουμε το περιοχόμενο και να προσθέσουμε τα μύδια και τον μαϊντανό και να ολοκληρώσουμε το μαγείρεμα είτε στην κατσαρόλα είτε σε πυρέξ στο φούρνο, έχοντάς το όμως καλυμμένο με αλουμινόχαρτο.
Μπορούμε επίσης να προσθέσουμε μανιτάρια φρέσκα και κόλιανδρο, χονδροκομμένους κύβους ντομάτας (αλλά τότε θα παραλείψουμε το λεμονοχυμό). Εξαιρετικό μαγαζί για μύδια η Musclería www.muscleria.com στην Βαρκελώνη.

Ρεβύθια με σπανάκι και καπνιστό χοιρινό
1 πακέτο ρεβύθια ½ κ.
2 κρεμμύδια χονδροκομμένα
δάφνη
πάπρικα
ελαιόλαδο
½ κιλό σπανάκι ζεματισμένο και χονδροκομμένο
4 σκελίδες σκόρδο
2 φέτες χωριάτικο ψωμί χωρίς την κόρα
300 γρ. καπνιστό ζαμπόν κομμένο σε κύβους (ζητούμε χονδρές φέτες)
σαφράν
αλάτι
πιπέρι
κόλιανδρος
Αφήνουμε τα ρεβύθια στο νερό για να μαλακώσουν. Τα μαγειρεύουμε όπως συνήθως, με λάδι, κρεμμύδι, δάφνη, πάπρικα και αλατοπίπερο. Να μην έχουν πολύ νερό. Αφαιρούμε 3-4 κουταλιές μεγάλες για να φτιάξουμε χούμους.
Σωτάρουμε σε λάδι το ψωμί και 2 σκελίδες σκόρδο. Μόλις ροδίσουν, τα βάζουμε στο μίξερ και τα λειώνουμε μαζί με 1 κουταλιά ρεβύθια και το σαφράν. Προσθέτουμε από το ζουμί των ρεβυθιών για να μην έχει σβώλους το μείγμα.
Σωτάρουμε το σπανάκι με το υπόλοιπο σκόρδο, προσθέτουμε κόλιανδρο και αλατοπίπερο και στο τέλος το καπνιστό χοιρινό.
Προσθέτουμε όλα τα υλικά στα ρεβύθια, βράζουμε για 10’ για να ενωθούν οι γεύσεις. Μπορούμε να το σερβίρουμε είτε σαν σούπα είτε σαν ένα είδος σπανακόρυζου (χωρίς το ρύζι). Κρύο ή ζεστό.

Tortilla
1 κιλό (περίπου) πατάτες κομμένες σε κύβους
3 μεγάλα χονδροκομμένα κρεμμύδια
6 αυγά
ελαιόλαδο
αλατοπίπερο
πάπρικα
ρίγανη (προαιρετικά)
Βάζουμε τις πατάτες και τα κρεμμύδια σε μεγάλο τηγάνι με μπόλικο ελαιόλαδο και μαγειρεύουμε για μισή ώρα περίπου σε πολύ χαμηλή φωτιά. Αν θέλουμε κάνουμε την προετοιμασία μέχρι εδώ αρκετή ώρα πριν σερβίρουμε την tortilla, για να μη μυρίζει το σπίτι και το μαλλί μας κρεμμυδίλα.
Στη συνέχεια προσθέτουμε τα αυγά και τα μπαχαρικά και δυναμώνουμε τη θερμοκρασία. Όταν γίνει από την μια μεριά η ομελέττα, αναποδογυρίζουμε σε στρογυλλή πιατέλλα με διάμετρο μεγαλύτερη από αυτή του τηγανιού και στην συνέχεια ξανατουμπάρουμε στο τηγάνι για να ψηθεί και η άλλη μεριά. Σε 7’ είναι έτοιμη η tortilla.
Μπορούμε να την σερβίρουμε ζεστή ή κρύα, ολόκληρη ή κομμένη σε κυβάκια, σε στυλ tapas. Ακούγεται σαν μια απλή ομελέττα και έτσι είναι, μόνο που γίνεται ιδιαίτερα γλυκιά από τα κρεμμύδια. Προσωπικά προσθέτω και σκόρδο. Άλλοι βάζουν και μαϊντανό, πιπεριές, αλλαντικά, δεκάδες οι συνδυασμοί. Εγώ την προτιμώ σχετικά απλή.

Δεν είναι ισπανική συνταγή, αλλά είναι ιδανικό για να συνοδεύσει βαριά κουζίνα. Έχω δώσει το όνομα ενός φίλου στο συγκεκριμένο ντιπ, γιατί ο ίδιος μου "θυμίζει" πολύ πιπεριές.
Στεφανοντίπ
1 βάζο πιπεριές φλωρίνης Royal
½ κ. φέτα
καρύδια χονδροτριμμένα
ελαιόλαδο
balsamico
μαϊντανός (προαιρετικά)
πάπρικα
ρίγανη
Βάζουμε όλα τα υλικά στο μπλέντερ. Αφήνουμε 1-2 ώρες πριν σερβίρουμε, για να ενωθούν οι γεύσεις. Σερβίρουμε με μπαστουνάκια λαχανικών ωμών (κολοκύθια, πιπεριές διαφόρων χρωμάτων, μανιτάρια σε φέτες, αγγούρι, καρότα).
Επίσης δεν είναι ισπανική συνταγή, αλλά βγήκαν πολλά τα ρεβύθια και έπρεπε κάπως να τα αξιοποιήσω.

Χούμους
4-5 μεγάλες κουταλιές ρεβύθια μαγειρεμένα
3-4 κ.σ. ταχίνι
σκόρδο
λεμονοχυμός
ελαιόλαδο
πάπρικα
μοσχοκάρυδο
Χτυπάμε όλα τα υλικά σε μπλέντερ μέχρι να ενωποιηθούν. Πριν σερβίρουμε ελέγχουμε γιατί μπορεί να έχει πήξει, οπότε προσθέτουμε λεμονοχυμό και λάδι. Σερβίρουμε με τριμμένο μαϊντανό. Ταιριάζει και με φρέσκα μπαστουνάκια λαχανικών και με αραβικές πίττες.

Ψωμί με ντομάτα
χονδρά κομμένες φέτες χωριάτικου ψωμιού
ντομάτες κομμένες στα 2
ελαιόλαδο
αλάτι
ρίγανη
σκόρδο (προαιρετικά, τριμμένο)
Αλείφουμε το ψωμί με ντομάτα κομμένη στα δύο μέχρι να μουσκέψει. Ρίχνουμε ελάχιστο λάδι, αλάτι, ρίγανη και σκόρδο (αν θέλουμε).
Μπορούμε και να το περάσουμε για 2-3’ από το γκριλ αλλά και άψητο είναι μια χαρά!

Συνόδευσα με γεμιστές ελιές και γαύρο μαρινάτο, απαραίτητα για ένα τραπέζι με ισπανικά χρώματα!